ซูเหมียวเหมียวถูกรบกวนจนแทบนอนไม่หลับ เธอลงจากเตียงเตาอย่างอ่อนเพลียแล้วเปิดประตูออกไป
พอออกมาก็เห็นฮั่วเจี้ยนเย่กับคนอื่น ๆ กำลังเตรียมตัวออกจากบ้าน
“เหมียวเหมียว ตื่นแล้วเหรอ? พวกเราทำเสียงดังจนเธอตื่นหรือเปล่า?” ฮั่วเจี้ยนเย่เห็นซูเหมียวเหมียวเดินออกมา ก็ถามอย่างรู้สึกเกรงใจ
“พวกคุณจะไปไหนกัน?” เมื่อคืนซูเหมียวเหมียวพูดมากเกินไป ตอนนี้เสียงจึงแหบเล็กน้อย
“หัวหน้าหมู่บ้านบอกว่าคนจากองค์กรมาเปิดทางที่ถูกหินภูเขาปิดกั้นให้ พวกเราเลยจะไปดูว่าพอช่วยอะไรได้บ้างไหม” ฮั่วเจี้ยนเย่อธิบาย
“มาเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?” ซูเหมียวเหมียวแปลกใจเล็กน้อย
“ใช่ คนในหมู่บ้านตื่นเต้นกันใหญ่เลย” ใบหน้าของฮั่วเจี้ยนเย่เต็มไปด้วยความยินดี
ซูเหมียวเหมียวคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ฉันไปดูด้วยนะ”
“เธอเพิ่งได้นอนตอนฟ้าสางเอง พักอยู่บ้านเถอะ” ฮั่วเจี้ยนเย่เป็นห่วงสุขภาพของเธอ
เมื่อคืนพวกเขาตื่นเต้นกันมากจริง ๆ เอาแต่ชวนเธอคุยเรื่องแผนฟาร์มไก่ จนลืมเวลาไปเลย
“ฉันไม่เป็นไร” ซูเหมียวเหมียวส่ายหน้า
ฮั่วเจี้ยนเย่เห็นเธอยืนกรานแบบนั้น จึงไม่ได้พูดอะไรต่อ แล้วพาเธอออกจากบ้านไปด้วยกัน
เมื่อเดินมาถึงปากหมู่บ้าน ซูเหมียวเหมียวก็เห็นหัวหน้าหมู่บ้าน ลูกชายทั้งสี่คนของเขา และชาวบ้านแปลกหน้าอีกหลายคน
น่าจะเป็นคนจากหมู่บ้านผิงป้าทั้งนั้น
“หัวหน้าหมู่บ้านจะไปด้วยเหรอ?” ซูเหมียวเหมียวเห็นเขาแล้วก็แปลกใจ