“พวกเรา...จะทำไม่สำเร็จหรือเปล่า” เสียงของฮั่วเจี้ยนเย่สั่นเล็กน้อย
คนคนหนึ่งอาจต้องทุ่มเทและพยายามหลายสิบปี กว่าจะยืดอกได้อย่างภาคภูมิ
แต่ฤดูหนาวเพียงฤดูเดียวก็อาจทำให้หลังที่ตั้งตรงนั้นหักลง และบดขยี้จนจมดิน
เมื่อก่อนตอนฮั่วเจี้ยนเย่อยู่เมืองหลวง แม้ตำแหน่งจะไม่สูงเท่าฮั่วเจี้ยนกั๋ว แต่ยังไงเขาก็เป็นหัวหน้าระดับย่อยคนหนึ่ง
เวลาทำงานก็คล่องแคล่วเด็ดขาด ไม่เคยทำอะไรยืดเยื้อ
แต่ตอนนี้กลับเริ่มสงสัยในตัวเอง
ยามที่นอนรอความตายอยู่ในกระท่อมมุงหญ้า เขามักทบทวนซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าตัวเองทำผิดหรือเปล่า
ต้องผิดแน่ ไม่อย่างนั้นจะตกอยู่ในสภาพนี้ได้ยังไง
จนตอนนี้เขาสูญเสียความมั่นใจในตัวเองไปหมดแล้ว
“ไม่มีทางหรอก ไม่ใช่แค่คุณลุงใหญ่ ลูกพี่ลูกน้องทุกคนก็ผ่านการฝึกทหารของตระกูลฮั่วมาเหมือนกัน ถ้าตอนนี้องค์กรต้องการให้พวกคุณออกรบฆ่าศัตรู ฉันว่าพวกคุณคงพุ่งเข้าสู่สนามรบโดยไม่กะพริบตาแน่” ซูเหมียวเหมียวพูดขึ้น
“แน่นอนอยู่แล้ว! ลูกผู้ชายตระกูลฮั่วมีศึกเมื่อไรก็พร้อมกลับไปสู้!” พอได้ยินเรื่องออกรบฆ่าศัตรู แววตาของฮั่วเจี้ยนเย่ก็แน่วแน่ขึ้นมาก
“เห็นไหม ขนาดออกรบฆ่าศัตรูคุณยังไม่กลัว แล้วลูกเจี๊ยบพวกนี้จะน่ากลัวกว่าศัตรูได้ยังไง” ซูเหมียวเหมียวยิ้ม
ฮั่วเจี้ยนเย่ถึงเพิ่งรู้ตัวว่าซูเหมียวเหมียวกำลังปลอบเขา
“คิดในแง่ร้ายที่สุด ถ้าเจอเรื่องที่แก้ไม่ได้จริง ๆ ถึงตอนนั้นก็ให้ลูกพี่ลูกน้องคนโตกับคนอื่น ๆ มาหาฉันที่หมู่บ้านสือหม่าโถวก็ได้ มีฟาร์มไก่อยู่ หัวหน้าหมู่บ้านหงกว่างต้องออกหนังสือรับรองให้พวกคุณแน่” ซูเหมียวเหมียวเสริม