เดิมทีบรรยากาศในตระกูลฮั่วอบอุ่นเป็นกันเอง แต่เพราะเรื่องของเหอจิ้งหาน ทำให้ทั้งบ้านตกอยู่ในบรรยากาศอึมครึม
ซูเหมียวเหมียวจึงยกเลิกแผนเดินทางกลับในวันนี้ และอยู่ต่ออีกวัน จนกระทั่งเช้าวันถัดมา เหอจิ้งหานฟื้นขึ้นมาแล้ว เธอถึงค่อยเตรียมตัวกลับ
วันนี้เป็นวันสุดท้ายแล้ว ถ้ายังไม่กลับก็จะเลยกำหนด
ฮั่วหย่งอันไม่ได้บอกเหอจิ้งหานว่าต่อไปเธอจะตั้งครรภ์ไม่ได้อีกแล้ว เพียงบอกว่าเด็กในท้องรักษาไว้ไม่สำเร็จ
แค่เรื่องนี้ก็ทำให้เหอจิ้งหานร้องไห้แทบขาดใจ ตอนซูเหมียวเหมียวกับคนอื่น ๆ ออกมา ก็ยังได้ยินเสียงร้องไห้ของเธออยู่
แต่ความสามารถของคนเรามีขีดจำกัด สิ่งที่เธอทำได้ก็มีเพียงเท่านี้
ระหว่างทางกลับ คุณปู่ฮั่วกับฮูหยินผู้เฒ่าฮั่วต่างก็อารมณ์ไม่ดีนัก
“คุณปู่คุณย่า อย่าเสียใจมากเลยค่ะ อย่างน้อยผู้ใหญ่ก็ปลอดภัย นับว่าโชคดีแล้ว” เพราะถ้าตอนนั้นเธอไม่ได้อยู่ตรงนั้นพอดี อาการของเหอจิ้งหานคงยื้อไปจนถึงโรงพยาบาลไม่ไหว
ที่นี่ไม่ใช่ยุคหลังที่โทรศัพท์ครั้งเดียว รถพยาบาลก็มาได้ทันที
“ย่ารู้ว่าคนเราไม่ควรโลภมาก แต่จิ้งจิ้งเป็นเด็กดี ทำไมต้องให้เธอเจอเรื่องแบบนี้ด้วยนะ” เสียงของฮูหยินผู้เฒ่าฮั่วแหบพร่าอย่างหนัก
ซูเหมียวเหมียวมองถนนคดเคี้ยวที่ทอดยาวไปข้างหน้า เงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนจะพึมพำว่า
“นี่คงเป็น…โชคชะตาละมั้งคะ”
ตอนยังสาว เรามักคิดว่าคนเราสามารถฝืนชะตาฟ้าได้ แต่เมื่อผ่านเรื่องราวมากขึ้นเรื่อย ๆ ถึงจะตระหนักว่า ทุกสิ่งที่มีอยู่ล้วนเป็นสิ่งที่โชคชะตามอบให้