หลิวว่านเซินยิ้มพลางกล่าวว่า “เจ้าตัวน้อยนี่มีจิตวิญญาณสูงส่งนัก รู้จักต้อนรับแขกแล้วด้วย”
ซูอวิ้นลูบหัวเจ้าลิงน้อย ก่อนเอ่ยอย่างตื่นเต้นว่า “จริงสิ วันนี้เสือดาวน้อยก็เก่งมากเหมือนกัน”
“มันเจอเสือตัวที่เคยรังแกมันกับแม่เสือดาว แล้วกดอีกฝ่ายลงกับพื้นซ้อมเสียยับ เสือตัวนั้นดิ้นรนก็ไม่เป็นผล สุดท้ายตกใจจนหนีเข้าป่าไปเลย”
เสือดาวน้อยเชิดหน้าขึ้นทันที หางชูโด่งเสียจนแทบจะลอยขึ้นฟ้า
รีบชมข้าสิ!
หลิวว่านเซินมองท่าทางภาคภูมิใจของมัน แล้วเอ่ยชมอย่างอ่อนโยนว่า “เจ้าตัวน้อย ทำได้ไม่เลวเลย”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เสือดาวน้อยก็ยิ่งเชิดหน้าสูงขึ้น
เดิมทีแม่เสือดาวนอนหมอบอยู่ริมสระอย่างเกียจคร้าน พอได้ยินคำว่าเสือ หัวของมันก็เงยขึ้นฉับพลัน
มันจ้องซูอวิ้นเขม็ง ส่งเสียงร้องถี่รัวจากลำคอ
เสืออยู่ที่ไหน?
ศัตรูอยู่ที่ไหน?
ข้าจะไปแก้แค้น!
แม่เสือดาวผุดลุกขึ้น ร่างใหญ่โตของมันก่อให้เกิดลมวูบหนึ่ง เสียงร้องยิ่งเร่งร้อนขึ้นเรื่อย ๆ
หลิวว่านเซินย่อมรู้ว่าทำไมมันถึงมีปฏิกิริยาเช่นนี้ เขายกมือขึ้นลูบคอของมัน “ใจเย็นก่อน ซูอวิ้น เสือตัวนั้นอยู่ไหน?”
“หนีไปแล้ว” ซูอวิ้นยักไหล่ “โดนเสือดาวน้อยซ้อมจนหนีเข้าป่าไป ตอนนี้คงหาตัวยากแล้ว”
พูดถึงตรงนี้ เธอยังอดเสียดายไม่ได้ “ทีแรกฉันกะจะแบกมันกลับมาด้วยซ้ำ แต่ดันหนีเร็วเกินไป”
“เมี้ยว!”
เสือดาวน้อยหันขวับ แล้วร้องใส่ซูอวิ้นเสียงดังลั่น
ผู้หญิงหลายใจ!
มีข้าอยู่แล้ว ทำไมยังคิดถึงแมวตัวใหญ่อื่นอีก?
ซูอวิ้นชะงักไป ก่อนจะหัวเราะจนตัวงอ