“ใครน่ะ?” ซูเหมียวเหมียวหันไปมองทางประตู น้ำเสียงแฝงความระแวดระวังเล็กน้อย
“ผมเอง สหายซู” เสียงซุนเทียนไฉดังมาจากด้านนอก
ซุนเทียนไฉเหรอ?
ซูเหมียวเหมียวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนรีบเดินไปเปิดประตู
เป็นอย่างที่คิด ซุนเทียนไฉยืนอยู่หน้าประตูจริง ๆ
“สหายซู ผมเห็นในห้องคุณยังเปิดไฟอยู่ เลยคิดว่าคุณน่าจะยังไม่นอน นี่เป็นอาหารเช้าที่ผมให้ภรรยาเตรียมไว้ให้คุณ รีบกินตอนยังร้อนนะ” ซุนเทียนไฉยื่นกระติกเก็บความร้อนในมือให้ซูเหมียวเหมียวอย่างกระตือรือร้น
“หัวหน้าซุนมาหาฉันแต่เช้าขนาดนี้ คงไม่ได้มาแค่ส่งอาหารเช้าให้ใช่ไหมคะ?” ซูเหมียวเหมียวหัวเราะเบา ๆ
“สหายซูฉลาดจริง ๆ ผมไม่มีอะไรต้องปิดบังหรอก ที่มาเพราะอยากถามว่าแผนงานของคุณทำถึงไหนแล้ว ผมอยากไปคุยเรื่องนี้กับผู้นำทันทีที่เขาเริ่มงาน” เมื่อคืนซุนเทียนไฉแทบข่มตานอนไม่หลับ เอาแต่คิดถึงเรื่องนี้
สถานการณ์ของเมืองโม่ในตอนนี้ไม่ค่อยดีนัก แม้จะมีโรงงานรัฐขนาดใหญ่อยู่หลายแห่ง แต่เมื่อมองไปทั่วประเทศแล้ว ก็แทบไม่มีความสามารถในการแข่งขันเลย
ถ้าแผนของซูเหมียวเหมียวทำได้จริง ก็จะช่วยยกระดับเศรษฐกิจของเมืองโม่ทั้งเมืองได้อย่างมาก
ยิ่งไปกว่านั้น พอมีโรงงานก็จะดึงดูดคนมีความสามารถได้มากขึ้น แบบนี้ก็จะมีทั้งเงินทั้งคนไม่ใช่หรือ
พอมีทั้งเงินและคน ผลงานก็จะตามมาเองไม่ใช่หรือ?
เขาจะนอนหลับลงได้ยังไง ฟ้ายังไม่สว่างก็ปลุกภรรยาให้ลุกขึ้น แล้วรีบร้อนมาดูความคืบหน้าทางนี้