วันที่ 7 ของการรายงานตัว การฝึกทหารก็เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ สนามกว้างเต็มไปด้วยนักศึกษาใหม่ที่ใส่ชุดลายพราง สวี่หนานอินยืนอยู่ในแถวของคณะวิทยาการคอมพิวเตอร์ พระอาทิตย์วันนี้แรงมาก ยืนได้แค่สิบนาที เธอก็รู้สึกว่าหลังเสื้อเปียกไปหมดแล้ว
คณะวิทยาการคอมพิวเตอร์ถูกจัดให้อยู่กลุ่มของหัวหน้าผู้ฝึก
สวี่หนานอินยืนอยู่กลางแถว ฟังผู้ฝึกแนะนำตัวไปเรื่อยๆ อย่างเบื่อหน่าย จำไม่ได้แม้แต่คำเดียวที่ผู้ฝึกสองสามคนแรกพูด สมองจดจ่ออยู่กับการคิดว่าเมื่อแยกแถวแล้ว จะไปซื้อน้ำแข็งมาดื่มคลายร้อน
"สวัสดีนักศึกษาทุกคน ฉันคือหัวหน้าผู้ฝึกของพวกเธอ"
เสียงผู้ชายทุ้มต่ำดังขึ้น
สวี่หนานอินเหม่อลอยเต็มที่ ไม่ได้ยินประโยคนี้เลย รู้สึกแค่ว่าเหล่าสาวๆ รอบข้างจู่ๆ ก็ตื่นเต้นกันขึ้นมา เธอตั้งสติกลับมา มองไปรอบๆ อย่างงงๆ พบว่าสีหน้าของหลินโย่วแปลกๆ เหมือนทั้งตกใจและสงสัย
"วันแรก ไม่ได้ฝึกอะไร แต่ละทีมให้ผู้ฝึกพาไปทำความรู้จักกันก่อน เลิกแถว" หัวหน้าผู้ฝึกพูดสั้นๆ แล้วส่งสัญญาณให้ผู้ฝึกแต่ละคนพาแถวตัวเองแยกย้ายออกไป
สวี่หนานอินกำลังจะไปซื้อน้ำ แต่โดนหลินโย่วรั้งไว้
"หนานอิน ถางซี มากับฉันเร็ว" สีหน้าหลินโย่วมีเลศนัยมาก
"เป็นอะไรไป?" สวี่หนานอินงงไปหมด
หลินโย่วไม่ตอบอะไร เดินตรงไปที่หัวหน้าผู้ฝึก พูดพร้อมยิ้ม "พี่จื้อเหยียน ไม่คิดว่าหัวหน้าผู้ฝึกของพวกเราจะเป็นพี่นี่นา?"
ฝีเท้าของสวี่หนานอินหยุดชะงักกะทันหัน
พี่จื้อเหยียน?
จื้อเหยียนของลู่จื้อเหยียน?
หัวหน้าผู้ฝึกเงยหน้าขึ้นมา
สวี่หนานอินเห็นใบหน้าเขาครั้งแรก
คิ้วดาบตาดาว โครงหน้ากระชับชัดเจน ยืนกลางแดด เครื่องแบบทหารเรียบกริบ ทั้งตัวดูสะอาดสะอ้าน สวยจนไม่น่าเชื่อ
"โย่วโย่ว เธอเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยจิงเป่ยด้วยเหรอ?" ลู่จื้อเหยียนมองหลินโย่ว น้ำเสียงแฝงความแปลกใจเล็กน้อย
"พี่ชายฉันไม่ได้บอกพี่เหรอ? ฉันสอบเข้ามาได้ที่หนึ่งของเมืองจิงเป่ยเลยนะ เขาไม่ออกไปอวดฉันข้างนอกด้วยซ้ำ หายากมาก" หลินโย่วเอียงคอเล็กน้อย
"พี่ชายเธอมีแฟนแล้ว ฉันไม่ได้เจอเขาเป็นเดือนๆ แล้ว ช่วงนี้เขาอาจจะยุ่งๆ ยังไม่ทันได้อวดฉันให้ฟัง" ลู่จื้อเหยียนพูดพลางสายตาก็เลื่อนจากหลินโย่วไปมองคนสองคนที่อยู่ข้างๆ เธอโดยธรรมชาติ
หลินโย่วมองตามสายตาเขาแล้วแนะนำ "นี่เพื่อนร่วมห้องฉันหนานซี ส่วนคนนี้—"
"โย่วโย่ว ขอโทษนะ ฉันขอไปเข้าห้องน้ำหน่อย ปวดท้องมาก"
สวี่หนานอินกุมท้องทันที น้ำเสียงสั่นนิดหน่อย เธอไม่ได้แกล้ง เธอปวดท้องจริงๆ—พูดให้ถูกคือปวดท้อง กับใจสั่นไปหมด ทั้งตัววุ่นวายไปหมด
หลินโย่วมองเธอ เห็นสีหน้าไม่ดีจริงๆ รีบพูด "หนานอินเธอรีบไปเถอะ เดี๋ยวฉันไปหาเธอ"
สวี่หนานอินแทบจะวิ่งหนีออกไป
