“แน่นอนว่าไม่มี” ซูเหมียวเหมียวพูดพลางเตรียมเดินเข้าไปในอาคารตรงหน้า
ฮั่วเหวินป๋อได้สติ รีบคว้าข้อมือเธอแล้วดึงกลับมา
“น้องเล็ก เธอรู้จริง ๆ เหรอว่าที่นี่คือที่ไหน?” ฮั่วเหวินป๋อลดเสียงลง คล้ายกลัวว่าคนในอาคารจะได้ยินแล้วออกมาหาเรื่องพวกเขา
“รู้สิ ก็ประตูทางเข้าที่ว่าการรัฐบาลไง” ซูเหมียวเหมียวตอบอย่างมั่นใจ
“รู้แล้วเธอยังกล้าบุกเข้าไปอีกเหรอ? ตอนนี้ภูมิหลังทางชนชั้นของพวกเรามีปัญหา เข้าไปในสถานที่แบบนี้คงไม่เหมาะเท่าไร อีกอย่าง เราไม่ได้จะไปซื้อลูกไก่กันเหรอ แล้วมาที่นี่ทำไม?” ฮั่วเหวินป๋อเตือนอย่างระมัดระวัง
“ฉันมาที่นี่ก็เพื่อจัดการเรื่องลูกไก่นี่แหละ” ซูเหมียวเหมียวมีสีหน้าสงบนิ่ง
“เธอจะมาจัดการที่นี่เนี่ยนะ?” ฮั่วเหวินป๋อมองซูเหมียวเหมียว ก่อนยื่นมือไปแตะหน้าผากเธอ
ก็ไม่ได้ตัวร้อนนี่นา ทำไมถึงเริ่มพูดจาเพ้อเจ้อแล้วล่ะ?
“พี่ใหญ่ ฉันไม่ได้เป็นไข้ ที่พูดไปก็เป็นเรื่องจริงทั้งนั้น” ซูเหมียวเหมียวเห็นท่าทีของฮั่วเหวินป๋อแล้วอดขำไม่ได้
“น้องเล็ก พี่ว่าพวกเราควรค่อย ๆ คิดเรื่องนี้กันก่อนดีกว่า” ถึงฮั่วเหวินป๋อจะเชื่อใจซูเหมียวเหมียวมาตลอด แต่สถานการณ์ตรงหน้าก็ทำให้เขาต้องระวังไว้ก่อน
“พี่ใหญ่ ถ้ากลัวก็รอฉันอยู่ข้างนอก ฉันเข้าไปคนเดียวก็ได้” ซูเหมียวเหมียวไม่มีทางถอยอยู่แล้ว
“น้องเล็ก...” ฮั่วเหวินป๋อยังอยากพูดอะไรต่อ แต่ซูเหมียวเหมียวชักมือกลับไปแล้ว
“พี่ใหญ่ เรามีเวลาไม่มากแล้ว อย่าเสียเวลาอีกเลย พี่รอฉันอยู่ข้างนอกนะ เดี๋ยวฉันก็ออกมา” พูดจบซูเหมียวเหมียวก็เดินเข้าไปในอาคารทันที ไม่เปิดโอกาสให้ฮั่วเหวินป๋อปฏิเสธ