“เสด็จพ่อ คำกล่าวขององค์รัชทายาทนั้นไม่ถูกต้องพ่ะย่ะค่ะ!”
กู้ชิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง ราวกับกำลังพูดเรื่องเล็กน้อย
“เมื่อคืนบุตรได้ถอดจิตออกจากร่างในห้วงนิทรา เหาะเหินขึ้นสู่สวรรค์เก้าชั้น และได้รับคำชี้แนะจากเทพเซียนพ่ะย่ะค่ะ”
กู้เลี่ยหัวเราะเยาะเสียงหนึ่ง
กู้ชิงไม่สนใจเขา แล้วกล่าวต่อ “เทพเซียนผู้นั้นมีผมขาวแต่ใบหน้าอ่อนเยาว์ เหยียบเมฆมงคลเจ็ดสี...”
“เจ็ด เจ้าเข้าเรื่องสำคัญเสียที เทพเซียนผู้นั้นกล่าวอะไรกับเจ้า” กู้เทียนเช่อโบกมืออย่างรำคาญ
เรื่องภูตผีเทพเซียน เขาในฐานะโอรสสวรรค์ฟังจนเบื่อหน่ายแล้ว
หากใต้หล้านี้มีภูตผีเทพเซียนจริง เหตุใดตัวเขาซึ่งเป็นโอรสสวรรค์จึงไม่เคยพบเห็น?
กู้ชิงเรียบเรียงความคิดอย่างรวดเร็ว แล้วกล่าวต่อ
“เทพเซียนกล่าวกับบุตรว่า บุตรคือเสาหลักพิทักษ์แผ่นดินต้าเฉียนพ่ะย่ะค่ะ”
ภายในห้องทรงพระอักษรพลันเงียบงัน
แม้แต่ขันทีใหญ่ที่ยืนอยู่ข้างกายกู้เทียนเช่อก็ยังอดขมวดคิ้วไม่ได้
องค์ชายเจ็ดกล้าพูดเกินไปแล้ว
“เสาหลักพิทักษ์แผ่นดินหรือ?” กู้เทียนเช่อมองเขาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “พูดต่อ”
กู้ชิงกล่าวว่า “ทูลเสด็จพ่อ เทพเซียนกล่าวว่า บุตรคือแม่ทัพสวรรค์กลับชาติมาเกิด แบกรับภารกิจจากสวรรค์มาเพื่อพิทักษ์เส้นชีพจรมังกรของต้าเฉียนและฟื้นฟูโชคชะตาแผ่นดินพ่ะย่ะค่ะ”
“ชะตาชีวิตของบุตรเชื่อมโยงกับโชคชะตาแผ่นดิน หากเพียงแต่งภรรยาและมีบุตรก็จะช่วยให้เส้นชีพจรมังกรมั่นคง แต่หากบุตรอยู่เพียงลำพัง โชคชะตาแผ่นดินจะผันผวน สายเลือดก็ยากจะสืบทอดพ่ะย่ะค่ะ”
“เหลวไหล!”
ในที่สุดกู้เลี่ยก็อดไม่ไหว น้ำเสียงพลันสูงขึ้นหลายส่วน
“เสด็จพ่อ เรื่องเทพเซียนฝากความฝัน เรื่องเสาหลักพิทักษ์แผ่นดิน ล้วนเป็นคำพูดเหลวไหลของเจ็ดทั้งสิ้น”
“พี่ใหญ่”
กู้ชิงหันไปหาเขา น้ำเสียงยังคงสงบนิ่ง
“ท่านร้อนใจแล้วหรือ?”
กู้เลี่ยชะงักไป ครั้นกำลังจะโต้แย้ง กู้ชิงก็ชิงเอ่ยขึ้นก่อนอีกครั้ง
“พี่ใหญ่ ข้ายังพูดไม่จบ ท่านขัดจังหวะข้าครั้งแล้วครั้งเล่า เพราะกลัวว่าหากข้าพูดจบ ท่านจะหาทางลงไม่ได้หรือ?”
