หลิวว่านเซินเก็บกล่องยา ก่อนอุ้มเจ้าลิงน้อยขนสีเทาลงจากโต๊ะ
ทันทีที่เท้าทั้งสี่แตะพื้น เจ้าลิงน้อยก็นั่งนิ่งงันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนก้มมองแขนซ้ายที่พันผ้าพันแผลไว้
แผลที่ก่อนหน้านี้แสบแปลบ ตอนนี้เหลือเพียงความเย็นวาบจาง ๆ แม้แต่การยกแขนก็ไม่เจ็บเหมือนเมื่อครู่อีกแล้ว
“เจี๊ยก ๆ!”
เจ้าลิงน้อยดีใจจนกระโดดโลดเต้นอยู่กับที่ ยกอุ้งมือทั้งสองขึ้นสูงเหนือหัว
ร้องได้สองเสียง มันก็นึกขึ้นได้ว่าข้างนอกประตูยังมีเสือดาวสองตัวหมอบอยู่ จึงรีบยกอุ้งมือขวาปิดปาก
ดวงตากลมดำแอบเหลือบมองประตู ร่างกายก็หดลีบตามไปด้วย
หลิวว่านเซินเห็นท่าทางเช่นนั้น ก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ เพราะความน่าเอ็นดูปนซื่อบื้อของมัน
เมื่อก่อนตอนออกไปท่องเที่ยว เขาเคยเห็นลิงตามสถานที่ท่องเที่ยวหลายแห่ง
ลิงพวกนั้นไม่เพียงไม่กลัวคน แต่ยังแย่งอาหารจากมือนักท่องเที่ยว บางตัวพอเจอนักท่องเที่ยวขี้กลัวก็ยิ่งได้ใจ เรียกได้ว่าไม่น่ารักเอาเสียเลย
แต่เจ้าตัวน้อยตรงหน้าไม่เหมือนกัน
แม้จะขี้กลัว แต่ก็ฉลาดมีไหวพริบ ทั้งยังรู้จักให้ความร่วมมือเวลาพันแผล ความเจ้าเล่ห์เล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เผยออกมาเป็นครั้งคราวก็ไม่ชวนให้รำคาญ
หากให้อยู่ที่วัดชิงเฟิง บรรยากาศในวัดคงคึกคักขึ้นไม่น้อย
“อยากอยู่ที่นี่ไหม?”
“เสือดาวสองตัวข้างนอกไม่ทำร้ายเจ้าหรอก ต่อไปก็ไม่ต้องหิวโซอยู่ในป่าแล้ว”
หลิวว่านเซินชี้เข้าไปในห้อง ก่อนกวักมือเรียกเจ้าลิงน้อย
เจ้าลิงน้อยฟังภาษาคนได้ไม่เข้าใจทั้งหมด แต่ดูออกว่าเขากำลังรั้งให้อยู่
มันเอียงคอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วมองลอดช่องประตูออกไปยังป่าด้านนอก