“ใช่ เธอรู้ไหมว่าเขาไปไหนแล้ว?” ซูเหมียวเหมียวถาม
“หัวหน้าหน่วยของพวกเราไปลาดตระเวนครับ รอตรงนี้สักพักนะครับ เดี๋ยวเขาก็น่าจะกลับมาแล้ว” ทหารหนุ่มตอบอย่างกระตือรือร้น
พอซูเหมียวเหมียวล้างหน้าจนสะอาด ทหารหนุ่มก็อดคิดไม่ได้ว่าหัวหน้าหน่วยของพวกเขาโชคดีสุด ๆ ถึงได้มีสาวสวยแบบนี้มาหาเองตั้งหลายครั้ง
“อ๋อ งั้นไม่เป็นไร ฝากบอกเขาด้วยว่าฉันกลับแล้ว” ซูเหมียวเหมียวไม่ได้รอ เพราะไม่รู้ว่าการลาดตระเวนจะกลับมาเมื่อไร
“กลับเหรอครับ? พี่จะกลับไปไหน?” ทหารหนุ่มร้อนใจขึ้นมา
“ก็กลับบ้านน่ะสิ ทางนี้ก็ดูสงบแล้ว” ซูเหมียวเหมียวตอบยิ้ม ๆ
“พี่รออีกหน่อยไม่ได้เหรอครับ หัวหน้าหน่วยของพวกเราน่าจะกลับมาแล้วจริง ๆ” พอได้ยินว่าซูเหมียวเหมียวจะกลับบ้าน ทหารหนุ่มก็ยังอยากช่วยหัวหน้าหน่วยรั้งเธอไว้สักหน่อย
ถึงจะแอบอิจฉาอยู่บ้าง แต่เขาก็หวังให้หัวหน้าหน่วยแต่งงานเร็ว ๆ จะได้ไม่มีเวลามาคอยหาเรื่องพวกเขามากนัก
“ไม่ต้องหรอก เอานี่ให้เขาด้วย ยานี้รักษาแผลภายนอกได้ดีมาก” ซูเหมียวเหมียวส่ายหน้า ก่อนหยิบขวดกระเบื้องใบเล็กจากย่ามที่พกติดตัว แล้วยื่นให้ทหารหนุ่มตรงหน้า
นี่คือยาขี้ผึ้งที่เธอทำขึ้นในช่วงพักไม่กี่วันที่ผ่านมา
“พี่เอาไปให้หัวหน้าหน่วยเองเถอะครับ” ทหารหนุ่มรีบโบกมือปฏิเสธ
“พี่ชายฉันยังรออยู่ ฝากด้วยนะ” ซูเหมียวเหมียวพูดจบก็ยัดขวดกระเบื้องใส่มือเขา แล้วหันหลังเดินจากไป