กลับมาถึงหอพัก สวี่หนานอินเพิ่งจะปีนขึ้นเตียงเพื่อจะแกล้งตาย หลินโย่วก็ดึงเธอนั่งลง ท่าทางแบบไม่ถามให้รู้เรื่องไม่เลิก
“หนานอิน หนูรู้จักพี่จื้อเหยียนด้วยหรา รีบบอกมาเร็ว ว่าเธอกับพี่จื้อเหยียนรู้จักกันได้ยังไง?” ดวงตาของหลินโย่วเป็นประกาย “พี่ชายฉันไม่เคยบอกเลยว่าพี่จื้อเหยียนสนิทกับผู้หญิงคนไหน”
สวี่หนานอินดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดถึงคาง พูดอ้อมแอ้ม “ก็ไม่ค่อยสนิทหรอก แค่ตอนมัธยมปลายเคยคุยกันไม่กี่ครั้ง”
แต่ในใจเธอกลับด่าไปมา——แค่คุยกันแบบแฟนน่ะสิ ใช่แล้ว ยังไงมันก็คือการคุย
“แค่คุยกัน?” หลินโย่วไม่เชื่ออย่างเห็นได้ชัด “น้ำเสียงของพี่จื้อเหยียนเมื่อกี้ไม่เหมือนกับคนที่เพิ่งคุยกันไม่กี่ครั้งเลย”
“เอาล่ะ ๆ โย่วโย่ว อย่าซักไซ้เลย ฉันต้องกินยาแก้ปวดก่อน ฉันจะปวดตายอยู่แล้ว” สวี่หนานอินกุมท้อง คราวนี้ปวดจริง ๆ ไม่ได้แกล้ง
ประจำเดือนเวรนี่ มาทันเวลาจริง ๆ
ใครจะไปรู้ว่าการเจอแฟนออนไลน์ครั้งแรกจะได้สภาพอย่างนี้? ไม่สิ แฟนเก่า
ฮือ ๆ ร้องไห้ไม่ออก
สวี่หนานอินลุกขึ้นมากินยาแก้ปวด แล้วนอนลงไปใหม่ สมองยุ่งเหยิงไปหมด
ทำยังไงดี?
เธอบอกเลิกฝ่ายเดียว บล็อกเขา โดยไม่แม้แต่จะอธิบายอะไร ตอนนี้เขากลายเป็นหัวหน้าผู้ฝึกของเธอซะแล้ว ต้องฝึกทหารถึงครึ่งเดือน เธอต้องยืนท่ายืนทรงตัว เดินสวนสนาม ตากแดดต่อหน้าต่อตาเขาทุกวัน
เขาจะถือโอกาสแก้แค้นเธอรึเปล่านะ?
ให้เธอยืนท่ายืนทรงตัวเพิ่มอีกสองชั่วโมง?
ให้เธอขึ้นเวทีเป็นตัวอย่างที่ไม่ดี?
ให้เธอ——
“อ๊า——” สวี่หนานอินกดหน้าลงไปในหมอน ร้องออกมาอย่างอัดอั้น “ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว ให้ฉันระเบิดอยู่ตรงนี้เลยเถอะ!”
“หนานอิน เป็นอะไรไป?” ถางซีโผล่หัวออกมาจากเตียงฝั่งตรงข้าม
“ไม่เป็นไร แค่ปวดท้องจนอยากตาย”
สวี่หนานอินพลิกตัว จ้อง木板เตียงด้านบนอย่างเหม่อลอย
ไม่สิ เธอต้องหาคำตอบก่อนว่าลู่จื้อเหยียนเป็นคนยังไง
เธอพลิกตัวกลับมา นอนคว่ำลงไปที่ขอบเตียงมองลงมา “โย่วโย่ว”
“หืม?” หลินโย่วกำลังอ่านหนังสืออยู่ข้างล่าง เงยหน้าขึ้นมา
“เธอว่าไง หัวหน้าผู้ฝึกของเราเป็นคนยังไง อยู่ด้วยง่ายไหม?”
หลินโย่วมองเธออย่างสงสัย “ก็โออยู่นะ! พี่ชายฉันบอกว่านิสัยเขาใช้ได้เลย แค่ไม่ชอบให้ใครมาหลอกลวง”
หัวใจของสวี่หนานอินกระตุกวูบ
“ถ้าหลอกลวงแล้วจะเป็นยังไง? สมมติว่า สมมติว่ามีคนบอกเลิกเขาโดยไม่มีเหตุผลล่ะ?”
