“องค์ชายเจ็ด เชื่อข้าเถิด ข้าจะทำให้ท่านสุขสบายเอง เพียงหลับตาแล้วดื่มด่ำกับมันให้เต็มที่ก็พอ”
“หร่านชิว หร่านชิว อย่าเข้ามานะ!”
“โอ๊ย บัดซบ เจ้ากินเข้าไปจริง ๆ หรือ!”
……
ในฐานะผู้ข้ามภพ กู้ชิงมาอยู่ในโลกนี้ได้ราว 15 ปีแล้ว
พูดตามตรง เขาค่อนข้างพอใจกับฐานะองค์ชายเจ็ดของตน
ชิงบัลลังก์หรือ?
ให้สุนัขชิงยังดีกว่า!
ก่อนข้ามภพ กู้ชิงเป็นหนอนหนังสือที่ไม่ถึงกับมีชื่อเสียงนัก
นิยายข้ามภพที่เขาอ่านมา อย่างน้อยก็มากพอจะเรียงต่อกันได้ครึ่งรอบโลก!
คนเราควรรู้จักประมาณตน
เมื่อข้ามภพมาแล้ว การเป็นอ๋องผู้เสวยสุขอิสระ ย่อมดีกว่าต้องเอาชีวิตไปเสี่ยงชิงบัลลังก์มิใช่หรือ?
ไม่เห็นหรือว่าหลี่เจี้ยนเฉิงกับหลี่หยวนจี๋สองคนนั้นมีจุดจบเช่นไร?
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อได้ไปประจำเมืองศักดินา ก็อยู่ห่างไกลจากฮ่องเต้ สุขสำราญเพียงใด
หากเลี้ยงอนุคนงามไว้อีกสักหลายคน ชีวิตย่อมสุขสบายขึ้นมิใช่หรือ?
ดังนั้น ตั้งแต่กู้ชิงข้ามภพมาเมื่อ 15 ปีก่อน เขาก็ไม่เคยคิดจะข้องเกี่ยวกับการชิงตำแหน่งรัชทายาทเลย
แน่นอนว่าในตอนนั้นเขาเพิ่งอายุสามขวบเท่านั้น
บัดนี้เขาเพิ่งครบ 18 ปี ความคิดเดียวในใจคือการไปครองเมืองศักดินา
ขอเพียงไปถึงเมืองศักดินาแล้ว เขาจะทำสิ่งใดก็ได้ตามใจปรารถนา!
ส่วนฮ่องเต้องค์ใหม่จะมองเขาเช่นไร
สำคัญด้วยหรือ?
เขาเป็นผู้ข้ามภพเชียวนะ
หากฮ่องเต้องค์ใหม่รู้ความ ต่างคนต่างอยู่ก็สิ้นเรื่อง
หากไม่รู้ความ
กู้ชิงก็จะทำให้ฮ่องเต้องค์ใหม่รู้จักความหมายของการกำจัดขุนนางชั่วที่อยู่ข้างกายเสียบ้าง!
เพียงแต่ตามธรรมเนียมบรรพชนแห่งต้าเฉียน องค์ชายจะไปครองเมืองศักดินาได้ ต้องสมรสเสียก่อน
องค์ชายคนอื่นที่มีความคิดทะเยอทะยานสักหน่อย ต่างก็วางท่าทางสูงส่งมีคุณธรรมอยู่ทุกเมื่อ
บ้านเมืองยังไม่สงบสุข จะมีครอบครัวได้อย่างไร!