สีหน้ากู้เลี่ยย่ำแย่ลง
เขากำลังจะโต้แย้ง ทว่ากู้เทียนเช่อยกมือขึ้นเสียก่อน
กู้เลี่ยจึงกลืนคำพูดกลับลงคอไปอย่างฝืนใจ
“เจ็ด เจ้าบอกว่าเทพเซียนฝากความฝัน ทั้งยังกล่าวว่าเจ้าเป็นแม่ทัพสวรรค์กลับชาติมาเกิด แล้วเจ้าจะพิสูจน์ได้อย่างไร?”
กู้ชิงเองก็ไม่คิดว่าเสด็จพ่อจะเชื่อคำพูดเพียงไม่กี่ประโยคของตนจนหมดใจ
เขาพลิกมือขึ้น
“เสด็จพ่อโปรดทอดพระเนตร นี่คือโอสถเซียนที่เทพเซียนประทานแก่บุตรพ่ะย่ะค่ะ”
หยิบสิ่งของออกมาจากความว่างเปล่าได้หรือ?
รูม่านตาของกู้เทียนเช่อหดลงเล็กน้อย เขาลุกขึ้น เดินอ้อมโต๊ะทรงพระอักษร แล้วก้มมองมือของกู้ชิง
ไม่มีสิ่งใดผิดปกติ
เพียงกระบวนท่าเมื่อครู่ก็ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะทำได้แล้ว
หรือว่าเจ็ดจะได้พบเทพเซียนจริง ๆ?
“เจ็ด ยาเม็ดนี้เป็นของที่เซียนประทานให้หรือ?”
กู้เทียนเช่อมองโอสถเก้าตะวันคืนต้นกำเนิดในมือกู้ชิงด้วยความสงสัย
“พ่ะย่ะค่ะ ยานี้มีนามว่าโอสถเก้าตะวันคืนต้นกำเนิด บุตรขอมอบถวายเสด็จพ่อพ่ะย่ะค่ะ”
กู้เทียนเช่อหยิบยาเม็ดขึ้นมา ความอบอุ่นสายหนึ่งไหลจากปลายนิ้วไปทั่วร่าง
ในฐานะยอดฝีมือขั้นปรมาจารย์ เขาย่อมเข้าใจความหมายของสิ่งนี้อย่างชัดเจน
เขาหลับตาลงอย่างรวดเร็ว ส่งลมปราณสายหนึ่งเข้าไปตรวจสอบ
อุ่น บริสุทธิ์ ไร้สิ่งเจือปน
พลังชีวิตอันเปี่ยมล้นสายหนึ่งวนเวียนอยู่ในตันเถียน ราวกับเมล็ดพันธุ์ที่ใกล้ผลิยอดพ้นผืนดิน
ไม่มีทางผิดแน่
นี่คือวัตถุเซียนอย่างแท้จริง
“เสด็จพ่อ ที่มาของโอสถนี้ไม่ชัดเจน หากเกิด...”
“หุบปาก!”
กู้เทียนเช่อตวัดสายตาใส่กู้เลี่ย
เขาตกใจจนแผ่นหลังเย็นวาบ
“เจ็ดเป็นโอรสของเรา หรือจะทำร้ายเราได้?”
น้ำเสียงของกู้เทียนเช่อไม่เร่งร้อนหรือเชื่องช้า
“อีกอย่าง ด้วยพลังขั้นปรมาจารย์ของเรา จะถึงกับแยกแยะคุณภาพของยาเม็ดเดียวไม่ได้เชียวหรือ?”
