บนขอบหน้าต่างตรงปลายทางเดินของสถาบันชั้นสูง
โกโจ ซาโตรุงอขาข้างหนึ่งขึ้นมา
ส่วนขาอีกข้างปล่อยห้อยอยู่นอกขอบหน้าต่างอย่างสบาย ๆ โทรศัพท์เพิ่งล็อกหน้าจอ นิ้วมือหมุนแว่นกันแดดเล่น
“……อาจารย์โกโจครับ?”
เสียงที่ฟังดูไม่ค่อยแน่ใจดังมาจากหน้าประตู
โอกุตสึ ยูตะยืนอยู่ตรงนั้น
สีหน้าก้ำกึ่งระหว่างสุภาพกับตึงเครียด ดูเหมือนลังเลอยู่นานกว่าจะเอ่ยปาก
ขอบตาดำคล้ำทำให้ใบหน้าที่ดูเงียบขรึมอยู่แล้วหม่นหมองลงไปอีก
“อ้อ ยูตะ”
โกโจ ซาโตรุหันกลับมายิ้มให้ แว่นกันแดดหยุดหมุนอยู่ระหว่างนิ้ว “เข้ามาสิ ยืนอยู่หน้าประตูทำไม ผมไม่กินคนหรอกน่า”
โอกุตสึก้าวเข้ามา แล้วมองโกโจ ซาโตรุอย่างระมัดระวัง
“เมื่อกี้……อาจารย์คุยโทรศัพท์กับใครอยู่เหรอครับ?”
“หืม?” โกโจ ซาโตรุยกหน้าจอโทรศัพท์ให้เขาดู “คนที่พึ่งพาได้มากคนหนึ่งน่ะ”
“ชื่อโมเองกาวะ”
“โมเองกาวะ……” โอกุตสึ ยูตะทวนชื่อนั้น
เหมือนค้นดูในความทรงจำ ก่อนจะยืนยันว่าไม่เคยได้ยินมาก่อน “เป็นผู้ใช้เวทมนตร์เหมือนกันเหรอครับ?”
“ก็ประมาณนั้น”
โกโจ ซาโตรุกระโดดลงจากขอบหน้าต่าง ตอนลงพื้นแทบไม่มีเสียง
เบาหวิวราวกับแมวตัวใหญ่ “ถ้าพูดให้ถูก เขาน่าจะเป็นผู้ใช้เวทมนตร์อิสระ? ผู้เชี่ยวชาญด้านการดูสาวสวยมืออาชีพ?”
โอกุตสึ ยูตะตามมุกนั้นไม่ทัน จึงถามอย่างลังเลว่า “เอ่อ คำประเมินแบบนี้……เขาพึ่งพาได้จริงเหรอครับ?”
“พึ่งพาได้มากเลยล่ะ” น้ำเสียงของโกโจ ซาโตรุลดความหยอกเย้าลงเล็กน้อย
โอกุตสึ ยูตะสังเกตว่าตอนอาจารย์พูดประโยคนี้ ดวงตาที่อยู่หลังแว่นกันแดดดูเหมือนจะโค้งขึ้นนิดหนึ่ง
ไม่ใช่รอยยิ้มแบบซุกซน แต่เป็นรอยยิ้มอีกแบบหนึ่งที่แฝงความชื่นชมอยู่เล็กน้อย
“งั้นเขาคงเก่งมากเลยสินะครับ?” โอกุตสึ ยูตะถาม
โกโจ ซาโตรุเอียงศีรษะเล็กน้อย
เหมือนกำลังคิดว่าจะพูดอย่างไรให้ตรงที่สุด แล้วจู่ ๆ ก็หัวเราะออกมา
“อืม จะพูดยังไงดีนะ”
“ถ้าเขาไม่ปฏิเสธเสียก่อน เขาก็คงเป็นผู้ใช้เวทมนตร์ระดับพิเศษคนที่สี่”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนชี้นิ้วไปทางโอกุตสึ ยูตะ
“ไม่ใช่นายนะ โอกุตสึ”
โอกุตสึ ยูตะชะงักไป
“……ผู้ใช้เวทมนตร์ระดับพิเศษคนที่สี่?” เขากะพริบตาคู่ที่ดูหม่นคล้ำ “เขาปฏิเสธเหรอครับ?”
