แง้ ๆ……
เสียงเด็กร้องไห้จ้าจากอ้อมแขนของหญิงสาว ทำให้ซูเหมียวเหมียวหลุดจากภวังค์
“หนู มาแล้วทำไมยืนอยู่หน้าประตูไม่เข้าไปล่ะ?” เสียงคุ้นหูดังมาจากด้านหลัง
ซูเหมียวเหมียวหันกลับไป ก็เห็นคุณป้าที่เธอจ้างไว้เมื่อวาน
“เธอ……” ซูเหมียวเหมียวพยักพเยิดไปทางหญิงสาวที่ยืนอุ้มเด็กอยู่ข้างหน้าต่าง พลางกล่อมเบา ๆ สีหน้าลังเลเล็กน้อย
“จำไม่ได้เหรอ? ก็ผู้หญิงขอทานที่หนูพามาเมื่อวานไง เมื่อวานป้าช่วยอาบน้ำให้เธอแล้ว ไม่นึกเลยว่าหน้าตาจะสวยขนาดนี้ แค่ผอมไปหน่อย ถ้าบำรุงให้ดี รับรองว่าเป็นสาวสวยคนหนึ่งเลย” คุณป้าพูดอย่างกระตือรือร้น
ซูเหมียวเหมียวมองหญิงสาวตรงหน้าที่สะอาดสะอ้านอย่างพินิจพิเคราะห์ ผมเผ้ายุ่งเหยิงถูกหวีเป็นเปียยาวสองข้าง แม้เสื้อผ้าจะยังเก่าและขาดรุ่งริ่ง แต่ก็สวมใส่เรียบร้อยดี
พอมองแบบนี้แล้ว ก็คล้ายกับหญิงสาวในรูปเมื่อวานจริง ๆ
ซูเหมียวเหมียววางถุงในมือลงบนตู้ข้าง ๆ ก่อนเดินไปหยุดตรงหน้าหญิงขอทาน
“ยังจำฉันได้ไหม?” ซูเหมียวเหมียวถาม
หญิงขอทานยิ้มให้เธอ แล้วอุ้มเด็กในอ้อมแขนยื่นมาให้เธอดู
แค่คืนเดียว สภาพของเด็กก็ดีขึ้นมากแล้ว ถึงกับมีแรงร้องไห้
ซูเหมียวเหมียวยื่นมือไปหยอกเด็กน้อย เด็กน้อยนึกว่าเป็นของกิน อ้าปากเตรียมจะงับทันที
ซูเหมียวเหมียวหัวเราะแล้วชักมือกลับ จากนั้นก็มองหญิงขอทานตรงหน้าอีกครั้ง แววตาและสีหน้าของเธออ่อนโยนขึ้นมาก บรรยากาศรอบตัวก็ดูอบอุ่นอ่อนโยนตามไปด้วย