สายลมพัดเอื่อย ๆ ตลอดทางมีเสียงแมลงร้องและเสียงนกร้อง
ซูเหมียวเหมียวปั่นจักรยานคันใหม่เอี่ยม ลัดเลาะไปตามถนนในชนบทอย่างรวดเร็ว
สีหน้าภาคภูมิใจของเธอราวกับแม่ทัพหญิงที่เพิ่งชนะศึกกลับมา
นับจากนี้ไป ซูเหมียวเหมียวก็เป็นคนมีจักรยานใช้แล้ว!
ตอนเลี้ยวเข้าปากหมู่บ้าน เดิมทีซูเหมียวเหมียวตั้งใจจะกลับบ้านก่อน แต่จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหักแฮนด์แล้วปั่นตรงไปยังแปลงนา
ตอนนี้ชาวบ้านหมู่บ้านสือหม่าโถวกำลังทำงานกันอยู่ในแปลงสมุนไพร
อากาศค่อย ๆ อุ่นขึ้น พอใกล้เที่ยงก็ต้องเปิดโรงเรือนให้อากาศถ่ายเท
จังหวะนั้นเอง ทุกคนก็ได้ยินเสียงกระดิ่งใสกังวานดังขึ้น
ทุกคนเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว
เห็นซูเหมียวเหมียวกำลังปั่นจักรยานวนไปวนมาตรงหน้าพวกเขา สีหน้าของทุกคนล้วนชะงักงัน
“น้องเล็ก จักรยานคันนี้มาจากไหนเหรอ?” ฮั่วซินหย่วนเป็นคนแรกที่ได้สติ รีบวิ่งเข้ามาหาซูเหมียวเหมียวแล้วมองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า
“เท่ไหมล่ะ ฉันเพิ่งซื้อมา!” ซูเหมียวเหมียวหักท้ายรถอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจอดตรงหน้าฮั่วซินหย่วน
“เท่สุด ๆ! รีบให้ฉันลองปั่นบ้าง!” ฮั่วซินหย่วนตาเป็นประกาย
เขาไม่ใช่เพิ่งเคยเห็นจักรยาน ตอนอยู่เมืองหลวงที่บ้านก็มีอยู่คันหนึ่ง
แต่ตอนนั้นเขาไม่เห็นว่ามันน่าสนใจ เลยแทบไม่เคยปั่น พอมาถึงชนบท จักรยานกลับกลายเป็นของหายากไปเสียได้
“มาขอฉันสิ” ซูเหมียวเหมียวเลิกคิ้ว น้ำเสียงแฝงความลำพองใจแบบน่าหมั่นไส้อยู่หลายส่วน