“ใช่ ปฏิเสธแล้ว” โกโจ ซาโตรุเดินไปที่โต๊ะ
เขาพลิกดูหนังสือที่วางอยู่ตรงนั้นอย่างลวก ๆ ท่าทางไม่ใส่ใจ
“ทางกรมบริหารส่งจดหมายเชิญไปให้ เขาเหลือบดูค่าตอบแทนแวบเดียว ก็โทรกลับไปบอกทันทีว่า เงินแค่นี้เอาไปล้างจานยังดีกว่า เก็บเงินซื้อคฤหาสน์”
“……”
โอกุตสึ ยูตะอ้าปากค้าง เห็นได้ชัดว่ากำลังพยายามทำความเข้าใจกับข้อมูลนี้
“ล้างจาน……?”
“คำพูดเดิมเป๊ะ ผมได้ยินมาจากคนอื่นทีหลังน่ะ”
“ฮ่าฮ่าฮ่า”
“น่าสนใจดีใช่ไหมล่ะ”
โกโจ ซาโตรุหัวเราะอย่างอารมณ์ดี
“หลังจากนั้นพวกคนของกรมบริหารก็คงคิดว่าหมอนั่นรับมือยากเกินไป เลยไม่ได้เชิญต่อ”
“แต่ไม่กี่วันก่อนก็กลับมาขอให้ผมไปช่วยพูดเกลี้ยกล่อมอีกแล้ว”
“เฮ้อ น่ารำคาญจริง ๆ”
โอกุตสึ ยูตะเงียบไปหลายวินาที
เขานึกภาพไม่ออกเลยว่าจะมีใครปฏิเสธตำแหน่งผู้ใช้เวทมนตร์ระดับพิเศษเพราะค่าตอบแทนต่ำเกินไป
สำหรับเขาแล้ว สถานะนี้หมายถึงความรับผิดชอบ ความสามารถ และ……ในระดับหนึ่งก็เป็นหลักฐานว่าผู้คนยอมรับตัวเขา
“เขา……ทำไมถึงใส่ใจเรื่องเงินขนาดนั้นเหรอครับ?” โอกุตสึ ยูตะถามเสียงเบามาก ไม่ได้หมายจะตำหนิ แค่สงสัยจริง ๆ
“ใครจะไปรู้ล่ะ” โกโจ ซาโตรุยักไหล่ นิ้วเคาะลงบนหน้าหนังสือเบา ๆ
“ทุกคนก็มีสิ่งที่ตัวเองใส่ใจทั้งนั้นแหละ ส่วนสิ่งที่ยูตะใส่ใจคือ……”
จู่ ๆ เขาก็หยุดพูด มุมปากยกขึ้น
“อ๊ะ ช่างเถอะ ข้ามเรื่องนี้ไปก่อนแล้วกัน”
โอกุตสึ ยูตะรู้สึกกระอักกระอ่วนเมื่อถูกมอง จึงก้มหน้าลง
ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็ถามอีกครั้งว่า “ถ้างั้น……อาจารย์โกโจ ระหว่างอาจารย์กับเขา ใครเก่งกว่ากันครับ?”
ทันทีที่ถามออกไป เขาก็รู้สึกเองว่าคำถามนี้ค่อนข้างกะทันหัน
ปลายหูแดงขึ้นเล็กน้อย “ผมแค่……สงสัยนิดหน่อยครับ”
“เพราะอาจารย์บอกว่าเขาก็เป็นผู้ใช้เวทมนตร์ระดับพิเศษ……”
โกโจ ซาโตรุปิดหนังสือ
เขาพิงขอบโต๊ะ กอดอก แล้วเชิดคางขึ้นเล็กน้อย
ท่าทางนี้ทำให้เขาดูจริงจังกว่าปกติอยู่ไม่น้อย แต่รอยยิ้มตรงมุมปากยังคงอยู่
“อืม ๆ……อ่า……”
เขาลากเสียงยาว ราวกับกำลังคิดอย่างจริงจัง
“ผมไม่ค่อยแน่ใจ”
“เอ๊ะ?”
