「คาถาจงสำแดง！」
ทันทีที่พยางค์สุดท้ายหลุดจากปาก เสียงสะเทือนทุ้มต่ำก็ดังก้องขึ้นบนพื้นอิฐเขียวของโถงหน้า
ไกลออกไป ควันธูปที่ลอยอ้อยอิ่งพลันรวมตัวเป็นทางยาวสีเทาขาว ปูจากเบื้องหน้าเทวรูปสามองค์มุ่งสู่ห้วงว่างลึกล้ำ
ปลายทางมืดสลัวไร้แสง มีเพียงโคมขาวซีดสองดวงลอยเข้ามาช้า ๆ ใต้โคมแต่ละดวงห้อยป้ายขนาดเท่าฝ่ามือที่เขียนคำว่า “นำทาง”
โจวปิงมองถนนสายมืด แล้วหันมองมารดาของตน อ้าปากคล้ายอยากพูดแต่ก็พูดไม่ออก
เขาอาลัยอาวรณ์เหลือเกิน แต่ต่อให้ตัดใจไม่ได้ อย่างน้อยก็ยังดีกว่าต้องเห็นมารดาสลายวิญญาณไปต่อหน้าต่อตา
「ปิงปิง อย่าร้องไห้เลย」
「แม่ใช้ชีวิตมาทั้งชีวิต ไม่ได้มีความสามารถอะไรเป็นพิเศษ สิ่งเดียวที่ยังห่วงก็คือลูกกับพ่อของลูก」
หญิงชรามองบุตรชาย พลันเผยรอยยิ้มบนใบหน้าเหี่ยวย่น
โจวปิงปาดหน้า 「แม่พูดมาเลย ผมฟังอยู่…」
「พ่อของลูกเดินเหินไม่ค่อยสะดวก พอฝนตกหรือฟ้าครึ้ม เข่าก็ปวดมาก ต่อไปอย่าลืมนวดให้พ่อบ่อย ๆ」
「อีกอย่าง อย่าเอาแต่งานยุ่งมาเป็นข้ออ้าง ถ้ามีเวลาก็กลับบ้านไปกินข้าวกับพ่อสักมื้อ ปากเขาไม่พูดหรอก แต่ในใจเฝ้ารอให้ลูกกลับบ้านอยู่ตลอด」
หญิงชรากล่าวเสียงเนิบช้า ราวกับได้ย้อนกลับไปใช้ชีวิตเรียบง่ายอย่างวันวานอีกครั้ง
「ผมรู้แล้ว！」
「ต่อไปถ้ามีเวลา ผมจะกลับไปอยู่เป็นเพื่อนพ่อ วันฝนตกก็จะนวดเข่าให้พ่อ จะไม่ปล่อยให้พ่ออยู่เฝ้าบ้านที่ว่างเปล่าคนเดียวอีกแล้ว！」
โจวปิงพยักหน้าหนักแน่น น้ำมูกน้ำตาเปรอะเปื้อนไปทั่วใบหน้า
หญิงชรารับคำพร้อมรอยยิ้ม สายตากวาดมองตั้งแต่เส้นผมยุ่งเหยิงของบุตรชายลงไปถึงรองเท้าที่เปื้อนโคลน
「ลูกก็ต้องดูแลตัวเองให้ดีด้วย」