ฮั่วซินหย่วนถูกยัดแผ่นแป้งเข้าปากแบบไม่ทันตั้งตัว พอเอาออกมา แผ่นแป้งก็เปื้อนน้ำลายของเขาไปแล้ว
ถ้าเอาคืนให้ซูเหมียวเหมียว เธอคงไม่อยากกินต่อเหมือนกัน
“รีบกินสิ” ซูเหมียวเหมียวเห็นฮั่วซินหย่วนยังจ้องแผ่นแป้งอย่างเหม่อลอย จึงเร่งอีกครั้ง
ฮั่วซินหย่วนไม่มีทางเลือก ได้แต่กินแผ่นแป้งครึ่งชิ้นนั้นจนหมด
หลายวันต่อมา ซูเหมียวเหมียวแทบไม่ได้ออกจากเต็นท์เลย พอลืมตาตื่นก็ต้องรักษาอาการบาดเจ็บให้ผู้ประสบภัยทันที
โชคดีที่งานค้นหาและกู้ภัยค่อย ๆ เข้าสู่ช่วงท้าย ผู้บาดเจ็บทยอยถูกส่งไปโรงพยาบาลต่าง ๆ
ในที่สุดเหล่าหมออย่างซูเหมียวเหมียวก็ได้พักหายใจหายคอเสียที
ซูเหมียวเหมียวนั่งแทะหมั่นโถวอยู่บนก้อนหินที่เธอนั่งเป็นประจำตลอดหลายวันนี้ จู่ ๆ เงาหนึ่งก็ทอดลงมาจากเหนือศีรษะ
ซูเหมียวเหมียวเงยหน้าขึ้นก็เห็นหมอเมิ่งยิ้มแย้มอยู่ตรงหน้า เธอรีบลุกขึ้นทันที
“ทำไมกินแค่นี้ล่ะ?” หมอเมิ่งถาม
“มันสะดวกดีค่ะ หิวเมื่อไรก็กินได้ทุกที่ทุกเวลา” ซูเหมียวเหมียวปรับตัวเก่งมาตั้งแต่เด็ก
เธอใช้ชีวิตหรูหรากินดีอยู่ดีได้ และก็ทนกินอาหารหยาบ ๆ ผ่านวันลำบากได้เหมือนกัน
ช่วงเวลาพิเศษก็ต้องปรับตัวให้เหมาะกับสถานการณ์ แบบนี้แค่กินให้อิ่มก็พอแล้ว เรื่องคุณภาพอาหารไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องคิด
หมอเมิ่งหยิบแผ่นแป้งครึ่งชิ้นออกจากกระเป๋า แล้วยื่นให้ซูเหมียวเหมียว
“กินนี่สิ สะอาดนะ”
“ไม่เป็นไรค่ะ นี่เป็นส่วนของคุณ” ซูเหมียวเหมียวโบกมือปฏิเสธ
ที่นี่ทุกคนได้รับอาหารในปริมาณจำกัดในแต่ละวัน ถ้าแบ่งให้คนอื่น ตัวเองก็ต้องกินน้อยลง