“อันนั้นฉันก็ไม่รู้สิ ไม่เคยได้ยินพี่ชายฉันบอกว่าพี่จื้อเหยียนเคยมีแฟน” หลินโย่วพูดไปพูดมา จู่ ๆ ก็เงยหน้าขึ้น สายตาเฉียบคมขึ้นมาทันใด
“หนานอิน เธอถามพวกนี้ทำไม?”
สวี่หนานอินหายใจติดขัด สายตาเลื่อนลอยไปมา กลัวว่าจะถูกจับได้
“หรือว่า……” หลินโย่วยืดเสียงยาว
หัวใจของสวี่หนานอินแทบกระโดดออกมาจากลำคอ
“หรือว่าเธอชอบพี่จื้อเหยียน?”
“ไม่ได้!” เสียงของสวี่หนานอินดังขึ้นสูงแปดระดับ แต่ก็รู้ตัวได้ว่ารีแอคเกินไป จึงรีบลดเสียงลง “ฉันก็แค่สงสัย กลัวว่าเขาจะโหดเกินไป ช่วงฝึกทหารจะอยู่ยาก”
หลินโย่วมองท่าทางกังวลของเธอ อดขำไม่ได้ ยืนขึ้นเอามือเกาะไหล่เธอเพื่อปลอบใจ “วางใจเถอะ! ตราบใดที่เราทำตามที่เขาสั่ง ก็น่าจะผ่านได้ง่าย ๆ พี่จื้อเหยียนน่ะเป็นคนง่าย ๆ อยู่แล้ว ไม่ต้องห่วง”
สวี่หนานอินพยักหน้าอย่างกึ่งเชื่อกึ่งไม่เชื่อ แล้วนอนลงไปใหม่
เธอได้แต่ทำใจวางลงไปก่อน
ยังไงเขาก็เป็นผู้ใหญ่แล้ว คงไม่ใจแคบถึงขนาดไปถือสาเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ อย่างเธอหรอกมั้ง?
คงไม่หรอกมั้ง?
ในเวลาเดียวกัน ที่ห้องส่วนตัวของร้านจื้อเว่ยจวี่ เมืองจิงเป่ย
ลู่จื้อเหยียนผลักประตูห้องเข้าไป ข้างในมีคนนั่งอยู่แล้วสี่คน
หลินเช่อ เฉิงสวี่ กู้ฉือ ล้วนเป็นพี่น้องที่โตมาด้วยกัน แต่่วันนี้มีคนเพิ่มอีกคน——ผู้หญิงคนหนึ่งแปลกหน้า นั่งติดกับหลินเช่อ ดูท่าความสัมพันธ์ไม่ธรรมดา
“อาหยาน เข้ามานั่งสิ” หลินเช่อโบกมือเรียกเขา แล้วโอบไหล่ผู้หญิงข้าง ๆ แนะนำว่า “นี่แฟนฉัน เซี่ยเว่ยเว่ย”
จากนั้นก็ชี้ไปที่ลู่จื้อเหยียน “เว่ยเว่ย นี่พี่ชายที่ดีของฉัน ลู่จื้อเหยียน”
ทั้งคู่พยักหน้าให้กัน ถือว่ารู้จักกันแล้ว
เฉิงสวี่เป็นคนแรกที่ไม่ยอม “อาเช่อ นายไม่แฟร์เลยนะ! นัดกันว่ามากันเป็นกลุ่มผู้ชายแท้ ๆ แต่นายพาแฟนมาด้วย มันไม่เขินเหรอ?”
หลินเช่อเอนหลังอย่างทระนง กอดไหล่เซี่ยเว่ยเว่ย ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ “ฉันไม่เขิน ฉันอยากได้แฟน พวกนายมีไหม? มีไหมล่ะ?”
เขาชี้ไปทีละคนทั้งเฉิงสวี่ กู้ฉือ และลู่จื้อเหยียน “ไม่มีก็อย่าพูดเลย อายุปูนนี้แล้วยังไม่รู้จักหาแฟน ไม่รู้ว่าจะอยู่เป็นโสดให้ใครดู”
ลู่จื้อเหยียนยกแก้วน้ำขึ้นจิบเล็กน้อย พูดอย่างไม่ใส่ใจ “ยังไงฉันก็มีแล้ว”
ในห้องเงียบลงทันที
ทั้งสามคนหันมามองเขาพร้อมกัน
หลินเช่อเป็นคนแรกที่ระเบิด “อาหยาน นายมีแฟนลับหลังฉันเหรอ? ทำไมไม่บอกฉัน? ฉันยังเป็นเพื่อนซี้ที่สุดของนายอยู่ไหมเนี่ย?”