มีเพียงกู้ชิงเท่านั้น
บุรุษแห่งต้าเฉียนเข้าพิธีสวมกวานเมื่ออายุ 16 ปี
จากนั้นก็สมรสได้
นับแต่เข้าพิธีสวมกวาน เขาก็เที่ยวไปยังจวนของบรรดาพี่ชายทุกวัน
เพียงเพื่อให้พี่ชายทั้งหลายช่วยหาคุณหนูจากตระกูลเหมาะสมกับฐานะให้สักคน จะได้แต่งงานเสียแต่เนิ่น ๆ
แรกเริ่ม องค์รัชทายาทกับองค์ชายอีกหลายคนต่างคิดว่ากู้ชิงกำลังแสดงละครบทใหม่ของคนโบราณ
แต่ก็ไม่ถูกสิ
ตั้งแต่องค์รัชทายาทไปจนถึงองค์ชายคนอื่น ๆ ในจวนใครยังไม่มีคณะงิ้วกันบ้าง?
ไม่เห็นเคยมีการแสดงเช่นนี้มาก่อน
ทว่าเมื่อเวลาผ่านไป ทุกคนต่างพบว่าองค์ชายเจ็ดดูเหมือนจะตั้งใจหาภรรยาจริง ๆ
เรื่องนี้ทำให้องค์รัชทายาทตกตะลึงอย่างยิ่ง
หากองค์ชายเจ็ดสมรส ตามธรรมเนียมบรรพชนก็ต้องออกจากเมืองหลวงไปครองเมืองศักดินาทันที
เขาไม่อยากอยู่ในเมืองหลวงแล้วจริงหรือ?
ไม่ว่าอย่างไร การมีคู่แข่งน้อยลงสักคนย่อมเป็นเรื่องดี
พวกเขาเกิดจากมารดาเดียวกัน องค์รัชทายาทจึงรับหน้าที่พี่ใหญ่ไว้อย่างสมควร
เมื่อหนึ่งเดือนก่อน องค์รัชทายาทไปเยือนหลินจือต้ง โหวอันติ้ง ด้วยตนเอง
เขาหวังให้หลินจือต้งแนะนำบุตรสาวสุดที่รัก หลินหร่านชิว ให้แก่น้องชายเจ็ด
ทั้งเป็นพระพักตร์ขององค์รัชทายาท ทั้งเป็นฐานะองค์ชายเจ็ด
หลินจือต้งย่อมไม่มีเหตุผลให้ปฏิเสธ
เพียงแต่เรื่องชายหญิงชอบพอกัน สุดท้ายก็ต้องให้เจ้าตัวเห็นชอบด้วย
แต่กู้ชิงเป็นใครกัน?
ในฐานะผู้ข้ามภพจากยุคปัจจุบัน เขามีกลอุบายอยู่ในมือมากมาย
ไม่ถึงสามวัน หลินหร่านชิวก็หลงรักกู้ชิงอย่างหมดใจ
เมื่อครู่ หลินหร่านชิวมาเยือนจวนองค์ชายเจ็ดอีกครั้ง เพื่อสนทนาธรรมกับกู้ชิง
แต่สนทนาไปสนทนามา หลินหร่านชิวกลับราวกับแม่เสือที่กำลังติดสัด ลากกู้ชิงเข้าไปในห้อง แล้วตรงเข้าถอดกางเกงของเขา!
ไม่เพียงเท่านั้น หลินหร่านชิวยังกัดจูบปากเขาอย่างบ้าคลั่ง
แล้วก็……
“หร่านชิว หร่านชิว อย่าทำเช่นนี้ หร่านชิว……”
“หร่านชิว ขอร้องเจ้าละ……ข้ายัง……”
“เปรี้ยง!”
ทันใดนั้น สายฟ้าสายหนึ่งก็แลบผ่านท้องฟ้า
ชาวเมืองหลวงพากันตกใจวิ่งกลับบ้าน
ฝนห่าใหญ่เทลงมาโดยไม่มีเค้าลาง!
