ฟังคำพูดของแม่ เหอเมี่ยวเมี่ยวทำหน้าตะลึงไปครู่หนึ่ง
"ตาทวดอะไรนะ?"
"ก็พ่อของคุณปู่เธอไง"
เห็นได้ชัดว่าเหอเมี่ยวเมี่ยวยังคงงุนงงอยู่กับคำพูดนั้น!
ในรุ่นของเธอ สูงสุดก็แค่รู้จักคุณปู่ คุณยาย และปู่ย่าตายายเท่านั้น...
ตาทวดอะไรนั่น เหอเมี่ยวเมี่ยวไม่เคยแม้แต่จะได้ยินมาก่อน แล้วจะให้ไปไหว้เขาทำไม?
ยังไม่ทันที่เธอจะตั้งคำถาม เหอกั๋วตงก็ขมวดคิ้วเป็นคนแรก
"หยู่หราน เมี่ยวเมี่ยวก็ต้องไปโรงเรียนอยู่แล้ว จะให้เธอลางาน มันเกินไปหน่อยไหม?"
"จะเกินไปได้ยังไง? ปู่รองคนนั้นของฉันเป็นยอดฝีมือเร้นลับเหนือโลกนะ ให้เมี่ยวเมี่ยวไปคารวะ เปิดหูเปิดตา ไม่ดีกว่ามานั่งท่องหนังสือตาย ๆ ในห้องเรียนอีกหรือ!"
ฟังพ่อกับแม่โต้เถียงกัน เหอเมี่ยวเมี่ยวยิ่งงงเข้าไปใหญ่
"แม่ พ่อพูดถึงปู่รองอะไร แล้วก็ยอดฝีมือเร้นลับเหนือโลกอีก?"
เห็นสีหน้าของลูกสาว ซูหยู่หรานจึงอธิบายอย่างใจเย็น
"เรื่องมันเป็นแบบนี้ พ่อของคุณปู่เธอ ก็คือพ่อแท้ ๆ ของฉัน เขามีน้องชายคนหนึ่ง หลงหายไปตั้งแต่ยังเด็ก ๆ"
"คนในตระกูลซูเราต่างคิดว่าเขาประสบอุบัติเหตุไปแล้ว ที่แท้ปู่รองคนนั้นถูกยอดฝีมือเร้นลับเหนือโลกรับไปเป็นศิษย์!"
"เวลาผ่านไปหลายปีขนาดนี้ ปู่รองคนนี้ของฉันกลับมาแล้ววันนี้ เมี่ยวเมี่ยว พูดไปเธอก็ไม่เชื่อหรอก ปู่รองคนนี้ดูอายุเท่า ๆ กับเธอนั่นแหละ ตอนนั้นฉันแทบช็อก!"
ฟังจบ เหอเมี่ยวเมี่ยวทำหน้าฉงนไปหมด...
"ห๊ะ! ดูอายุไม่ต่างจากฉันเลย นี่มันพ่อมดหรือมิจฉาชีพกันแน่เนี่ย?"