“ไม่ใช่ค่ะ” ซูเหมียวเหมียวส่ายหน้า แล้วมองหญิงขอทานที่เอาแต่หลบอยู่ข้างหลังเธอมาตลอด “เธอดูเหมือนขอทานค่ะ ก่อนหน้านี้พักอยู่ใต้สะพานมาตลอด”
คุณหมอมองหญิงขอทานอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจยาว
“ล้วนเป็นคนทุกข์ยาก” หญิงขอทานคนหนึ่งแม้แต่ตัวเองยังดูแลไม่ไหว แล้วจะดูแลเด็กคนหนึ่งได้ดีอย่างไร
เด็กคนนี้รอดชีวิตมาจนถึงตอนนี้ก็นับว่าโชคดีแล้ว
“อาการของเด็กอันตรายมาก ต้องเข้ารักษาตัวในโรงพยาบาลทันที แต่ค่าใช้จ่ายไม่ใช่น้อย ๆ เลยนะ” คุณหมอรีบบอกไว้ก่อน
อย่างไรเสีย ผู้หญิงคนนี้ก็แค่เก็บคนที่เจอข้างถนนมา ไม่แน่ว่าจะยอมจ่ายเงินมากมายขนาดนี้เพื่อช่วยคนหรือเปล่า
“ไม่เป็นไรค่ะ คุณหมอออกใบรับตัวเข้าโรงพยาบาลให้พวกเธอเถอะค่ะ” ซูเหมียวเหมียวตอบรับโดยไม่ลังเล
“ได้” คุณหมอมองซูเหมียวเหมียวอีกหลายครั้ง ก่อนจะออกใบรับตัวเข้าโรงพยาบาลให้อย่างรวดเร็ว
“จริงสิ อาการของเธอค่อนข้างพิเศษ ฉันคอยอยู่เป็นเพื่อนเธอที่โรงพยาบาลตลอดไม่ได้ ที่นี่มีผู้ดูแลผู้ป่วยโดยเฉพาะไหมคะ? ฉันอยากจ้างสักคน” ซูเหมียวเหมียวถามขึ้นอีกครั้ง
“มีผู้ดูแลค่ะ แต่ค่าจ้างก็ไม่ถูกเหมือนกัน”
“ไม่เป็นไรค่ะ ขอแค่มีคนก็พอ” ซูเหมียวเหมียวยิ้มพลางส่ายหน้า
ช่วยคนมาแล้วทั้งที คงปล่อยพวกเธอไว้กลางทางไม่ได้หรอก
“เธอเป็นคนใจดีมีน้ำใจจริง ๆ พอจัดการเรื่องเข้าโรงพยาบาลเรียบร้อยแล้ว ไปถามพยาบาลได้เลย เดี๋ยวทางนั้นช่วยหาผู้ดูแลให้” คุณหมอพูดเพิ่มอีกสองสามประโยค