ซูหยางหยุดฝีเท้า แล้วตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจ...
"หลายท่าน มีอะไรจะชี้แนะหรือ?"
กู้เป่ย์เก็ ๆ ไปมา พลางเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าแก่ ๆ ที่ยิ้มตาหยีอย่างเป็นมิตรก่อนใคร
"ฝีมือท่านสูงส่งเกินหยั่งถึง เป็นสิ่งที่พวกข้าไม่เคยพบเห็นมาก่อน ขอถามได้หรือไม่ว่า ท่านกับสามยอดฝีมือขั้นปรมาจารย์ของหัวกั๋วมีความสัมพันธ์อะไรกัน?"
ได้ยินดังนั้น ซูหยางก็ส่ายหน้าแล้วยิ้ม
"ข้าไม่รู้จักสามยอดฝีมือขั้นปรมาจารย์อะไรนั่น และข้าก็ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับพวกเขาด้วย"
ฟังคำตอบนี้ กู้เป่ย์ก็มีสีหน้าค้างไปเล็กน้อย...
จากนั้นก็เอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มแหย ๆ : "ดูเหมือนท่านจะเป็นผู้วิเศษซ่อนกาย วันนี้ทำให้คนแก่อย่างข้าได้เปิดหูเปิดตาเสียที!"
พอพูดถึงตรงนี้ ก็เว้นจังหวะไปนิดหน่อย ยังคงกุมมือไปมาพลางพูดต่อ
"ท่านเจ้าคะ วันนี้เรื่องของคุณหนูถัง เป็นความผิดพลาดของตระกูลกู้จริง ๆ!"
"เพื่อแสดงความเสียใจของพวกเรา หากคุณหนูถังเต็มใจ งานตำแหน่งใดในโรงแรมนี้ก็ได้ ต่อให้เป็นตำแหน่งผู้จัดการใหญ่ คุณหนูถังก็สามารถขึ้นดำรงตำแหน่งได้ทุกเมื่อ"
ท่าทีที่มีต่อถังเอี๋ยนหรานแบบนี้ กู้เป่ย์เรียกได้ว่าเต็มไปด้วยความจริงใจ
แน่นอน ในสายตาของเขา ถังเอี๋ยนหรานก็เป็นเพียงแค่สะพานเชื่อมระหว่างเขากับซูหยางเท่านั้น...
ไม่เช่นนั้น การที่ถังเอี๋ยนหรานเป็นผู้หญิงธรรมดา ๆ แบบนี้ แม้แต่สิทธิ์ที่จะพูดกับเขาสักประโยคก็ยังไม่มี!
สำหรับคำสัญญาที่ไม่ทันตั้งตัวของกู้เป่ย์ ถังเอี๋ยนหรานก็แปลกใจและดีใจในเวลาเดียวกัน...
นางไม่ใช่คนที่เหมาะกับการเรียนหนังสือ หลังจบมัธยมปลาย