“ไปบ้วนปากก่อน”
“กินข้าวเสร็จแล้ว พวกเราค่อยลงไปตำบลหยางด้วยกัน ซื้อแชมพูมาแล้วพวกเธอต้องถือเองนะ”
หลิวว่านเซินปล่อยมือ แล้วตบปากเสือดาวเบา ๆ สองที
แม่เสือดาวกับลูกเสือดาวน้อยตั้งหูขึ้นพร้อมกัน
ลงเขาได้แล้ว!
แถมยังได้ไปเที่ยวแถวทะเลสาบชิงฮุยด้วยหรือเปล่า?
ชั่วพริบตา เสือดาวทั้งสองก็กระปรี้กระเปร่าขึ้นมา คาบชามอาหารแล้ววิ่งไปที่อ่างล้างน้ำ ฝีเท้าเบาสบายกว่าปกติไม่น้อย
พวกมันเริ่มตั้งตารอแล้วว่า ระหว่างทางกลับจะแวะตกปลาสักสองสามตัวได้ไหม
มื้อเช้ามื้อนี้ เสือดาวทั้งสองกินอย่างเอาจริงเอาจังเป็นพิเศษ
ใต้เขาชิงฮุย ตำบลหยาง
วันที่ 9 เดือนอ้าย กิจกรรมเยี่ยมญาติและมิตรเพื่ออวยพรปีใหม่แทบจะสิ้นสุดลงแล้ว ส่วนหนุ่มสาวที่ออกไปทำงานต่างถิ่นส่วนใหญ่ก็ยังไม่ออกเดินทาง
ร้านค้าริมถนนเปิดกันหมด แผงอาหารเช้ามีลูกค้านั่งเต็ม เสียงพูดคุยหัวเราะที่เดินสวนกันไปมาทำให้ทั้งเมืองเล็กครึกครื้นเป็นพิเศษ
หลิวว่านเซินสวมชุดนักพรตสีขาว เดินช้า ๆ ไปตามถนนสายยาว
เสือดาวตัวใหญ่กับตัวเล็กเดินเคียงข้างเขา หางยาวหนาสะบัดไปมาอย่างสบายอารมณ์
ทันทีที่ภาพนี้ปรากฏขึ้น สายตาของผู้คนตลอดทางก็จับจ้องมาพร้อมกัน
คนที่อาศัยอยู่ในตำบลหยางจนชินแล้วไม่ได้รู้สึกแปลกใจนัก อย่างมากก็แค่หยุดมองสักครู่
แต่บรรดาหนุ่มสาวที่เพิ่งกลับมาจากต่างถิ่นต่างพากันตะลึงงัน
นักพรตชุดขาวพาเสือดาวสองตัวเดินเล่นบนถนน ฉากแบบนี้ต่อให้เป็นในหนังยังไม่แน่ว่าจะได้เห็น!
“นั่นเสือดาวจริง ๆ เหรอ?”
“เจ้าสำนักวัดชิงเฟิงไง ฉันเจอเขาในงานประชุมเมื่อสองสามวันก่อน”
“ตัวใหญ่เกินไปแล้วมั้ง!”