หนึ่งชั่วยามต่อมา
ในที่สุดฝนก็หยุด
กู้ชิงนอนอยู่บนเตียง สีหน้าไร้อารมณ์พลางจ้องมองเพดาน
เสื้อผ้าของเขาถูกถอดออกจนหมดแล้ว
ร่างขาวผ่องเผยอยู่ต่อหน้าหลินหร่านชิวเช่นนี้
ในอากาศยังอบอวลด้วยกลิ่นอายบางอย่างที่ยากจะบรรยาย
หมัดที่กำแน่นอยู่แต่เดิมก็ค่อย ๆ คลายออก
ไม่คิดเลยว่าองค์ชายเจ็ดผู้สง่างามเช่นเขา ครั้งแรกกลับถูกคน……
ยามนี้ หลินหร่านชิวซุกใบหน้าไว้กับอกเขาอย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง แขนทั้งสองยังโอบรัดคอกู้ชิงแน่น
“องค์ชายเจ็ด อย่าเสียใจไปเลย ข้าจะรับผิดชอบเอง!”
กู้ชิงสะดุ้งวาบ
รับผิดชอบหรือ?
นี่บทผิดหรือไม่?
ไม่ควรเป็นเขาที่ต้องรับผิดชอบต่อนางหรือ?
เมื่อมองหญิงงามในอ้อมแขนที่ยังหอบหายใจแผ่วเบา กู้ชิงก็ทำได้เพียงยอมรับชะตา
“เจ้าพูดเองนะ ต้องรับผิดชอบต่อองค์ชายอย่างข้า!”
หลินหร่านชิวใช้หมัดน้อย ๆ ทุบอกกู้ชิงเบา ๆ
แท้จริงแล้วนางเองก็ไม่เข้าใจ เหตุใดจึงหลงใหลองค์ชายเจ็ดถึงเพียงนี้
เมื่อครู่ในใจนางมีเพียงความปรารถนาที่ไม่อาจเอ่ยออกมา
หากหลินหร่านชิวไม่รู้ว่าองค์ชายเจ็ดเป็นคนเที่ยงตรง
นางคงสงสัยแล้วว่าที่ตนเสียกิริยาเช่นนั้น เป็นเพราะองค์ชายเจ็ดวางยาหรือไม่
“กู้ชิง”
เสียงของหลินหร่านชิวพลันดังขึ้น
“องค์รัชทายาทไปหาบิดาข้า แล้วแนะนำข้าให้ท่านรู้จัก ท่านไม่เคยคิดหรือว่านี่อาจเป็นแผนการขององค์รัชทายาท?”
คำพูดของหลินหร่านชิวทำให้กู้ชิงสนใจขึ้นมา
“อ้อ? เจ้าหมายถึงพี่ใหญ่ของข้าหรือ? เขาจะมีแผนการใดได้ ก็แค่เห็นว่าน้องเจ็ดอย่างข้าอยากหาภรรยา จึงช่วยให้สมปรารถนาเท่านั้น”
เมื่อเห็นว่ากู้ชิงช่างไร้เดียงสา หลินหร่านชิวก็ไม่รู้จะกล่าวเช่นไรอยู่ชั่วขณะ
ทั่วทั้งเมืองหลวงต่างรู้ดีว่า เมื่อองค์ชายสมรสแล้วก็ต้องไปครองเมืองศักดินา
องค์ชายคนอื่นต่างหลีกเลี่ยงที่จะกล่าวถึงเรื่องสมรส
มีเพียงกู้ชิงที่เอาแต่คิดหาภรรยา
หรือจะเป็นดังที่บิดาของนางกล่าวไว้ องค์ชายเจ็ดกำลังซ่อมทางลวงพรางเพื่อข้ามทางจริง?
ทว่าเมื่อมองดวงตาใสซื่อของกู้ชิง หลินหร่านชิวกลับมองไม่เห็นความลึกล้ำใด ๆ เลย
ช่างเถิด
ถึงอย่างไรนางก็ไม่เสียเปรียบ ได้เป็นพระชายาและเดินทางไปเมืองศักดินาพร้อมคนรัก ใช้ชีวิตอิสระไปชั่วชีวิตก็นับว่าไม่เลว
ทันใดนั้น ประตูห้องก็ถูกถีบเปิด
“ผู้ใดช่างบังอาจนัก!”
