บทที่ 124 ทำไมใคร ๆ ก็ไม่ชอบเขา
ฮั่วซินหย่วนปั่นจักรยานมาถึงร้านขายรถของเสิ่นอวี้ซาน
เสิ่นอวี้ซานยังคงนั่งพักอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ในลานบ้าน โดยเอาพัดใบลานเล่มที่ใช้ประจำปิดหน้าไว้
ฮั่วซินหย่วนเดินเข้าไปหยิบพัดออกทันที แสงที่สาดเข้ามาอย่างกะทันหันทำให้เสิ่นอวี้ซานขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว
“อวี๋ฮ่าว ไอ้หนุ่มนี่...” เสิ่นอวี้ซานนึกว่าอวี๋ฮ่าวมารบกวนเวลาพักของเขาอีกแล้ว แต่พอลืมตาขึ้นกลับเห็นฮั่วซินหย่วนยืนอยู่ตรงหน้า
“สหายฮั่ว?” พอเสิ่นอวี้ซานเห็นว่าเป็นใคร แววตาก็เต็มไปด้วยความยินดี เขารีบลุกขึ้นนั่งจากเก้าอี้เอน
แต่เมื่อเห็นว่าตรงหน้ามีฮั่วซินหย่วนอยู่คนเดียว เขาก็ขมวดคิ้วอีกครั้ง ชะเง้อมองไปทางประตู ทว่าด้านหลังก็ไม่มีใคร
“ไม่ต้องมองแล้ว วันนี้ฉันมาคนเดียว” ฮั่วซินหย่วนเห็นท่าทางของเสิ่นอวี้ซานก็รู้ทันทีว่าเขากำลังมองหาใคร จึงพูดเสียงเย็น
“วันนี้สหายฮั่วอุตส่าห์มาถึงที่ มีธุระอะไรหรือ?” เมื่อรู้ว่าซูเหมียวเหมียวไม่ได้มาด้วย เสิ่นอวี้ซานก็ผิดหวังอยู่บ้าง แต่สีหน้ายังคงสุภาพ
ใครใช้ให้ฮั่วซินหย่วนเป็นพี่ชายของซูเหมียวเหมียวล่ะ
“ว่างไหม? มีงานจะคุยด้วย” ฮั่วซินหย่วนล้วงกระดาษแผ่นที่ซูเหมียวเหมียวให้มาออกจากกระเป๋า แล้วยื่นให้เสิ่นอวี้ซาน
“ในนี้มีต้นกล้าสมุนไพรสามชนิด ช่วยหาคนไปสืบดูว่ามีที่ไหนบ้าง อีกสามวันฉันจะมาใหม่”
เสิ่นอวี้ซานรับกระดาษมา ดูลายมือที่เขียนอย่างฉับไวและหนักแน่น ตัวอักษรดูไม่เหมือนผู้หญิงเขียนเลย แต่เขากลับเดาได้ทันทีว่านี่ต้องเป็นลายมือของซูเหมียวเหมียวแน่