“จริง ๆ นะ” โกโจ ซาโตรุเอียงศีรษะเล็กน้อย แล้วใช้นิ้วแตะขมับตัวเอง
“ผมเคยประมือกับเขาครั้งหนึ่ง”
“แค่ครั้งเดียว เมื่อครึ่งปีก่อน ตอนที่เขาเพิ่งมาสถาบันชั้นสูง”
“แล้วผลเป็นยังไงครับ?” เสียงของโอกุตสึ ยูตะเผลอสูงขึ้นเล็กน้อย
“ผลเหรอ……” โกโจ ซาโตรุลากเสียงยาว ก่อนจะหัวเราะออกมา “ประลองกันพอเป็นพิธี ยังไม่ทันได้สู้จนจบ”
“ตอนนั้นสภาพเขาไม่ค่อยดี ส่วนผมก็ไม่ได้จริงจังนัก เราแลกกระบวนท่ากันไม่กี่ครั้ง แล้วก็ไปกินข้าวด้วยกัน”
“เขายังให้ผมเลี้ยงด้วย บอกว่าในเมื่อประลองกันแล้ว คนชนะต้องเลี้ยง”
“ผมบอกว่าเรายังสู้กันไม่จบเลยนะ เขาก็บอกว่า ไม่สนหรอก ยังไงก็ดูออกว่าคุณรวยกว่า”
โกโจ ซาโตรุพูดถึงตรงนี้ก็หัวเราะออกมา
“สุดท้ายผมก็เลี้ยง ร้านเนื้อย่างที่แพงที่สุด เขาสั่งเนื้อวากิวสามสิบจาน”
โอกุตสึ ยูตะไม่รู้ว่าควรทำสีหน้าอย่างไร สุดท้ายจึงได้แต่พูดว่า
“……ถ้าอย่างนั้น พวกคุณก็ยังไม่รู้สินะครับว่าฝีมือของอีกฝ่ายจริง ๆ อยู่ระดับไหน?”
“ไม่รู้หรอก” น้ำเสียงของโกโจ ซาโตรุร่าเริงราวกับกำลังพูดถึงเรื่องสนุก ๆ
“ผมอ่านเขาไม่ออก เขาก็อ่านผมไม่ออกเหมือนกัน”
“คู่ต่อสู้แบบนี้แหละถึงจะน่าสนใจ ถ้ามองปราดเดียวก็รู้หมดแล้วจะสนุกอะไร”
เขายื่นมือไปขยี้ผมของโอกุตสึ ยูตะ
อีกฝ่ายหดคอเล็กน้อยแต่ไม่ได้หลบ จากนั้นโกโจก็สวมแว่นกันแดดกลับขึ้นบนสันจมูก
“เอาละ ไม่ต้องคิดมากหรอก อีกหน่อยนายก็ได้เจอเขาอยู่แล้ว”
โกโจ ซาโตรุตบไหล่โอกุตสึ ยูตะเบา ๆ แรงไม่มาก แต่แฝงความมั่นใจที่ทำให้รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาอย่างประหลาด
“ถึงตอนนั้นก็ลองสัมผัสด้วยตัวเองสิ แล้วจะรู้เองไม่ใช่เหรอ?”
โอกุตสึ ยูตะเงยหน้ามองเขา “……จะได้เจอกันเหรอครับ?”
“แน่นอนสิ” โกโจ ซาโตรุหันหลังเดินไปทางประตู ระยะทางเพียงไม่กี่ก้าว
ท้ายทอยหันไปทางโอกุตสึ ยูตะ เสียงของเขาลอยย้อนมาจากด้านหลัง
“อีกไม่กี่วันพวกนักเรียนใหม่จะได้มาเจอกัน ผมว่าจะชวนเขามาด้วย”
“เอ๊ะ? เขาจะกลับมาเหรอครับ?”
“อืม”
“ผมจ่ายเงินหนึ่งร้อยล้านเยนจ้างเขากลับมาทำภารกิจ เครื่องบินของเขาออกคืนนี้”
โอกุตสึ ยูตะเงียบไปอีกครั้ง
หนึ่งร้อยล้านเยน
เขายืนอยู่ในห้องเรียนอันเงียบสงบยามบ่าย มองแผ่นหลังของโกโจ ซาโตรุหายลับไปตรงหัวมุมทางเดิน ขณะที่ประโยคเมื่อครู่ยังวนเวียนอยู่ในหัวซ้ำไปซ้ำมา
“เพราะกรมบริหารให้เงินน้อยเกินไป……”
เขาพึมพำทวนอีกครั้ง แล้วจู่ ๆ มุมปากก็ยกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
คนที่ชื่อโมเองกาวะคนนี้ ดูท่าจะน่าสนใจจริง ๆ
เสียงผิวปากอย่างร่าเริงของโกโจ ซาโตรุลอยมาจากทางเดิน ทำนองล่องลอยไปไกลจนฟังไม่ออกว่าเป็นเพลงอะไร
“มีแต่คนประหลาดทั้งนั้น……”
………………