อย่างไรกู้ชิงก็เป็นถึงองค์ชายเจ็ด ต่อให้ไม่ข้องเกี่ยวกับเรื่องในเมืองหลวงเพียงใด เขาก็ไม่ใช่คนที่ใครจะรังแกได้
ที่นี่คือจวนองค์ชายเจ็ด ผู้ใดกล้าทำตัวไร้มารยาทเช่นนี้
ทว่าทันทีที่กู้ชิงกล่าวจบ เขาก็ชะงักเมื่อเห็นคนหลายคนที่ปรากฏตรงประตู
องค์รัชทายาทก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ด้านหลังยังมีองครักษ์หลายคนติดตามมา
“น้องเจ็ด หร่านชิวเป็นบุตรสาวของโหวอันติ้ง แม้ฐานะจะด้อยกว่าเจ้า แต่นางก็เป็นบุตรสาวแห่งจวนโหว”
“บัดนี้เจ้ากลับบังคับหลินหร่านชิวให้ทำเรื่องชั่วร้ายเช่นนี้เพียงเพราะความปรารถนาส่วนตน ช่างต่ำช้ายิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉาน!”
สิ้นเสียงองค์รัชทายาท องครักษ์ด้านหลังก็ชักดาบออกมาพร้อมกัน
สมองของกู้ชิงพลันอื้ออึงราวกับถูกฟ้าผ่า
“พี่ใหญ่ มิใช่ท่านหรือที่บอกว่าจะรีบแนะนำภรรยาให้น้องเจ็ด จะได้ไปครองเมืองศักดินาแต่เนิ่น ๆ? ท่านทำเช่นนี้ไม่ซื่อตรงเลย!”
กู้ชิงมององค์รัชทายาท จู่ ๆ ความคิดในหัวก็แจ่มชัดขึ้นมาก
หรือว่าเรื่องทั้งหมดนี้เป็นกับดักที่องค์รัชทายาทวางไว้ให้เขาตั้งแต่ต้น?
จงใจแนะนำบุตรสาวโหวอันติ้งให้เขารู้จัก แล้วค่อยฉวยโอกาสจับเขาคาหนังคาเขาหลังเขากับหลินหร่านชิวร่วมรักกัน
เขาก็สงสัยอยู่แล้วว่าเหตุใดเมื่อครู่หลินหร่านชิวจึงคลุ้มคลั่งราวกับแม่สิงโตที่กำลังติดสัด ห้ามอย่างไรก็ไม่อยู่
หรือว่าชาที่ทั้งสองดื่มเมื่อครู่ถูกวางยา?
ไม่น่าใช่
เขาก็ดื่มชานั้นเช่นกัน
ทว่าองค์รัชทายาทไม่เปิดโอกาสให้กู้ชิงแม้แต่น้อย
สายตาเย็นเยียบของเขาหันไปทางหลินหร่านชิว
“คุณหนูหลิน เรื่องในวันนี้ ข้าจะกราบทูลเสด็จพ่อให้ทรงทราบ และทวงความเป็นธรรมให้เจ้า”
“องค์รัชทายาท ท่าน……”
เพียงชั่วพริบตาเมื่อครู่ หลินหร่านชิวก็ตระหนักแล้วว่าตนคงถูกองค์รัชทายาทใช้เป็นหมากเพื่อใส่ร้ายองค์ชายเจ็ด
ทว่าในยามนี้ทั้งสองอยู่บนเตียงเดียวกัน ต่อให้นางพูดสิ่งใดก็ไร้ประโยชน์
“ทหาร จงคุมตัวน้องเจ็ดผู้ประพฤติตนเหลวไหลของข้าไปเข้าเฝ้าเสด็จพ่อ รอรับพระบัญชา!”