“พ่อคิดว่าผมจะเอาเรื่องแบบนี้มาล้อเล่นเหรอครับ?” พอฮั่วเจี้ยนกั๋วได้ยินคำถามของคุณปู่ฮั่ว สีหน้าก็แทบจะรักษาความสงบนิ่งไว้ไม่อยู่
“เหมียวเหมียว บอกปู่หน่อยสิว่าครอบครัวลุงใหญ่ของหนูเป็นยังไงกันแน่?” คุณปู่ฮั่วเห็นชัดว่าไม่เชื่อฮั่วเจี้ยนกั๋ว จึงหันมามองซูเหมียวเหมียวอย่างจริงจัง
“ตอนที่เราไปถึง บ้านลุงใหญ่ลำบากอยู่จริง ๆ ค่ะ แต่โชคดีที่ทุกคนยังมีชีวิตอยู่ เรื่องที่พ่อเล่าก็เป็นความจริงทั้งหมด ตอนนี้ครอบครัวลุงใหญ่กำลังพยายามสร้างฟาร์มไก่ เดือนหน้าหนูยังต้องเอาลูกไก่ไปให้พวกเขาอยู่เลยค่ะ ถ้าปู่ยังไม่สบายใจ ถึงตอนนั้นไปกับหนูก็ได้นะคะ” ซูเหมียวเหมียวตอบอย่างจริงจัง
พอได้ยินซูเหมียวเหมียวพูดแบบนั้น สีหน้าของคุณปู่ฮั่วก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อยในที่สุด
ขอแค่ทุกคนยังมีชีวิตอยู่ก็พอ ส่วนจะลำบากมามากแค่ไหนก็ไม่เป็นไร อย่างไรก็ต้องผ่านมันไปได้
“เอาละ เจี้ยนกั๋วกับเหมียวเหมียวเพิ่งกลับมา เธอก็เอาแต่ซักถามพวกเขาไม่หยุด จนยังไม่ได้กินข้าวกันสักคำเลย” คุณย่าฮั่วไม่ค่อยเห็นด้วยกับพฤติกรรมของคุณปู่ฮั่ว จึงตบแขนเขาเบา ๆ
คุณปู่ฮั่วรีบเก็บสีหน้าเคร่งขรึมทันที แววตาที่มองคุณย่าฮั่วยังมีความน้อยใจอยู่หน่อย ๆ
เธอเองก็อยากรู้เรื่องให้ชัดไม่ใช่หรือไง? อีกอย่าง ใครกันที่ช่วงหลายวันมานี้กินอะไรก็ไม่ลง นอนไม่หลับ?
เมื่อกี้ตอนอยู่ในครัวต้มบะหมี่ ยังทำหน้ากังวลอยู่เลย
แต่คุณปู่ฮั่วไม่กล้าถามออกไป ได้แต่นั่งเงียบ ๆ อยู่ข้าง ๆ