ยามบ่าย แผงขายอาหารริมถนนในตำบลหยางตั้งโต๊ะเก้าอี้เรียบร้อยแล้ว
ชายวัยกลางคนที่ไปวัดชิงเฟิงมาเมื่อช่วงเช้านั่งอยู่ที่บ้าน จ้องข้อความที่เพื่อนส่งมาในโทรศัพท์มือถือ เขาลืมคำเตือนของหลิวว่านเซินที่ว่า «วันนี้หลังกลับถึงบ้าน หากไม่มีธุระจำเป็นก็อย่าออกไปไหน» ไปเสียสนิท
ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกขำ
กลางวันแสก ๆ จะมีเคราะห์เลือดตกยางออกอะไรเกิดขึ้นกับเขาได้?
พวกนักพรตชอบพูดจาคลุมเครือให้คนตกใจไม่ใช่หรือ?
ถ้าเชื่อก็เรียกว่าคำเตือน ถ้าไม่เชื่อก็อ้างได้ว่าเป็นเคราะห์ที่กำหนดมาในชะตา ไม่ว่ามองอย่างไรก็ไม่มีอะไรเสียหาย
เพื่อนส่งข้อความเสียงมาอีกข้อความ ชวนเขาไปดื่มเหล้าที่แผงริมทาง
ชายคนนั้นตอบกลับไปลวก ๆ ว่า «ถึงเดี๋ยวนี้» ก่อนหยิบเสื้อคลุมแล้วออกจากบ้าน
ในเวลาเดียวกัน ภายในวัดชิงเฟิง
บ่อปลาประดับถูกเติมน้ำสะอาดจนเต็มอีกครั้ง ปลาสวยงามในถุงใสกว่าสิบถุงถูกปล่อยลงบ่อทีละถุง
ฝูงปลาหลากสีแหวกว่ายผ่านพงพืชน้ำ สะท้อนประกายระยิบระยับ
แม่เสือดาวหมอบอยู่ริมบ่อ ดวงตาจับจ้องปลาในน้ำที่กำลังว่ายไปมาไม่วางตา
«เหมียว»
ฝูงปลาตัวเล็กถูกเสียงดึงดูดให้ว่ายมารวมกันที่ริมบ่อพร้อมเพรียง
แม่เสือดาวยื่นอุ้งเท้าลงไปในน้ำทันที แล้วกวนน้ำเบา ๆ สองครั้ง
น้ำกระเซ็นไปทั่ว ฝูงปลาตกใจแตกฮือ
มันเอียงหัวรออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะส่งเสียงเรียกเบา ๆ อีกครั้ง
ปลาเหล่านั้นว่ายกลับมารวมกลุ่มกันอีกจริง ๆ
ดวงตาของแม่เสือดาวเป็นประกาย
กรงเล็บแหลมคมกางออกจากอุ้งเท้าอย่างไร้เสียง ปลายเล็บเล็งไปยังปลาทองตัวอ้วนตัวหนึ่ง