ซูเหมียวเหมียวหมุนปากกาในมือไปมา ก้มหน้าก้มตาเขียนจดหมายตอบกลับ
เพิ่งเขียนจดหมายเสร็จ เสียงของฮั่วซินหย่วนก็ดังมาจากนอกบ้าน
“น้องเล็ก พี่เอาจักรยานมาคืนแล้ว”
“วางไว้ในห้องโถงได้เลย” ซูเหมียวเหมียวตอบ
“ได้เลย”
“จริงสิ พี่สาม ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย” ซูเหมียวเหมียวนึกถึงเรื่องต้นกล้าสมุนไพรขึ้นมาได้ จึงรีบพับจดหมายในมือแล้วใส่ลงในลิ้นชัก ก่อนจะตะโกนเรียกจากในบ้าน
“เรื่องอะไรเหรอ?” ฮั่วซินหย่วนที่กำลังจะไปทำงานในแปลงสมุนไพรได้ยินดังนั้นก็หยุดเดิน
“รอฉันแป๊บหนึ่งนะ” ซูเหมียวเหมียวเก็บจดหมายให้เรียบร้อย แล้วลุกออกจากบ้าน
ฮั่วซินหย่วนกำลังยืนรออยู่ในลานบ้าน
“น้องเล็ก มีข่าวดีอะไรจะบอกพี่อีกหรือเปล่า?” ฮั่วซินหย่วนมองซูเหมียวเหมียวด้วยแววตาเป็นประกาย
“สำหรับพี่แล้ว อาจจะเป็นข่าวดีจริง ๆ ก็ได้” ซูเหมียวเหมียวนึกถึงนิสัยกระตือรือร้นของฮั่วซินหย่วนแล้วคิดว่า ถ้าให้เขาออกไปจัดการธุระ มีหวังดีใจจนกระโดดโลดเต้นแน่
“จริงเหรอ ๆ? ข่าวดีอะไร?” ฮั่วซินหย่วนถามอย่างตื่นเต้น
“ต้นกล้าสมุนไพรในแปลงของเราชุดนี้แทบจะตั้งตัวได้หมดแล้ว ฉันเลยคิดว่าจะปลูกสมุนไพรอย่างอื่นเพิ่มอีกสักสองสามชนิด” ซูเหมียวเหมียวบอก
“งั้นเราจะไปซื้อต้นกล้าสมุนไพรกันอีกแล้วเหรอ?!” พอฮั่วซินหย่วนได้ยินก็แทบกระโดดตัวลอย สมกับที่ซูเหมียวเหมียวคิดไว้ไม่มีผิด
“ไม่ใช่เรา เป็นพี่ต่างหาก” ซูเหมียวเหมียวแก้คำพูดของฮั่วซินหย่วน
“หมายความว่ายังไง?” ฮั่วซินหย่วนชะงักไป ยังไม่เข้าใจในทันที