“ยังดีที่มีพวกเธออยู่เป็นเพื่อนฉัน”
“นักพรตอย่างฉันก็ไม่ถึงกับเหงาหรอก ฮ่า ๆ ๆ…”
หลิวว่านเซินก้มตัวลงโอบเสือดาวตัวเมีย แล้วใช้มือทั้งสองขยี้หัวมันแรง ๆ อยู่สองสามที
หูของเสือดาวตัวเมียส่ายไปมาเพราะถูกขยี้ มันอ้าปากส่งเสียงครางอย่างไม่พอใจ
“ถ้ามีนักพรตหญิงมาอีกสักคนก็คงดีไม่น้อยเลย ฮึ ๆ ๆ…”
พูดจบหลิวว่านเซินก็หัวเราะออกมาเสียเอง
นักพรตหญิงที่ตั้งใจบำเพ็ญเพียรจริง ๆ จะไปอยู่ที่ไหนไม่ดีกัน แล้วจะมาโผล่ที่อารามเก่าโทรมแห่งนี้ได้อย่างไร?
“ไปกันเถอะ เสือดาวจอมเขมือบ!”
“เอาชามของพวกเธอมา ได้เวลากินมื้อเที่ยงแล้ว”
หลิวว่านเซินตบหัวเสือดาวตัวเมียเบา ๆ
เสือดาวตัวน้อยที่เดิมยังจับจ้องประตูภูเขาอยู่ พลันกระปรี้กระเปร่าขึ้นมา
มันกระโดดลงจากอ้อมแขนของหลิวว่านเซิน แล้ววิ่งตะกุยขาทั้งสี่มุ่งตรงไปยังวิหารด้านหลัง
เสือดาวตัวเมียเร็วกว่าเสียอีก มันวิ่งแซงเสือดาวตัวน้อยไปไม่กี่ก้าว แล้วมุดเข้าประตูหลังไปก่อน
ไม่นานนัก เสือดาวทั้งสองตัวก็คาบชามข้าวของตัวเองวิ่งกลับมา
“เมื่อกี้ยังทำท่าไม่อยากจากกันอยู่เลย”
“พอได้ยินว่ามีข้าวกิน วิ่งเร็วกว่าใครเพื่อนเชียว”
“สำหรับพวกจอมเขมือบแล้ว เรื่องกินสำคัญที่สุดจริง ๆ”
หลิวว่านเซินทั้งขำทั้งจนใจ ทำได้เพียงพาเสือดาวทั้งสองไปเตรียมอาหารกลางวัน
ตลอดสองวันต่อมา กลุ่มแชตของเพื่อนร่วมชั้นปีสาม สาขาการเงิน มหาวิทยาลัยเจียงต้าคึกคักอยู่พักใหญ่
บางคนโพสต์รูปหลิวว่านเซินในชุดนักพรตสีขาว บางคนพูดคุยกันถึงเสือดาวสองตัวในวัดชิงเฟิง
ยังมีคนถามไม่หยุดว่า ตอนซูอวิ้นอุ้มเสือดาวตัวน้อย ทำไมมีแค่เธอที่ไม่ถูกเสือดาวตัวเมียเตือน
หลิวว่านเซินเห็นข้อความเหล่านั้นเป็นครั้งคราว แต่ก็เพียงปัดผ่านไปอย่างไม่ใส่ใจ
ความตื่นเต้นของเพื่อนร่วมชั้นมาไวไปไว
พอแต่ละคนกลับไปใช้ชีวิตและทำงานตามปกติ ข้อความในกลุ่มก็เงียบลงอย่างรวดเร็ว