หลินหร่านชิวมองกู้ชิงที่ถูกองค์รัชทายาทพาตัวไป ในหัวพลันวนเวียนอยู่กับคำพูดที่เขาเอ่ยกับนางก่อนจากไปไม่หยุด
“หลังเข้าเฝ้าเสด็จพ่อแล้ว ข้าจะกลับมาแต่งเจ้า!”
องค์ชายเจ็ดจะแต่งนาง
หลินหร่านชิวรู้สึกใจสะดุดขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ
เห็นได้ชัดว่านี่เป็นแผนขององค์รัชทายาท หรือว่าองค์ชายเจ็ดเขา...
หลินหร่านชิวไม่กล้าคิดต่อ
พวงแก้มของนางพลันแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย
“หึ กู้ชิง เจ้าเหมือนกับที่ผู้คนเล่าลือกันไว้ไม่มีผิด”
……
นอกห้องทรงพระอักษร
ขันทีน้อยสองคนยืนก้มมือรออยู่ เมื่อเห็นองครักษ์ขององค์รัชทายาทคุมตัวองค์ชายเจ็ดมา ทั้งสองก็สบตากัน ก่อนจะสะดุ้งเฮือกพร้อมกัน
แย่แล้ว องค์รัชทายาทกำลังเล่นลูกไม้อะไรอีก?
อยู่ดี ๆ คุมตัวองค์ชายเจ็ดมาห้องทรงพระอักษรด้วยเหตุใด?
ทว่าทั้งสองมีฐานะต่ำต้อย ไม่มีใครกล้าเข้าไปไต่ถาม
“อ...องค์รัชทายาท”
ขันทีคนหนึ่งเสียงสั่น พูดเสียงเบาราวกับยุงบิน “องค์รัชทายาท จะเข้าเฝ้าฝ่าบาทหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
องค์รัชทายาทเหลือบมองขันทีผู้นั้น
“อืม รีบไปกราบทูลเสด็จพ่อ บอกว่าองค์รัชทายาทคุมตัวเจ้าสัตว์เดรัจฉานเจ็ดมาขอรับโทษต่อพระพักตร์เสด็จพ่อด้วยตนเอง”
กู้ชิงได้ยินทุกคำชัดเจน
บัดซบ นี่เรียกว่ามาขอรับโทษต่อเสด็จพ่อได้อย่างไร?
ข้ามาที่นี่เพื่อหาภรรยาแต่แรกต่างหาก
พี่ใหญ่ เจ้ากล้าลอบเล่นงานข้าเชียวหรือ!
ขันทีผู้นั้นเมื่อได้ยินคำพูดขององค์รัชทายาท ร่างก็สั่นเทาแล้วหันไปมองกู้ชิง
“อ...องค์รัชทายาท องค์ชายเจ็ดเขา...”
“อ้ำอึ้งอยู่ได้ ทำงานอย่างไรของเจ้า? ให้ไปกราบทูลก็ไปกราบทูลสิ”
เห็นองค์รัชทายาทเริ่มไม่พอใจ ขันทีผู้นั้นก็กลัวจะพลอยเดือดร้อนไปด้วย จึงรีบรับคำแล้วหันหลังวิ่งเหยาะ ๆ เข้าไปในห้องทรงพระอักษร
ส่วนขันทีอีกคนยืนตัวแข็งอยู่ข้าง ๆ ไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย
ปกติองค์ชายเจ็ดแทบไม่เคยมาห้องทรงพระอักษร
กล่าวให้ถูกคือองค์ชายเจ็ดไม่ใช่คนที่ชอบเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับกิจการบ้านเมือง
วัน ๆ เอาแต่ฟังเพลงในหอนางโลมบ้าง ไม่ก็เที่ยวชมภูเขาลำธารบ้าง
ก็ไม่เคยได้ยินว่าเขามีเรื่องบาดหมางกับองค์รัชทายาทหรือองค์ชายองค์อื่น
เหตุใดวันนี้จึงถูกองค์รัชทายาทคุมตัวเข้าวังมาเสียได้?
ไม่นานนัก ขันทีผู้นั้นก็วิ่งเหยาะ ๆ ออกมาอีกครั้ง แล้วคารวะองค์รัชทายาท
“องค์รัชทายาท ฝ่าบาททรงเรียกให้เข้าไปพ่ะย่ะค่ะ”
เมื่อได้ยินว่าเสด็จพ่อเรียกพบ มุมปากองค์รัชทายาทก็ยกขึ้นเล็กน้อย
วันนี้เจ้าสิบเจ็ดไม่รอดแน่!
