ถังชุนหลานร้องไห้จนพอใจแล้ว ก็จูงซูเหมียวเหมียวเข้าไปในห้องโถง
“รอตรงนี้ก่อนนะ แม่ไปหาอะไรให้กิน” ถังชุนหลานเช็ดหางตาแล้วหันไปทางครัว
ฮูหยินผู้เฒ่าฮั่วก็ไปช่วยด้วย
จนถึงตอนนี้ฮั่วซินหย่วนถึงกล้าออกมาจากด้านหลังซูเหมียวเหมียว เขานั่งลงข้าง ๆ ด้วยสีหน้าตัดพ้อ
“น้องเล็ก พี่ต้องมารับเคราะห์แทนเธอเลยนะ”
“ไว้วันหลังฉันจะชดเชยให้” ซูเหมียวเหมียวรับปากอย่างจริงใจ
ฮั่วซินหย่วนฮึดฮัดสองที เป็นอันรับคำขอบคุณจากเธอ
“เหมียวเหมียว ทางนั้นเป็นยังไงบ้าง?” ฮั่วเจี้ยนกั๋วถาม
อย่างไรเขาก็เป็นทหาร หลังจากรู้เรื่องจากเถ้าแก่ร้านถงเหรินถัง ก็เป็นห่วงมาตลอด
“งานช่วยเหลือแทบจะเสร็จแล้วค่ะ แต่ผู้บาดเจ็บล้มตายเยอะมาก” ซูเหมียวเหมียวตอบ
“ฉันได้ยินเถ้าแก่บอกว่ามีคนบุกฆ่าล้างหมู่บ้าน เป็นฝีมือคนจากต่างประเทศเหรอ?” ฮั่วเจี้ยนกั๋วถามต่อ
“ค่ะ” ซูเหมียวเหมียวพยักหน้า
“คนพวกนี้กำเริบเสิบสานเกินไปแล้ว ถึงกับกล้าลอบเข้ามาในประเทศเราแล้วก่อเรื่องเลวร้ายขนาดนี้!” ฮั่วเจี้ยนกั๋วโกรธจนกัดฟันแน่น
เขาเป็นทหาร เรื่องแบบนี้ย่อมทำให้ใจสงบลงไม่ได้
“ไม่ต้องห่วงค่ะ คนพวกนั้นหนีไม่รอดหรอก” แววตาของซูเหมียวเหมียวก็เย็นชาลงเช่นกัน
เธอเชื่อว่าลู่ซิวหย่วนไม่มีทางปล่อยพวกเขาไปแน่นอน
ฮั่วเจี้ยนกั๋วกำลังจะถามต่ออีกสองสามคำ ถังชุนหลานก็ยกชามบะหมี่กลับมาแล้ว
“เร็วเข้า กินอะไรอุ่น ๆ หน่อย ทางนั้นคงไม่มีของดี ๆ ให้กินแน่” ถังชุนหลานวางชามไว้ตรงหน้าซูเหมียวเหมียว บนบะหมี่มีไข่ดาวสองฟอง