ถ้าชื่อลู่จื้อเหยียนซ้ำกันได้ แต่เสียงคงไม่ซ้ำกัน เขาคือคู่เดทออนไลน์ตอนมัธยมปลายของเธอ
เธอพุ่งเข้าไปในห้องน้ำ มือทั้งสองข้างยันอ่างล้างหน้า มองใบหน้าตัวเองในกระจกที่แดงก่ำเพราะความตื่นเต้น สมองมีเพียงความคิดเดียว
ลู่จื้อเหยียน
เป็นลู่จื้อเหยียนจริงๆ
ทหารที่เธอคบหาออนไลน์มาครึ่งปี อดีตแฟนที่เธอตัดขาดข้างเดียว คนที่เธอคิดว่าจะไม่มีวันได้เจออีก
เขาอยู่ที่จิงเป่ยด้วย
เขาเป็นหัวหน้าผู้ฝึกทหาร
เขาหล่อขนาดนี้ด้วย
ไม่ใช่สิ
สวี่หนานอินสูดหายใจลึก บังคับตัวเองให้ใจเย็น
หล่อแล้วไง? ที่สำคัญคือ—เธอทิ้งเขา บล็อกเขา ลบเขา ไม่ให้โอกาสเขาอธิบายด้วยซ้ำ
ตอนนี้เขายืนอยู่ที่สนาม ส่วนเธอเป็นลูกน้องของเขา
จบ
จบสิ้น
เธอหดตัวอยู่ในห้องน้ำ กอดหัวตัวเอง อยากจะหายตัวไปตรงนั้น
"หนานอิน เป็นยังไงบ้าง?" เสียงหลินโย่วดังมาจากข้างนอก
"โย่วโย่ว ฉันเหมือนจะเป็นประจำเดือนมา ทำไงดี?" สวี่หนานอินเพิ่งรู้ว่าที่ปวดท้องไม่ใช่แค่เพราะตื่นเต้น แต่ประจำเดือนมาจริงๆ เสียงเธอเริ่มเครือ "ผ้าอนามัยอยู่ที่หอ กลับไปเอาก็ไม่ทัน"
"หนานอิน เดี๋ยวนะ ฉันไปขอลาหัวหน้าผู้ฝึก แล้วไปที่หอเอามาให้"
"ขอบคุณโย่วโย่ว รักเธอมาก ลำบากเธอหน่อยนะ"
ฟังเสียงฝีเท้าหลินโย่วห่างไปเรื่อยๆ สวี่หนานอินพิงแผ่นประตูห้องน้ำ หลับตา
ฟ้าลิขิต เธอแกล้งฉันใช่ไหม?
ผ่านไปประมาณสิบนาที หลินโย่วก็กลับมา
"หนานอิน ฉันรอข้างนอกนะ เปลี่ยนเสร็จแล้วค่อยไปสนามด้วยกัน"
สวี่หนานอินเปลี่ยนผ้าอนามัยเสร็จ ผลักประตูออกมา เห็นหลินโย่วก็พุ่งเข้าไปกอด "ขอบคุณที่รัก แก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าให้ฉัน เธอคือผู้ช่วยชีวิตฉัน นางฟ้าตัวน้อย รักเธอสุดๆ"
"โอเคโอเค อย่ามาปากหวาน รีบไปสนามเถอะ!"
รอยยิ้มสวี่หนานอินแข็งทื่อ
สนาม
ลู่จื้อเหยียนยังอยู่ที่สนาม
เธอสูดหายใจลึก เดินตามหลังหลินโย่ว เหมือนนักโทษที่กำลังจะขึ้นตะแลงแกง ก้าวทีละก้าวไปยังสนาม
หัวหน้าผู้ฝึกกำลังพูดอยู่หน้าแถวคณะวิทยาการคอมพิวเตอร์
ลู่จื้อเหยียนเห็นพวกเธอเดินมา สายตาหยุดบนใบหน้าสวี่หนานอินชั่วครู่ แล้วถามด้วยน้ำเสียงเรียบๆ "เป็นยังไงบ้าง ยังไหวไหม?"
สวี่หนานอินพยักหน้า ไม่กล้าพูด กลัวว่าถ้าอ้าปากเสียงจะสั่น
"เข้าประจำที่"
เธอรีบแทรกเข้าไปในแถว ยืนข้างถางซี พยายามลดการมีตัวตนของตัวเองลง
"พรุ่งนี้เราจะเริ่มฝึกท่ายืนทรงตัว หลังจากเริ่มฝึกจริง ทุกคนมีเรื่องหรือปัญหาสามารถรายงานก่อนได้ รายงานผู้ฝึก ยังไงก็ได้"
สายตาลู่จื้อเหยียนหยุดที่ทิศทางของสวี่หนานอินอีกครั้ง "ถ้าร่างกายไม่สบาย ก็สามารถรายงานแล้วพักข้างๆ ได้"
"โอเค วันนี้แค่นี้ก่อน เลิกแถว"
สวี่หนานอินกำลังจะรีบดึงถางซีออกไป ลู่จื้อเหยียนก็เดินมาที่หน้าหลินโย่วแล้ว
"โย่วโย่ว วันนี้พี่ชายเธอชวนพวกเราหลายคนไปสังสรรค์ เธอจะไปด้วยกันไหม?"