“พวกเจ้าคอยจับตาเจ้าสิบเจ็ดไว้ อย่าให้หนีไปได้ องค์รัชทายาทต้องเข้าเฝ้าเสด็จพ่อด้วยตนเอง เพื่อกราบทูลเรื่องชั่วช้าของเจ้าสิบเจ็ดให้เสด็จพ่อทรงทราบ และขอให้เสด็จพ่อคืนความเป็นธรรมแก่ตระกูลหลิน”
หากกู้ชิงไม่ได้มองออกถึงธาตุแท้ขององค์รัชทายาทเสียก่อน
เกรงว่าคงถูกท่าทีเสียสละเพื่อส่วนรวมของเขาหลอกเข้าแล้วจริง ๆ
พอนึกถึงว่าอีกประเดี๋ยวองค์รัชทายาทจะเติมแต่งเรื่องราวต่อหน้าเสด็จพ่ออย่างไร
กู้ชิงก็รู้สึกปวดศีรษะขึ้นมา
【ติ๊ง!】
กู้ชิงเพิ่งยกมือขึ้นนวดขมับ เสียงแจ้งเตือนใสกระจ่างก็พลันดังขึ้นในหัว
【ระบบลงชื่อประจำวันของโอรสสวรรค์ผูกมัดสำเร็จ!】
【สถานที่ลงชื่อครั้งแรก: ห้องทรงพระอักษรในพระราชวังต้าเฉียน】
【ตรวจพบว่าเจ้าของระบบมาถึงสถานที่ลงชื่อแล้ว ต้องการลงชื่อหรือไม่?】
【ลงชื่อครั้งแรกสำเร็จ สามารถเปิดใช้งานความสามารถทั้งหมดของระบบได้!】
กู้ชิงซึ่งเดิมยืนรอฟังคำตัดสินอยู่กับที่ พลันมีสีหน้าราวกับถูกฟ้าผ่า
ระบบลงชื่อประจำวันของโอรสสวรรค์?!
นี่มันบีบให้กู้ชิงชิงบัลลังก์ชัด ๆ!
แต่ยามนี้เขาไม่มีแก่ใจจะคิดเรื่องเหล่านั้นแล้ว
สิบห้าปี เต็มสิบห้าปี!
ข้าเตรียมจะออกจากเมืองหลวงไปครองศักดินาอยู่แล้ว
ในที่สุดพี่ระบบก็มาเสียที!
เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ความกังวลที่เคยมีอยู่บ้างพลันมลายไปจนหมดสิ้น
มีระบบอยู่ในมือ ยังจะต้องกังวลเรื่องอันใดอีก
“ลงชื่อ”
เมื่อกู้ชิงออกคำสั่ง เสียงใสกระจ่างในหัวก็ดังขึ้นอีกครั้ง
【ติ๊ง! ลงชื่อสำเร็จ】
【ได้รับรางวัล: โอสถหลอมกายหยวนปฐพี 1 เม็ด, โอสถเก้าตะวันคืนต้นกำเนิด 1 เม็ด, ป้ายโชคชะตาโอรสสวรรค์, กระบี่โอรสสวรรค์!】
【รางวัลถูกส่งไปยังมิติระบบแล้ว เจ้าของระบบสามารถนำออกมาได้ทุกเมื่อ】
……
ภายในห้องทรงพระอักษร องค์รัชทายาทกู้เลี่ยมีสีหน้าเคร่งขรึม น้ำเสียงเจือแววผิดหวังในตัวผู้ที่สั่งสอนไม่ได้
“เสด็จพ่อ น้องเจ็ดครานี้ก่อเรื่องใหญ่หลวงแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
“เดิมทีลูกคิดจะไปเยี่ยมน้องเจ็ด ไม่คิดเลยว่าเขาจะทำเรื่องชั่วช้ายิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉานเช่นนี้”
“หลินหร่านชิวผู้นั้นเป็นบุตรีคนรักของโหวอันติ้ง หลินจือต้ง ทั้งไม่มีพระบัญชาจากเสด็จพ่อ ทั้งไม่มีแม่สื่อเป็นพยาน แต่น้องเจ็ดกลับ...กลับ...เฮ้อ!”
เสียงถอนใจครั้งสุดท้ายของกู้เลี่ย แม้กู้ชิงจะยืนอยู่นอกห้องทรงพระอักษรก็ยังได้ยินชัดเจน
ไม่เลว องค์รัชทายาทแสดงได้สมจริงไม่น้อย
หากเป็นโลกที่กู้ชิงอยู่ในชาติก่อน อย่างไรก็ต้องมอบรางวัลนักแสดงยอดเยี่ยมให้เขาสักรางวัล
“พอแล้ว พี่ใหญ่ ให้เจ้าสิบเจ็ดเข้ามา เราจะไต่ถามเขาด้วยตนเอง”
กู้เทียนเช่อไม่แม้แต่จะเงยเปลือกตา เอ่ยตัดบทคำฟ้องของกู้เลี่ยด้วยความรำคาญ
ขันทีที่รับพระบัญชาจากฮ่องเต้รีบวิ่งเหยาะ ๆ ออกมา
“องค์ชายเจ็ด ฝ่าบาททรงเรียกให้เข้าไปพ่ะย่ะค่ะ”
กู้ชิงจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ยืดอกเดินเข้าไปในห้องทรงพระอักษร
เวลานี้กู้เทียนเช่อนั่งอยู่หลังโต๊ะทรงพระอักษร นิ้วมือขวาเคาะลงบนโต๊ะเป็นจังหวะ
แม้มีพระชนมายุเกินสี่สิบห้าพรรษาแล้ว ทุกวันยังคงต้องทรงตรวจฎีกาจำนวนมาก
แม้ข้างพระขมับจะเริ่มมีผมสีดอกเลา แต่พระวรกายยังคงกระปรี้กระเปร่า
เมื่อรวมกับพลังระดับปรมาจารย์ของพระองค์
เพียงประทับอยู่ตรงนั้นก็แผ่แรงกดดันมหาศาลออกมาแล้ว
องค์รัชทายาทกู้เลี่ยคุกเข่าอยู่ข้าง ๆ สีหน้าเดือดดาลยิ่งนัก
ราวกับตนเองเพิ่งทำเรื่องผิดบาปร้ายแรงมาเสียเอง
กู้ชิงไม่สนใจเขา เพียงเดินตรงไปคุกเข่าต่อหน้ากู้เทียนเช่อ
“ลูกคารวะเสด็จพ่อ!”