กู้ฉือค่อย ๆ เงยหน้ามองหลินเช่อ “อาเช่อ แฟนนายนั่งอยู่ข้าง ๆ รักษาภาพหน่อย”
หลินเช่อเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าแฟนตัวเองยังนั่งอยู่ข้าง ๆ เลยรีบสำรวมท่าทาง แต่สายตาที่อยากรู้อยากเห็นไม่ได้ลดลงเลย “อาหยาน นายมีแฟนตั้งแต่เมื่อไหร่?”
“ไม่นานหรอก ก็คบกันมาเกือบปีแล้ว”
เฉิงสวี่ขมวดคิ้ว “นายไม่ได้พูดถึงเด็กผู้หญิงคนนั้นที่นายคุยออนไลน์เมื่อก่อนหรอกเหรอ? พวกนายไม่เลิกกันแล้วเหรอ?”
ลู่จื้อเหยียนลูบจมูก น้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น “ฉันยังไม่ได้ตอบตกลงเลย”
หลินเช่ออึ้งไปครู่หนึ่ง “เรื่องนี้ยังต้องให้นายตอบตกลงด้วยเหรอ?”
“ทำไมจะไม่ต้อง” ลู่จื้อเหยียนพูดอย่าง理所当然 “การคบกันต้องได้รับความยินยอมจากทั้งสองฝ่าย การเลิกกันก็ต้องได้รับความยินยอมจากทั้งสองฝ่ายเช่นกัน”
เฉิงสวี่ส่ายหน้า ใช้ท่าทีของผู้มีประสบการณ์ “อาหยาน ผู้หญิงดี ๆ ในโลกมีเยอะแยะ นายไม่จำเป็นต้อง……”
“วันนี้ฉันเจอเธอ” ลู่จื้อเหยียนขัดขึ้น
ห้องเงียบอีกครั้ง
ทุกคนเงียบไปสามวินาที
เฉิงสวี่อ้าปากแล้วก็ปิดลง
มือที่ถือแก้วเหล้าของกู้ฉือชะงักไปครู่หนึ่ง
หลินเช่อเบิกตากว้าง
ลู่จื้อเหยียนก้มหน้ามองน้ำในแก้ว มุมปากยกยิ้มเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว “เธอน่ารักและสวยกว่าที่ฉันคิดไว้มาก”
กู้ฉือพูดเบา ๆ “แต่ว่านายตอนนั้นเลิกกันแล้วยังลากพวกเราไปดื่มเหล้า แล้วยังประกาศว่าถ้าไปยุ่งกับเธออีกขอให้เป็นหมา”
ลู่จื้อเหยียนสีหน้าไม่เปลี่ยน “ฉันพูดเมา ไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ”
หลินเช่อเพิ่งนึกถึงประเด็นสำคัญขึ้นมาได้ “เดี๋ยวนะ วันนี้นายไม่ใช่ไปเป็นหัวหน้าผู้ฝึกที่มหาวิทยาลัยจิงเป่ยเหรอ? หมายความว่าแฟนออนไลน์ตัวเล็ก ๆ ของนายยังเรียนปีหนึ่งอยู่?”
กู้ฉือทำเสียง ‘เชอะ’ “อาหยาน นายเก่งนะ แก่แล้วยังกินหญ้าอ่อน ก่อนหน้านี้แค่รู้ว่านายเป็นแฟนออนไลน์ แต่ไม่รู้ว่าเด็กขนาดไหน”
เฉิงสวี่นับนิ้ว “แค่ 19 ปีเองเหรอ? ถ้าฉันกล้าคบเด็กขนาดนี้ บ้านฉันคงตีฉันตาย”
“บ้านฉันไม่เป็นไร ตราบใดที่ฉันมีแฟนได้และแต่งงานได้ก็พอ” ลู่จื้อเหยียนวางแก้วน้ำลง สายตากวาดมองพวกพ้อง “พวกนายวางใจเถอะ เธอยังเด็ก ฉันจะดูแล分寸เอง”
หลินเช่อกับเฉิงสวี่สบตากัน เห็นความหมายเดียวกันในสายตาอีกฝ่าย——ฟังดูแล้วไม่น่าไว้ใจเลยสักนิด
ส่วนกู้ฉือกลับพูดช้า ๆ “นายตามหาเธอมาสามเดือนกว่า ในที่สุดก็เจอแล้ว แค่จะ ‘ดูแล分寸’ เองเหรอ?”
ลู่จื้อเหยียนไม่ตอบ ได้แต่ยกแก้วขึ้นจิบน้ำ มุมปากโค้งขึ้นตลอดเวลา