พอหัวหน้าหมู่บ้านเดินเข้ามาในลานบ้าน ก็เห็นลูกไก่วิ่งกันขวักไขว่เต็มพื้น
ลูกไก่ตัวน้อยมีขนฟูนุ่ม ส่งเสียงเจี๊ยบจ๊าบไม่หยุด แต่หัวหน้าหมู่บ้านกลับรู้สึกว่าเจ้าตัวน้อยเหล่านี้พลันขับไล่ความเงียบงันทั่วทั้งหมู่บ้านให้จางหายไป
เขายืนนิ่งแข็งทื่ออยู่ตรงประตูตั้งนาน ไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย
“หัวหน้าหมู่บ้าน ยืนอยู่หน้าประตูทำไมล่ะครับ ไม่เข้ามาดูลูกไก่ที่ฉันซื้อมาหน่อยเหรอ?” ซูเหมียวเหมียวเอ่ยชวน
คราวนี้หัวหน้าหมู่บ้านถึงค่อยได้สติ ราวกับเพิ่งตื่นจากฝัน เขาก้าวเข้ามาในลานบ้านอย่างทุลักทุเล
ลูกไก่เหล่านั้นเพิ่งถูกปล่อยออกมาจากกล่องกระดาษ ยังกลัวคนอยู่บ้าง พอเห็นใครเดินเข้ามา พวกมันก็พากันวิ่งหนีกระเจิดกระเจิง
หัวหน้าหมู่บ้านมองเจ้าตัวน้อยที่เปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวา ดวงตาก็ค่อย ๆ แดงก่ำ
“เธอ...พาลูกไก่กลับมาจริง ๆ ด้วย...” หัวหน้าหมู่บ้านกลัวเหลือเกินว่าทั้งหมดนี้เป็นเพียงภาพหลอนที่เกิดจากความหิวโหย
ซูเหมียวเหมียวเห็นเขาเป็นแบบนี้ จึงหยิบลูกไก่ขึ้นมาตัวหนึ่ง แล้วค่อย ๆ วางลงบนฝ่ามือเขา
“ลองสัมผัสดูดี ๆ สิว่านี่เป็นความฝันหรือเรื่องจริง” ซูเหมียวเหมียวพูดเสียงนุ่ม
หัวหน้าหมู่บ้านมองลูกไก่ที่ส่งเสียงเจี๊ยบ ๆ อยู่บนฝ่ามือ ในที่สุดน้ำตาก็ไหลทะลักออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
มันอบอุ่น และมีชีวิตชีวา
เต็มไปด้วยพลังชีวิต!
คนอื่น ๆ เห็นเขาตื่นเต้นขนาดนี้ ต่างก็ไม่รู้จะพูดอะไร ได้แต่ปล่อยให้เขาระบายความรู้สึกอยู่ข้าง ๆ
จนกระทั่งประตูลานบ้านถูกผลักเปิดอีกครั้ง ฮั่วเจี้ยนเย่ก็พาลูกชายทั้งสามคนหาบอาหารไก่กลับมา