“เจ้าสิบเจ็ด พี่ใหญ่บอกว่าเจ้าวางยาในบุตรีของโหวอันติ้ง หลินจือต้ง ทำลายพรหมจรรย์ของนาง เรื่องนี้จริงหรือไม่?”
เมื่อต้องเผชิญคำซักถามของเสด็จพ่อ กู้ชิงกลับไม่ลนลานแม้แต่น้อย
ระบบผูกมัดแล้ว ความมั่นใจก็ย่อมต่างจากเมื่อก่อน
ทว่าตั้งแต่เข้าห้องทรงพระอักษรมาจนถึงยามนี้ ในใจเขาครุ่นคิดอยู่เพียงเรื่องเดียว
องค์รัชทายาททำเช่นนี้เพื่อสิ่งใด?
เดิมทีข้าก็ตั้งใจจะแต่งงานให้เร็วที่สุด แล้วออกจากเมืองหลวงไปครองศักดินา
องค์รัชทายาทไม่มีเหตุผลที่จะใส่ร้ายข้าไม่ใช่หรือ?
ยิ่งไปกว่านั้น มารดาขององค์รัชทายาทก็คือฮองเฮาแห่งราชวงศ์ต้าเฉียนในยามนี้
ในราชสำนักมีพรรคพวกมากมาย
องค์รัชทายาทย่อมเป็นผู้สืบทอดบัลลังก์ที่มีโอกาสสูงที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย
ไม่ว่าจะมองจากด้านใด คนดังอย่างองค์รัชทายาทจะมาหาเรื่ององค์ชายเจ็ดไร้ตัวตนอย่างข้าไปด้วยเหตุใด?
ช่องว่างระหว่างเราห่างกันถึงเพียงนี้ กู้ชิงคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจ
องค์รัชทายาทยอมแตกหักกับโหวอันติ้ง เพื่อจัดการข้าให้ได้
นี่ต้องเป็นจิตวิญญาณอันกล้าหาญยิ่งใหญ่เพียงใดกัน?
แต่ถึงจะคิดไม่ตก ต่อให้องค์รัชทายาททำลายข้าลงได้
เขาจะได้สิ่งใดกัน?
ไม่ชอบมาพากล สิบส่วนมีถึงเก้าส่วนที่ไม่ชอบมาพากล!
กู้เทียนเช่อเห็นกู้ชิงคุกเข่าอยู่บนพื้นคล้ายคนโง่ ไม่ยอมเอ่ยคำใด
จึงคิดเพียงว่าเขารู้ตัวว่าก่อความผิดใหญ่หลวง ถูกทำให้ตกใจจนพูดไม่ออก
กู้เทียนเช่อยกพระหัตถ์ตบโต๊ะอย่างแรงอีกครั้ง
“เจ้าสิบเจ็ด หูหนวกหรือ? เรากำลังถามเจ้าอยู่ พูดไม่ได้หรืออย่างไร? หรือเรื่องที่เจ้าหลอกลวงบุตรีของหลินจือต้งเป็นความจริง?”
คำพูดของกู้เทียนเช่อดึงกู้ชิงกลับมาจากห้วงความคิด
“เสด็จพ่อ เรื่องเมื่อคืนลูกไม่ปฏิเสธ แต่ที่ลูกทำเช่นนี้ก็เพื่อรากฐานหมื่นชั่วอายุคนของต้าเฉียนพ่ะย่ะค่ะ!”
ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา บรรยากาศภายในห้องทรงพระอักษรก็พลันเงียบงันอย่างประหลาด
องค์รัชทายาทกู้เลี่ยหันขวับมาจ้องกู้ชิงด้วยแววตาโกรธเกรี้ยว
“เหลวไหล!”
“น้องเจ็ด ไม่ใช่ว่าพี่จะว่าเจ้า แต่หลินหร่านชิวเป็นบุตรีคนรักของหลินจือต้ง”
“ต่อให้เจ้าร้อนใจเพียงใด ก็ไม่ควรร้อนรนถึงเพียงนี้กระมัง?”