"ไม่ล่ะ พี่จื้อเหยียน พี่กับพี่ชายไปสังสรรค์กันเถอะ! ฉันจะพาเพื่อนร่วมห้องกลับหอก่อน เธอไม่สบาย ต้องการคนดูแล"
สวี่หนานอินที่ยืนอยู่ข้างๆ รู้สึกอบอุ่นใจ—โย่วโย่วนี่ดีจริงๆ!
สวี่หนานอินเงยหน้ามองลู่จื้อเหยียน คิดในใจ คนแบบเขา ในชีวิตจริงจะขาดคนรักไหม? ทำไมถึงไปเดทออนไลน์ล่ะ? เดทออนไลน์ไม่ใช่สิ่งที่คนที่ไม่มีตัวตนในโลกจริงเท่านั้นถึงจะทำเหรอ?
เธอกำลังจ้องเขาเพลินๆ ลู่จื้อเหยียนก็หันมาจู่ๆ
"นักศึกษาคนนี้ เธอมองหน้าฉันตลอดเลย มีอะไรติดอยู่บนหน้าฉันเหรอ?"
ใบหน้าสวี่หนานอินแดงวูบ รีบก้มหน้าลง เสียงเบาเหมือนยุงร้อง "ไม่มี ไม่มี แค่เห็นว่าพี่หน้าตาคล้ายคนที่ฉันรู้จัก"
ถางซีที่อยู่ข้างๆ หัวเราะออกมา "ฮ่าๆๆ หนานอิน วิธีทักแบบนี้มันเชยไปแล้ว"
หลินโย่วก็โผล่มาด้วย สีหน้างง "หนานอิน เธอรู้จักพี่จื้อเหยี่ยนเหรอ?"
ลู่จื้อเหยียนได้ยินคำว่า"หนานอิน" ขมวดคิ้วเล็กน้อย สายตาจู่ๆ ก็เฉียบคมขึ้น ถามทีละคำ "หนานอิน? สวี่หนานอิน? สวี่หนานอินจากโรงเรียนมัธยมจิงเป่ย?"
สวี่หนานอินทั้งตัวแข็งทื่อ
หลินโย่วงง มองลู่จื้อเหยียนแล้วมองเธอ "พี่จื้อเหยียน พี่รู้จักหนานอินจริงๆ ด้วยเหรอ?"
สวี่หนานอินก้มหน้าจนอยากจะมุดดิน
นี่มันอะไรกันวะ?
ตอนนั้นเดทออนไลน์ เธอคิดว่าแค่ไม่รู้ว่าใครเป็นใครก็เลยใช้โรงเรียนจริง ชื่อจริง ต่อให้เจอกันก็คงไม่มีวันได้เจอกัน เลยไม่คิดอะไร
ใครจะคิดว่าลู่จื้อเหยียนก็ใช้ชื่อจริง?
ใครจะคิดว่าเขาจะมา出现在這裡?
ใครจะคิดว่าเขาจะเป็นหัวหน้าผู้ฝึกของเธอ?
เสียงลู่จื้อเหยียนดังขึ้นจากด้านบน น้ำเสียงแฝงความหมายที่บอกไม่ถูก "รู้จัก สนิทกันด้วยซ้ำ ใช่ไหม? นักศึกษา—สวี่—หนาน—อิน"
สวี่หนานอินพยักหน้าอ้อมแอ้ม แล้วคว้าแขนหลินโย่วทันที "โย่วโย่ว ซีซี รีบกลับหอเถอะ! ฉันปวดท้องมาก ต้องการนอนพักทันที"
พูดจบเธอก็ลากเพื่อนร่วมห้องสองคนหันหลังเดินออกไป เดินเร็วมาก เหมือนมีสัตว์ร้ายตามหลัง
หลินโย่วโดนเธอลากไปด้วย ยังไม่ลืมหันไปโบกมือให้ลู่จื้อเหยียน "พี่จื้อเหยี่ยน งั้นเรากลับหอก่อนนะ ไม่คิดว่าพี่จะรู้จักหนานอินด้วย ไปเล่นกับพี่ชายเถอะ!"
สวี่หนานอินไม่กล้าพูดอะไรแม้แต่คำเดียว ก้มหน้าอย่างเดียว
เธอไม่รู้เลยว่า ลู่จื้อเหยียนยืนอยู่ที่เดิม สายตายาวจ้องตามแผ่นหลังเธอไป
แล้วมุมปากเขาก็ยกขึ้นเล็กน้อย พูดเบาๆ ประโยคเดียวที่ได้ยินแค่ตัวเอง
"สวี่หนานอิน ในที่สุดก็เจอเธอแล้ว"
"เรายังมีเวลาเหลืออีกมาก"