“หลิวว่านเซิน ไม่มีคันเบ็ดแล้วจะตกปลายังไง?”
“สาวงามประจำมหาวิทยาลัย คิดว่าไม่มีคันเบ็ดแล้วสำคัญนักหรือ?”
ซูอวิ้นฟังแล้วชะงัก ไม่รู้ว่าหลิวว่านเซินกำลังคิดจะทำอะไร
หลิวว่านเซินเดินเอื่อย ๆ พลางส่งจิตเข้าไปในร้านค้าระบบ
ข้าวของธรรมดาในร้านค้ามักราคาถูก ขอเพียงไม่เกี่ยวข้องกับพลังวิเศษ ราคาก็แทบทั้งหมดอยู่ที่ค่าธูปเทียนประมาณ 1 แต้ม
ชุดอุปกรณ์ตกปลาชั้นยอดก็ราคาเพียง 1 แต้มเช่นกัน
【ชุดอุปกรณ์ตกปลาชั้นเลิศ: 1 แต้มค่าธูปเทียน】
【ต้องการซื้อหรือไม่?】
“ซื้อ 2 ชุด”
【ซื้อสำเร็จ ใช้ค่าธูปเทียน 2 แต้ม】
หลิวว่านเซินพลิกฝ่ามือขึ้น กระเป๋าใส่อุปกรณ์ตกปลาทรงยาว 2 ใบก็ปรากฏขึ้นในมือ
มีทั้งคันเบ็ด สายเบ็ด และทุ่นตกปลา แม้แต่กล่องใส่เหยื่อตกปลาก็จัดเก็บไว้อย่างเรียบร้อยในกระเป๋าด้านข้าง
“นายเสกอะไรก็ออกมาได้จริง ๆ ด้วย”
“ก็แค่เรื่องธรรมดา”
ซูอวิ้นรับกระเป๋าอุปกรณ์ตกปลามาใบหนึ่ง ก่อนยกมือฟาดไหล่เขาเบา ๆ
ทะเลสาบชิงฮุยอยู่ไม่ไกลจากตำบลหยาง เดินไปตามถนนดินในชนบทเพียงสิบกว่านาที ผืนน้ำกว้างใหญ่ก็ปรากฏตรงหน้า
แสงแดดอบอุ่นในฤดูหนาวสาดลงบนทะเลสาบ ระลอกคลื่นระยิบระยับแผ่กระจายออกเป็นชั้น ๆ ตามแรงลม ต้นกกแห้งเหลืองริมฝั่งไหวเอนเบา ๆ บางครั้งยังได้ยินเสียงนกร้องใสกังวานยามโฉบผ่านผิวน้ำ
แม่เสือดาวกับลูกวิ่งนำอยู่ข้างหน้า พอได้กลิ่นคาวปลาจากทะเลสาบ ดวงตาสัตว์ร้ายของพวกมันก็เป็นประกายขึ้นมาทันที
“เมี้ยว~”
“เมี้ยว~”
เสือดาวทั้งสองเดินวนไปมารอบริมทะเลสาบ แทบอยากจะกระโจนลงน้ำไปจับปลาเสียเดี๋ยวนั้น
“จะรีบไปไหน หาที่นั่งก่อน”
หลิวว่านเซินเลือกสนามหญ้าราบเรียบผืนหนึ่ง แล้ววางกระเป๋าอุปกรณ์ตกปลาลงข้างเท้า