บทที่ 164 วิญญาณแทบถูกพรากไปแล้ว
“ทำแบบนี้ได้ด้วยเหรอ?” ลู่ซิวหย่วนถามอย่างเพิ่งนึกขึ้นได้
“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ?” ซูเหมียวเหมียวถามกลับอย่างเป็นธรรมชาติ
ลู่ซิวหย่วนจ้องเธออยู่ครู่หนึ่ง ความรู้สึกที่ตึงเครียดมาหลายวันจู่ ๆ ก็ผ่อนคลายลงอย่างไม่รู้สาเหตุ
ช่วงหลายวันมานี้ เขาแทบถูกชีวิตคนหลายร้อยคนกดจนหมดแรงแล้ว
ลู่ซิวหย่วนเอนศีรษะพิงไหล่ซูเหมียวเหมียวอย่างอ่อนล้า
ซูเหมียวเหมียวมองเขาอย่างประหลาดใจ
“ขอพิงสักพักนะ แค่แป๊บเดียว…” เสียงของลู่ซิวหย่วนแหบพร่าอย่างหนัก จนได้ยินความสั่นเครือแผ่ว ๆ
ซูเหมียวเหมียวไม่พูดอะไร ปล่อยให้ลู่ซิวหย่วนพิงอยู่อย่างนั้น
ริมซากปรักหักพัง มีคนหนุ่มสาวสองคนพิงกายกัน ความตายกับชีวิตราวกับปะทะกันอย่างรุนแรงในชั่วขณะนี้
ลู่ซิวหย่วนได้ยินเพียงเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ
ผ่านไปราวสิบนาที ลู่ซิวหย่วนจึงค่อย ๆ เงยศีรษะออกจากไหล่ของซูเหมียวเหมียว
แววตาของเขากลับมาเย็นชาและเด็ดขาดเหมือนเช่นทุกวัน
“ขอบคุณนะ” ลู่ซิวหย่วนพูดด้วยสีหน้าจริงจัง
“ไม่ต้องเกรงใจ จำไว้ด้วยว่าต้องจ่ายเงิน” ซูเหมียวเหมียวเลิกคิ้วเล็กน้อย
สีหน้าของลู่ซิวหย่วนพลันเผยความงุนงงขึ้นมา
“รู้ไหมว่าค่าปรึกษาสภาพจิตใจแพงมาก นักจิตวิทยาคิดเงินเป็นวินาทีเลยนะ อย่าคิดจะเบี้ยวล่ะ?” ซูเหมียวเหมียวแกล้งทำหน้าขึงขัง
ลู่ซิวหย่วนหัวเราะออกมาทันที “ฉันไม่เบี้ยวหรอก”
“แบบนี้ค่อยยังชั่ว” ซูเหมียวเหมียวลูบไหล่ที่เริ่มแข็งเกร็งของตัวเองแล้วลุกขึ้น “ในเมื่อทางนี้ไม่มีอะไรแล้ว ฉันกลับก่อนนะ”