ใบหน้ากู้เลี่ยซีดเผือด ไม่กล้าพูดอีก
ความสนใจของกู้เทียนเช่อกลับไปอยู่ที่ฝ่ามืออีกครั้ง
เขารีบส่งโอสถเก้ารอบคืนต้นกำเนิดเข้าปาก
กู้ชิงคุกเข่าอยู่บนพื้น หัวใจเต้นกระหน่ำ
โอสถที่ระบบมอบให้ เขาเองก็ไม่รู้ว่ามีผลจริงหรือไม่
หากฤทธิ์ยาไม่เป็นไปตามคาด เขาคงจบเห่แน่
แต่เมื่อมาถึงขั้นนี้แล้ว เขาก็จำต้องเสี่ยงดูสักครั้ง
โอสถละลายทันทีที่ลงคอ
ชั่วพริบตาเดียว
กู้เทียนเช่อรู้สึกเพียงว่าร่างกายตึงเกร็งขึ้น
บริเวณตันเถียน
โรคเรื้อรังที่สงบนิ่งมาหลายปีพลันแผ่ความร้อนขึ้นมา
คล้ายมีบางสิ่งกำลังจะผลิพ้นผืนดิน
กู้เทียนเช่อสัมผัสได้ว่า นี่คือความรู้สึกที่พลังชีวิตถูกจุดขึ้นอีกครั้ง
ในใจเขาปิติยินดีอย่างยิ่ง
หลายปีมานี้เขาเสาะหาหมอและยา ตามหาหมอเทวดาทั่วหล้า
แต่ไม่มีผู้ใดรักษาได้
บัดนี้โอสถเพียงเม็ดเดียวที่เจ็ดนำมาถวาย กลับรักษาโรคเรื้อรังที่ทรมานเขามาหลายปีได้
ดูท่าว่าเรื่องที่เจ็ดกล่าวคงมิใช่คำกุขึ้นเสียทีเดียว
กู้เทียนเช่อผ่อนลมหายใจขุ่นออกมาเบา ๆ สายตากลับไปจับอยู่ที่กู้ชิงอีกครั้ง
“เจ็ด เจ้าบอกว่าเป็นแม่ทัพสวรรค์กลับชาติมาเกิดหรือ?”
“ทูลเสด็จพ่อ เทพเซียนกล่าวเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ”
“แล้วเมื่อคืนเจ้าและหลินหร่านชิว...”
กู้ชิงกำลังรอให้เสด็จพ่อเอ่ยประโยคนี้อยู่พอดี
“เสด็จพ่อ เทพเซียนกล่าวว่า บุตรคือเสาหลักพิทักษ์แผ่นดินต้าเฉียน แบกรับภารกิจปกป้องโชคชะตาแผ่นดินต้าเฉียน จึงกลับชาติมาเกิด มีเพียงการแต่งภรรยาและมีบุตรเท่านั้น จึงจะสืบทอดภารกิจนี้ต่อไปได้พ่ะย่ะค่ะ”
“เมื่อวานหลินหร่านชิวมาที่จวนของบุตร ก็เป็นการจัดเตรียมของเซียนพ่ะย่ะค่ะ”
เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ สีหน้าของกู้ชิงยิ่งเปิดเผยตรงไปตรงมา
“เมื่อวานบุตรกับหลินหร่านชิวดื่มสุราที่พี่ใหญ่ส่งมาให้ แล้วก็... บางทีเรื่องนั้นอาจเป็นส่วนหนึ่งของลิขิตสวรรค์เช่นกันพ่ะย่ะค่ะ”
ใบหน้ากู้เลี่ยดำคล้ำลงทันที
เขาคาดไม่ถึงว่าเจ็ดจะนำเรื่องทั้งสองมาเชื่อมโยงกันได้
แม้จะรู้ว่าเจ็ดกำลังพูดเหลวไหล แต่เขากลับไม่กล้าโต้แย้งสักครึ่งคำ
จะให้เขาพูดว่าเทพเซียนไม่มีอยู่จริงได้หรือ?
เช่นนั้นก็เท่ากับบอกว่าเทพเซียนไม่ยินดีพิทักษ์แผ่นดินต้าเฉียนมิใช่หรือ?
กู้เลี่ยไม่กล้าพูดเช่นนั้น
พูดออกไปแล้วจะต่างอะไรกับการก่อกบฏ?
กู้เทียนเช่อกลับสนใจคำพูดของกู้ชิงเป็นอย่างยิ่ง
“เซียนยังกล่าวอะไรอีก?”
