“ก่อนหน้านี้หมอเมิ่งให้คนมาสอบถามเรื่องของคุณ ผมก็เดาออกแล้ว” ลู่ซิวหย่วนไม่ได้ปิดบัง
“งั้นเรื่องของฉัน คุณเป็นคนเล่าให้หมอเมิ่งฟังทั้งหมดเหรอ?” ซูเหมียวเหมียวถาม
“ใช่” ลู่ซิวหย่วนพยักหน้า พลางลอบมองซูเหมียวเหมียว “คุณจะคิดไหมว่าผมเปิดเผยข้อมูลของคุณ?”
ซูเหมียวเหมียวหัวเราะ “ถึงคุณไม่พูด เรื่องพวกนี้คนอื่นก็สืบได้ง่าย ๆ อยู่แล้ว ไม่ใช่ความลับอะไรสักหน่อย”
“แล้วทำไมคุณถึงไม่ตอบตกลงกับหมอเมิ่งล่ะ ไม่ไว้ใจคนที่บ้านเหรอ?” ลู่ซิวหย่วนคิดว่าถ้าซูเหมียวเหมียวไปอยู่หน่วยทหาร อย่างน้อยก็คงดีกว่าต้องอยู่ที่หมู่บ้านสือหม่าโถว
“ก็มีส่วนค่ะ แต่หลัก ๆ คือฉันไม่อยากไปเอง” พอได้ยินว่าซูเหมียวเหมียวไม่อยากไปด้วยตัวเอง ลู่ซิวหย่วนก็กลืนคำพูดที่เหลือกลับลงคอ
“ไม่อยากไปก็ไม่ต้องไป”
“คุณไม่คิดจะเกลี้ยกล่อมฉันหน่อยเหรอ?” ซูเหมียวเหมียวแปลกใจเล็กน้อย
คนส่วนใหญ่พอได้ยินเรื่องแบบนี้ คงคิดว่าเธอไม่รู้จักบุญคุณแน่ ๆ
“ทำไมต้องเกลี้ยกล่อมคุณด้วย? นี่เป็นเรื่องของคุณเอง ในเมื่อปฏิเสธแล้ว แสดงว่าคงคิดทบทวนมาดีแล้ว พวกคนนอกอย่างเราจะไปพูดอะไรได้” ลู่ซิวหย่วนกล่าวเสียงเรียบ
ได้ยินเขาพูดแบบนั้น ซูเหมียวเหมียวก็อดมองเขาเพิ่มไม่ได้
“คุณลู่มีความคิดก้าวหน้าดีนะคะ”
“ผมเทียบคุณไม่ได้หรอก”
“พูดแบบนี้ก็ไม่จริงใจแล้วนะคะ”
“ผมพูดความจริง พวกเราเป็นทหาร เมื่อประชาชนเดือดร้อนก็ต้องรีบรุดไปช่วยโดยไม่คิดชีวิต แต่คุณต่างออกไป คุณเป็นแค่ประชาชนทั่วไป กลับรีบไปถึงจุดเกิดเหตุเป็นคนแรก เรื่องนี้พวกเราเทียบคุณไม่ได้เลย” ลู่ซิวหย่วนพูดอย่างจริงจัง