จนถึงตอนนี้ ถังเอี๋ยนหรานก็ยังไม่ค่อยเข้าใจความหมายของคำว่าขั้นกำเนิดปราณสักเท่าไรนัก
แต่เธอก็ไม่ได้โง่ ดูจากสีหน้าของทุกคนก็รู้ว่า ชายที่ล้มอยู่บนพื้นตอนนี้อย่างจูฉ้งจิ่ว มีสถานะที่ไม่ธรรมดาแน่นอน!
แต่ตอนนี้ คนใหญ่คนโตแบบนี้ กลับถูกญาติของตัวเองเหยียบอยู่ใต้เท้า พร่ำวิงวอนขอชีวิต
ความแตกต่างของสถานะอันใหญ่หลวง การพลิกกลับสุดขั้ว ทำให้เธอทั้งตื่นเต้นทั้งตะลึง โลหิตทั่วกายพลุ่งพล่าน...
พอคิดได้ว่า ชายหนุ่มผู้ลึกลับที่อยู่ตรงหน้า หากเป็นทวดของตัวเองจริง ๆ
งั้นตัวเองก็สามารถนอนราบแล้วก็บินขึ้นฟ้าได้ตรง ๆ เลยหรือ?
ท่ามกลางความดีใจสุดขีด เมื่อเผชิญกับข้อเสนอของซูเสี่ยวตง ถังเอี๋ยนหรานก็รีบส่ายหน้าอย่างเขินอาย...
สุดท้ายแล้ว เธอก็เป็นแค่เด็กสาวธรรมดา ๆ คนหนึ่ง
เจอกับพ่อลูกตระกูลจูที่เก่งกาจขนาดนี้ จะไปกล้าเอาคืนเองได้อย่างไร
เห็นดังนั้น ซูเสี่ยวตงก็ไม่ฝืนใจ
จากนั้นก็หันกลับมามองจูฉ้งจิ่วที่อยู่บนพื้นอีกครั้ง
ยิ้มเยาะแล้วพูดว่า "ไอ้แก่ วันนี้เรื่องทั้งหมดล้วนเป็นกรรมเวรกันทั้งนั้น"
"ลูกชายแกถืออำนาจข่มเหงคนอื่น กลั่นแกล้งหลานสาวของฉันตามอำเภอใจ ลงมือทำร้ายคนก่อน ก่อกรรมไว้ก่อน!"
"อยากให้ฉันไว้ชีวิตแก ก็ง่ายนิดเดียว!"
"รีบให้ไอ้ลูกชายเวรของแก คุกเข่าลงต่อหน้าหลานสาวฉันถังเอี๋ยนหราน คำนับขอขมาให้เธอยกโทษให้! เรื่องนี้จะได้จบลงเท่านั้น!"
ได้ยินดังนั้น จูฉ้งจิ่วไม่กล้าต่อรองแม้แต่น้อย
เขากัดฟันกรอด แล้วหันไปจ้องเขม็งที่จูเสวียหยางซึ่งยังยืนงงอยู่
คำรามอย่างโกรธจัด "ไอ้โง่ หูหนวกไปแล้วหรือไง ยังยืนงงอยู่อีก!"