ขณะที่ซุนเทียนไฉกำลังเล่าสถานการณ์ในโรงงานให้ซูเหมียวเหมียวฟัง ชายวัยกลางคนร่างอ้วนคนหนึ่งก็วิ่งหอบพุงพลุ้ยมาทางพวกเขา
“หัวหน้า...หัวหน้าซุน วันนี้ลมอะไรหอบคุณมาถึงนี่ครับ ทำไมไม่บอกผมล่วงหน้าสักคำล่ะครับ ผมจะได้ไปรับด้วยตัวเอง” ชายวัยกลางคนพุงโตยิ้มประจบประแจงสุดชีวิต
ซูเหมียวเหมียวกวาดตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ใบหน้าแดงก่ำ ดวงตาคู่หนึ่งแทบถูกไขมันบนใบหน้าเบียดจนมองไม่เห็น
ตั้งแต่ถูกส่งลงชนบทมานานขนาดนี้ ซูเหมียวเหมียวเคยเห็นคนผอมโซจนพูดไม่กี่คำก็ต้องหอบอยู่ไม่น้อย แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นคนกินดีอยู่ดีได้ขนาดนี้ในยุคนี้
เห็นได้ชัดว่าโรงงานแห่งนี้มีผลประโยชน์ให้กอบโกยมากแค่ไหน ถึงกับเลี้ยงผู้จัดการโรงงานให้กลายเป็นหมูอ้วนได้
“วันนี้ฉันมีธุระด่วน อยากหาที่คุยกันได้” ท่าทีของซุนเทียนไฉเย็นชาอย่างยิ่งเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้จัดการโรงงาน รัศมีของผู้มีอำนาจแผ่ออกมารอบตัว
“งั้นไปที่ห้องทำงานผมครับ” ผู้จัดการโรงงานพูดพลางเช็ดเหงื่อ
“ไปกันเถอะ” ซุนเทียนไฉเดินนำหน้า ส่วนผู้จัดการโรงงานเดินตามหลังเขาครึ่งก้าว
ซูเหมียวเหมียวกับฮั่วเหวินป๋อย่อมถูกทิ้งไว้ข้างหลัง
ในสายตาของเขา คนหนุ่มสาวสองคนนี้คงเป็นแค่ผู้ช่วยของซุนเทียนไฉ ไม่จำเป็นต้องประจบประแจงถึงขนาดนั้น
เมื่อเข้าไปในห้องทำงานของเฟิงฉีเซิ่ง ผู้จัดการโรงงาน ซุนเทียนไฉก็กวาดตามองพุงกลมดิกของอีกฝ่าย