“เข้าไปทำไม? แกจะรักษาโรคได้หรือจะเจ็บแทนจิ้งจิ้งได้? ฉันบอกไว้เลยนะ ก่อนที่เหมียวเหมียวจะออกมา แกยืนอยู่ข้างนอกดี ๆ ถ้ากล้าเข้ามาอีกก้าว อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ!” คุณปู่ฮั่วขวางประตูห้องเอาไว้ทันที บรรยากาศน่าเกรงขามที่สั่งสมมาจากการเข่นฆ่าในสนามรบเมื่อตอนหนุ่ม ๆ พลันแผ่ซ่านออกมาอย่างไม่ปิดบัง
ฮั่วหย่งอันถูกข่มจนถอยกรูดไปหลายก้าว
“ใจเย็นก่อน อย่าเพิ่งลนลานไปเอง เหมียวเหมียวไม่ทำอะไรที่ไม่มั่นใจหรอก รออย่างอดทนเถอะ” ฮั่วเหวินป๋อรีบปลอบเขาเช่นกัน
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร ในที่สุดประตูห้องที่ปิดสนิทก็เปิดออกจากด้านใน ซูเหมียวเหมียวเดินออกมาจากห้อง
“จิ้งจิ้งเป็นยังไงบ้าง?” ฮั่วหย่งอันรีบถามทันที
“รักษาชีวิตไว้ได้แล้ว แต่ร่างกายของเธอเสียหายหนักมากจากเหตุการณ์ครั้งนี้...” ซูเหมียวเหมียวยังพูดไม่ทันจบ ฮั่วหย่งอันก็รีบก้มคำนับเธอ
“ขอบคุณ ขอบคุณที่ช่วยจิ้งจิ้งไว้!”
“รีบลุกขึ้นเถอะ ตอนนี้เธอต้องพักฟื้นให้ดี ต้มน้ำร้อนไว้หรือยัง? ให้แม่ของนายเข้าไปช่วยจัดการให้เธอหน่อย” ซูเหมียวเหมียวประคองฮั่วหย่งอันขึ้นมา
“เรียบร้อยแล้ว ต้มไว้หมดแล้ว” หลินเหมยซิ่วอุ้มกะละมังไม้ วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา
“ผมเข้าไปเอง!” ฮั่วหย่งอันจะตามเข้าไปในห้อง แต่หลินเหมยซิ่วกลับตวาดห้ามเขาไว้
“ไม่ต้องเข้าไป แกเป็นผู้ชายตัวโต ๆ ทำอะไรไม่ระวัง เดี๋ยวก็ทำจิ้งจิ้งเจ็บอีกหรอก” พอเข้าไปในห้อง หลินเหมยซิ่วก็ให้เฉียวจืออินปิดประตู