“มีอะไรให้แปลกใจล่ะ จุดประสงค์ของคุณไม่ได้ผิดสักหน่อย แถมฉันก็รู้ตั้งแต่แรกแล้ว” ซูเหมียวเหมียวพูดอย่างสงบนิ่ง
“รู้ตั้งแต่แรกแล้วเหรอ?” ฮั่วเจี้ยนกั๋วชะงักไป
“อืม ตอนที่คุณบอกว่าอยากให้ฉันไปเยี่ยมญาติด้วยกัน ฉันก็รู้แล้ว” ซูเหมียวเหมียวพยักหน้า
“แล้วทำไมถึงยังยอมมาล่ะ?” ฮั่วเจี้ยนกั๋วถามอย่างไม่เข้าใจ
“ตอนที่ฉันเพิ่งกลับบ้าน บ้านกำลังวุ่นวายไปหมด แต่ลุงใหญ่ก็ยังไม่ลืมเตรียมของรับขวัญให้ฉัน ตอนนั้นของที่พวกเขาเหลืออยู่แทบจะมีแต่ของติดตัวชิ้นสำคัญที่สุด แต่ทุกคนก็ยกให้ฉันโดยไม่ลังเลเลย”
“ถึงฉันจะไม่ได้โตมาในตระกูลฮั่ว แต่พอได้ใช้เวลาด้วยกันมาช่วงนี้ ฉันก็รู้สึกว่าพวกคุณเป็นครอบครัวที่ดีมาก”
“ในเมื่อเป็นครอบครัวกัน ตอนที่ฉันพอช่วยได้ จะช่วยสักหน่อยก็ไม่เห็นเป็นไร ไม่แน่ว่าวันหน้าฉันอาจต้องพึ่งพวกคุณเลี้ยงก็ได้” พอพูดถึงช่วงท้าย ซูเหมียวเหมียวก็พูดติดตลกปนจริงจัง
“ไม่ต้องรอวันหน้าหรอก แค่เธอพูดคำเดียว ตอนนี้พวกเราก็เลี้ยงเธอได้แล้ว!” เดิมทีฮั่วเจี้ยนกั๋วคิดว่าพอพูดความเห็นแก่ตัวเล็ก ๆ ในใจออกไป ซูเหมียวเหมียวคงโกรธและตำหนิเขา แต่ไม่คิดเลยว่าสุดท้ายกลับเป็นเธอที่ช่วยปลอบใจเขา
“รออีกหน่อยแล้วกัน” ซูเหมียวเหมียวยิ้มจนดวงตาโค้งเป็นเสี้ยวพระจันทร์
รอให้คนตระกูลฮั่วกลับไปเมืองหลวงได้เมื่อไร เธอจะอยู่บ้านเป็นคุณหนูใหญ่ที่ไม่ต้องทำอะไรทั้งวัน
กิน ๆ ดื่ม ๆ แล้วก็นอน ออกไปไหนก็มีรถมารับมาส่ง ซื้อของก็มีคนถือให้ ชีวิตสบาย ๆ แบบนั้น แค่คิดก็มีความสุขแล้ว