กู้ชิงเงยหน้ามองกู้เทียนเช่อ
สำเร็จแล้ว เสด็จพ่อเชื่อสักแปดส่วนแล้ว
“เซียนกล่าวว่า ขอให้บุตรรีบแต่งกับคุณหนูหลินโดยเร็ว ทั้งยังให้บุตรแต่งภรรยาเพิ่มอีก ยิ่งมีภรรยาและอนุภรรยามาก บุตรธิดาก็ยิ่งมาก โชคชะตาแผ่นดินก็จะรุ่งเรือง ต้าเฉียนก็จะมั่นคงยิ่งขึ้นพ่ะย่ะค่ะ”
“เมื่อถึงเวลานั้น เซียนจะประทานโอสถหรือของวิเศษในความฝัน เพื่อช่วยเสด็จพ่อปกครองต้าเฉียน ให้แผ่นดินสงบสุขและประชาราษฎร์ร่มเย็นตลอดไปพ่ะย่ะค่ะ!”
กู้เทียนเช่อเอนกายพิงพนักเก้าอี้ เงียบไปครู่หนึ่ง
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เจ็ดก็จงฟังเซียนก่อน แต่งสักสามคน ไม่สิ พาห้าคนกลับมา”
เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ กู้เทียนเช่อก็คล้ายกับนึกอะไรขึ้นได้
“แต่งวันละห้าคน!”
กู้ชิงได้ยินแล้วแทบหายใจไม่ออก
วันละห้าคนหรือ?
เสด็จพ่อคิดจะให้เขาตายคาเตียงหรืออย่างไร?
“ขอบพระทัยเสด็จพ่อ แต่เซียนมีบัญชาว่า สตรีที่มีวาสนาต่อบุตรเท่านั้นจึงจะนับพ่ะย่ะค่ะ”
กู้เทียนเช่อมิได้สงสัยคำพูดของกู้ชิง
ในเมื่อเจ็ดแบกรับลิขิตสวรรค์ สตรีธรรมดาย่อมมิอาจรองรับชะตานี้ได้
เมื่อนึกถึงตรงนี้ กู้เทียนเช่อก็พยักหน้า “เจ้าพูดถูกแล้ว เจ็ด ในเมื่อเจ้าแบกรับลิขิตสวรรค์ เรื่องนี้เราจะอนุญาตให้เจ้าตัดสินใจได้เองทั้งหมด”
“หากต้องการให้เราช่วย ก็จงเอ่ยมา”
กู้ชิงได้ยินดังนั้นก็ยินดียิ่ง รีบคำนับลง
“บุตรขอบพระทัยในพระมหากรุณาธิคุณของเสด็จพ่อพ่ะย่ะค่ะ!”
กู้ชิงคุกเข่าอยู่บนพื้น โขกศีรษะเสียงดังสามครั้งต่อหน้ากู้เทียนเช่อ
“เสด็จพ่อ ในเมื่อไม่อาจฝืนลิขิตสวรรค์ บุตรขอเสด็จพ่อพระราชทานสมรสให้บุตรกับหลินหร่านชิว เพื่อให้ความปรารถนาของเซียนเป็นจริงพ่ะย่ะค่ะ”
กู้เทียนเช่อกำลังจะพยักหน้าตกลง กู้เลี่ยซึ่งคุกเข่าเงียบอยู่บนพื้นมาโดยตลอดก็พลันเอ่ยคัดค้าน
“เสด็จพ่อ โปรดอย่าทรงทำเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ”
“อะไร?” กู้เทียนเช่อปรายตามององค์รัชทายาทอย่างไม่สบอารมณ์ “องค์รัชทายาทมีความเห็นหรือ?”
กู้เลี่ยอ้าปาก คิดจะโต้แย้ง
แต่เมื่อเห็นสายตาของกู้เทียนเช่อกดลงมา ก็รู้สึกราวกับมีภูเขาทับบ่าจนขยับไม่ได้
เพียงพลังที่ยอดฝีมือขั้นปรมาจารย์แผ่ออกมาอย่างไม่ตั้งใจ ก็ทำให้เขาหายใจไม่ออกแล้ว
“บุตร... บุตรไม่มีความเห็นพ่ะย่ะค่ะ”
กู้เทียนเช่อแค่นเสียงเย็นชา ไม่มองกู้เลี่ยอีก แล้วหันไปสั่งขันทีข้างกาย
“ถ่ายทอดราชโองการ บุตรีของโหวอันติ้ง หลินจือต้ง นามหลินหร่านชิว พระราชทานสมรสให้แก่องค์ชายเจ็ด กู้ชิง กำหนดพิธีสมรสในอีกสามวัน!”