“มีเสบียงก็ดีที่สุดแล้ว” ซูเหมียวเหมียวไม่คิดว่าจะได้ผลประโยชน์เพิ่มเติมแบบนี้ จึงยิ้มกว้างอย่างดีใจ
แต่ไม่นานรอยยิ้มก็เลือนหายไป เธอแสร้งทำสีหน้ากลัดกลุ้ม
“แต่เสบียงพวกนี้ช่วยได้แค่ชั่วคราว ไม่อาจช่วยไปได้ตลอดหรอกค่ะ”
“ที่สหายซูพูดก็ไม่ผิด แต่ภัยธรรมชาติหรือเคราะห์ร้ายแบบนี้ ใครจะต้านทานได้ล่ะ” ซุนเทียนไฉถอนหายใจยาว
“ภัยธรรมชาติเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้จริง ๆ แต่เราฝึกให้ทุกคนมีความสามารถในการรับมือกับภัยธรรมชาติได้นี่คะ” ซูเหมียวเหมียวเอ่ยขึ้นช้า ๆ
ซุนเทียนไฉเป็นคนฉลาดมาก ทั้งยังมีไหวพริบเฉียบคม พอได้ยินซูเหมียวเหมียวพูดแบบนี้ ก็รู้ทันทีว่าจุดประสงค์ที่เธอมาหาเขาวันนี้ต้องไม่ใช่แค่อยากให้เขาช่วยหมู่บ้านผิงป้าเท่านั้น
“สหายซู มีข้อเสนออะไรหรือเปล่า” ซุนเทียนไฉถามอย่างหยั่งเชิง
เขาเองก็พอได้ยินเรื่องที่ซูเหมียวเหมียวทำในหมู่บ้านสือหม่าโถวอยู่บ้าง
ได้ยินว่าตอนนี้ชีวิตความเป็นอยู่ของคนในหมู่บ้านดีขึ้นมาก ทุกคนต่างเชื่อถือเธออย่างยิ่ง
ถ้าเธอมีวิธีช่วยให้ชาวบ้านมีชีวิตความเป็นอยู่ดีขึ้นจริง ๆ ก็เท่ากับช่วยพวกเขาได้มากทีเดียว
“ก็ไม่ถึงกับเป็นข้อเสนอดีเด่อะไรหรอกค่ะ แค่เห็นว่าสภาพแวดล้อมแถบหมู่บ้านผิงป้าสวยงาม มีภูเขาเขียวขจีและสายน้ำใส เหมาะจะสร้างฟาร์มไก่มาก” ซูเหมียวเหมียวพูดพร้อมรอยยิ้ม
“ฟาร์มไก่หรือ? ในสถานการณ์ตอนนี้ หมู่บ้านผิงป้าคงไม่มีความสามารถพอจะทำเรื่องนี้หรอกมั้ง” ซุนเทียนไฉขมวดคิ้วแน่น