หลังจากถนนหนทางสัญจรได้สะดวกแล้ว ซุนเทียนไฉก็นำคนไปขนส่งเสบียงบรรเทาทุกข์เข้าไปด้วยตัวเอง
ระหว่างทางยังแวะสำรวจสถานการณ์ของหมู่บ้านอื่น ๆ ด้วย
สภาพความเป็นจริงเลวร้ายกว่าที่เขาคิดไว้มาก รอยยิ้มบนใบหน้าซุนเทียนไฉค่อย ๆ เลือนหายไป คิ้วทั้งสองข้างขมวดแน่น
แม้กระทั่งเมื่อมาถึงหมู่บ้านผิงป้า พอเห็นชาวบ้านแต่ละคนซาบซึ้งจนถึงกับจะคุกเข่าขอบคุณตอนแบ่งเสบียง เขาก็รู้สึกละอายใจขึ้นมา
ทนความกระตือรือร้นของชาวบ้านไม่ไหว ซุนเทียนไฉจึงให้ซูเหมียวเหมียวพาเขาหลบไปก่อน
คนเหล่านั้นแทบจะยืนไม่ไหวกันอยู่แล้ว แต่ก็ยังทยอยเข้ามาขอบคุณเขาทีละคน
ซุนเทียนไฉยืนอยู่ตรงมุมห้อง มองชาวบ้านที่ดูเหมือนจะล้มโคลงเคลงได้เพียงแค่มีลมพัดผ่าน แล้วก็ไม่รู้จะบรรยายความรู้สึกของตัวเองตอนนี้อย่างไรดี
“ผู้กองซุน ไม่ต้องโทษตัวเองหรอกค่ะ สถานการณ์ของหมู่บ้านผิงป้าไม่ได้เป็นกรณีเดียว ในภัยพิบัติวงกว้างแบบนี้ ย่อมรับประกันไม่ได้ว่าเสบียงบรรเทาทุกข์ทั้งหมดจะส่งไปถึงได้ทันเวลา” ซูเหมียวเหมียวเห็นสีหน้าของซุนเทียนไฉก็เดาใจเขาออก
“แต่สุดท้ายงานของพวกเราก็ยังทำได้ไม่ดีพอ ลองดูชาวบ้านพวกนี้สิ ฉันรู้จากรายงานแค่ว่าที่นี่ประสบภัยหนักมาก เดิมทีคิดว่างานทุกอย่างจัดการลงไปแล้ว พวกเขาน่าจะได้รับการช่วยเหลืออย่างเหมาะสม แต่พอได้เห็นกับตา ถึงได้รู้ว่าความเข้าใจของฉันก่อนหน้านี้ผิดไปแค่ไหน” น้ำเสียงของซุนเทียนไฉแผ่วต่ำอย่างยิ่ง