ให้เฝ้าวิหารร้าง ไหงกลายเป็นเซียนซะงั้น?

ตอนที่ 80 ปลาของนักพรตอยู่ไหน?

7 นาที· 1.5K คำ

“เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่?”

“พลังปราณทั่วทั้งวัดถูกเธอดูดไปหมด เธอทะลวงขั้นแล้วหรือ?”

ซูอวิ้นพลิกตัวกระโดดลงจากหลังเสือดาว แล้วก้าวไม่กี่ก้าวก็มาถึงเบื้องหน้าเบาะรองนั่ง

“ถือว่าเกิดความเข้าใจขึ้นมานิดหน่อย”

“โชคดีทะลวงขั้นย่อยได้ขั้นหนึ่ง”

หลิวว่านเซินพยักหน้ายิ้ม ๆ ตอบอย่างไม่ใส่ใจ

ซูอวิ้น: ……

จู่ ๆ เธอก็ไม่อยากพูดแล้ว

หลายวันผ่านไป วัดชิงเฟิงกลับคืนสู่ความสงบเช่นวันวาน

เพราะอากาศหนาวจัด อีกทั้งหลังปีใหม่แต่ละครอบครัวต่างยุ่งกับการทำมาหากิน ผู้มาสักการะที่วัดจึงไม่คึกคักเท่าช่วงที่รุ่งเรืองที่สุด แต่ในแต่ละวันก็ยังมีผู้มาสักการะขึ้นเขามาหลายคน

อุปสรรคใหญ่ที่สุดยังคงเป็นทางเดินบนเขาที่ขรุขระและยากลำบาก

หลังสะสมมาหลายวัน ยอดธูปเทียนในระบบก็มีถึง 2,970 แต้มแล้ว

เหตุผลที่หลิวว่านเซินยังไม่ใช้แต้ม ก็เพราะหมายตาสินค้าชิ้นหนึ่งในร้านค้าระบบ ซึ่งมีราคาถึง 3,000 แต้มธูปเทียน

【หนทางแสวงมรรค: ขั้นต้น】

【ราคา: 3,000 แต้มธูปเทียน】

【ผลลัพธ์ที่หนึ่ง: ใช้แทนทางเดินบนเขาเดิม พร้อมซ่อมแซมความเสียหายจากการใช้งานในชีวิตประจำวันโดยอัตโนมัติ】

【ผลลัพธ์ที่สอง: ผู้ที่จุดธูษอธิษฐานด้วยใจศรัทธา เมื่อเดินทางจะรู้สึกตัวเบาและก้าวเดินคล่องแคล่ว】

【ผลลัพธ์ที่สาม: ผู้มีจิตใจคิดร้าย เมื่อเหยียบย่างบนหนทางแสวงมรรคจะก้าวเดินอย่างยากลำบาก】

แค่เปลี่ยนทางเดินบนเขาที่แสนลำบากเส้นนั้น ก็เพียงพอจะแก้ปัญหาใหญ่ที่สุดที่วัดชิงเฟิงกำลังเผชิญอยู่ได้แล้ว

ที่สำคัญยิ่งกว่าคือผลลัพธ์สองข้อหลัง

ผู้ที่อธิษฐานด้วยใจจริงจะขึ้นเขาได้ง่ายขึ้นเรื่อย ๆ ส่วนคนที่คิดร้ายกลับรู้สึกราวกับแบกหินหนักทุกย่างก้าว เท่ากับเพิ่มด่านคัดกรองจิตใจผู้คนไว้หน้าประตูวัด

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป