ใต้เนินลาดลงไปเป็นช่องใต้สะพานพอดี ซูเหมียวเหมียวเห็นหญิงขอทานคนเดิมหยิบชามบิ่น ๆ ใบหนึ่งออกมาจากใต้สะพาน แล้วเดินไปตักน้ำในแม่น้ำข้าง ๆ ขึ้นมาเต็มชาม
เธอประคองชามกลับไปยังช่องใต้สะพานอย่างระมัดระวัง จากนั้นก็รื้อค้นกระป๋องขยะเก่า ๆ กองหนึ่งจนเจอกระป๋องนมมอลต์ผงใบใหม่เอี่ยม
พอเปิดกระป๋อง เธอก็ใช้ปลายนิ้วแตะผงออกมานิดหนึ่งแล้วละลายลงในน้ำแม่น้ำที่เพิ่งตักขึ้นมา ก่อนก้มลงจิบไปคำหนึ่ง แววตาพลันสว่างขึ้น จากนั้นก็หันหลังให้
พอเธอหันหลัง ซูเหมียวเหมียวก็เห็นสิ่งที่เธอทำพอดี หลังลังเลอยู่ครู่หนึ่งจึงเดินเข้าไปอีกสองสามก้าว
เมื่อเข้าไปใกล้และเห็นชัดว่าหญิงขอทานกำลังทำอะไร ซูเหมียวเหมียวก็ชะงักงันไปทั้งตัว
ในอ้อมแขนของหญิงขอทานมีทารกตัวเล็ก ๆ อยู่คนหนึ่ง เธอใช้ปลายนิ้วแตะน้ำที่ผสมนมมอลต์ผง แล้วยื่นให้ทารกน้อยดูด
เด็กคนนั้นดูเหมือนจะอายุแค่ไม่กี่เดือน แต่ผอมจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูกแล้ว
แรงดูดก็เบามาก กว่าจะดูดได้สักคำต้องใช้เวลานาน
“เด็กดื่มนี่ไม่ได้นะ” ซูเหมียวเหมียวได้สติก็รีบพูดขึ้น
หญิงขอทานที่กำลังป้อนนมเด็กได้ยินเช่นนั้น สีหน้าก็ว่างเปล่าไปชั่วขณะ
“น้ำในแม่น้ำไม่สะอาด แถมยังเย็นอีก เด็กตัวเล็กขนาดนี้ดื่มเข้าไปแล้วจะไม่สบาย” เพื่อไม่ให้เธอตกใจอีก ซูเหมียวเหมียวจึงลดเสียงให้นุ่มนวลลงมาก