ได้ยินซูหยางเรียกตัวเองว่าหลานสะใภ้ จู่ๆ เจียงเอี๊ยนก็รู้สึกว่าคำนี้ฟังดูเข้าหูไม่น้อย
ไม่ว่าจะเป็นมายากลหรือเวทมนตร์อะไรก็ช่าง!
ภาพที่เห็นตรงหน้า เพียงพอที่จะทำให้เธอเชื่อว่าชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน!
ในวินาทีนั้น เจียงเอี๊ยนจะไปสนใจอะไรอีกว่าซูหยางเป็นปู่รองตัวจริงหรือปู่รองตัวปลอม?
เธออยากจะเกาะขาใหญ่ด้วยสัญชาตญาณ!
ยังไม่ทันได้พูดอะไรด้วยความตื่นเต้น จี้อวี้ก็ลอยมาตรงหน้าแล้ว...
เห็นดังนั้น เจียงเอี๊ยนกลืนน้ำลายลงคออย่างแรง
ยิ้มแห้งๆ พลางพูด: "ปู่รอง ให้ท่านต้องเสียเงิน เสียของแบบนี้ เกรงใจเหลือเกินนะเจ้าคะ?"
คำว่าปู่รองนี้ เธอเรียกได้อย่างเนียนกริบ
ซูหยางไม่ถือสาอะไรกับความสามารถในการเปลี่ยนสีหน้าของหญิงคนนี้
โบกมือไปมา: "ให้รับก็รับไปเถอะ ข้าไม่ติดหนี้ใคร"
ได้ยินเช่นนั้น เจียงเอี๊ยนก็ไม่เกรงใจอีก
ยื่นมือออกไปอย่างระมัดระวัง หยิบจี้อวี้ขึ้นมากำไว้ในมือ...
อยู่อย่างคนวัยครึ่งชีวิต เธอรู้สึกว่าในที่สุดก็ได้เห็นปาฏิหาริย์แล้ว!
ซูเว่ยเหลนชายตัวน้อยยิ่งตื่นเต้นจนแทบเก็บอาการไม่อยู่...
วิ่งตรงไปหาซูหยาง ดวงตาเป็นประกาย
"ทวด ท่านเป็นเซียนจริงๆ หรือเปล่า?"
"ฮ่าๆ โลกนี้ที่ไหนมีเซียนกันเล่า ข้าแค่รู้กลเม็ดเด็ดพรายมากกว่าคนธรรมดาหน่อยเท่านั้น"
กำลังพูดอยู่ ซูเสี่ยวตงก็เดินหอบกระหืดกระหอบเข้ามา
น้ำเสียงของเมียในโทรศัพท์เมื่อครู่ ต่อให้คิดด้วยก้นก็รู้ว่าไม่มีเรื่องดีแน่