สุดท้ายหวังหงเจี๋ยก็ตกลงเรื่องที่ซูเหมียวเหมียวจะออกเงินสร้างโรงเรียนทั้งหมด
เขายังเรียกประชุมใหญ่เป็นพิเศษ เพื่อแจ้งเรื่องนี้ให้ชาวบ้านทราบ
คนในหมู่บ้านต่างซาบซึ้งใจเป็นธรรมดา ส่วนคนที่ดีใจที่สุดก็ไม่พ้นเด็ก ๆ ในหมู่บ้าน
“พอมีโรงเรียนแล้ว พวกเราก็ไม่ต้องเรียนกันในลานบ้านแล้วใช่ไหม?” เด็ก ๆ พูดคุยกันเจื้อยแจ้ว
“แน่นอนว่าไม่ต้องแล้ว!”
“ถ้างั้นพวกเราก็ไม่ต้องใช้ไม้เขียนหนังสือบนพื้นแล้วใช่ไหม?”
“แน่นอนสิ! ฉันได้ยินมาว่าโรงเรียนในเมือง ครูใช้ของที่เรียกว่า...ชอล์ก แพงมากเลยนะ”
“แพงเหรอ? ถ้างั้นเราไม่ต้องสร้างโรงเรียนดีกว่าไหม ฉันว่าฝึกเขียนหนังสือด้วยไม้บนพื้นก็ดีเหมือนกัน เดินไปไหนก็ฝึกได้ทุกที่”
“...”
“เด็กน้อยทั้งหลาย แอบมานั่งกังวลเรื่องพวกนี้กันตรงนี้ทำไม?” ซูเหมียวเหมียวฟังบทสนทนาของพวกเขาแล้วก็อดขำไม่ได้
“พี่ซู!” พอเห็นซูเหมียวเหมียว ทุกคนก็พากันกรูเข้าไปหาอย่างกระตือรือร้น
“เด็ก ๆ อย่างพวกเธอควรได้เรียนในโรงเรียน ของที่เด็กในเมืองมี พวกเธอก็จะมีเหมือนกัน!” ซูเหมียวเหมียวมองเด็ก ๆ ที่มีแววตาสดใสและบริสุทธิ์ รู้สึกว่าจิตใจของตัวเองพลอยบริสุทธิ์ขึ้นเพราะพวกเขา
พวกเขาคือคนรุ่นต่อไปของสังคม บรรพบุรุษอุตส่าห์เหน็ดเหนื่อยกันมามากมาย ก็เพื่อให้เด็ก ๆ เหล่านี้ได้ลำบากน้อยลงไม่ใช่หรือ
อย่างที่ผู้นำเคยพูดไว้ ต่อให้ต้องลำบากแค่ไหน ก็อย่าให้เด็ก ๆ ลำบาก
“จริงเหรอ?” พอได้ยินว่าพวกเขาจะมีของเหมือนเด็กในเมือง เด็ก ๆ ก็แทบเก็บความตื่นเต้นไว้ไม่อยู่