อวิ๋นเฟยเฉินรู้สึกว่าช่วงนี้ตัวเองอาจจะว่างเกินไปหน่อย ถึงได้เอาแต่คิดเรื่องไร้สาระ
เมื่อสลัดความคิดยุ่งเหยิงทั้งหมดทิ้งไปได้ เขาก็หมุนตัวเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เผลอแวบเดียวซูเหมียวเหมียวก็อยู่ในห้องทดลองมานานกว่ายี่สิบวันแล้ว
ตลอดยี่สิบกว่าวันนี้ เธอเอาแต่ก้มหน้าทำงานวิจัยของตัวเอง ถงเหมยฮวาแทบไม่เข้าไปรบกวน เพราะเวลาทำงาน ซูเหมียวเหมียวดูราวกับแผ่รัศมีว่าอย่าเข้ามายุ่งออกมาอย่างรุนแรง จนคนในห้องทดลองไม่กล้าเข้าใกล้
มีเพียงตอนกินข้าวเท่านั้นที่ถงเหมยฮวาจะได้คุยกับซูเหมียวเหมียวสักพัก
“เหมียวเหมียว ไม่ต้องรีบร้อนเกินไปหรอก งานเภสัชก็เป็นแบบนี้แหละ กว่าจะมียาใหม่ออกวางขาย อาจต้องใช้เวลาสิบกว่าปีตั้งแต่ต้นจนจบ เธอเพิ่งมาที่นี่ได้เดือนกว่า ๆ ก็เก่งมากแล้ว” ถงเหมยฮวาไม่ได้รู้ความคืบหน้าของซูเหมียวเหมียวในตอนนี้มากนัก แต่พอนึกถึงความทรมานตอนทำการทดลองของตัวเอง ก็อดปลอบเธอไม่ได้
“ฉันคำนวณไว้ผิดตั้งแต่แรก” ซูเหมียวเหมียวถอนหายใจ
ตอนแรกเธอวางแผนว่าจะจัดการเรื่องพัฒนายาใหม่ให้เสร็จภายในครึ่งเดือน แต่ดันลืมไปว่าเครื่องมือในยุคนี้ไม่ได้แม่นยำเหมือนในยุคหลัง ข้อมูลหลายอย่างทดลองออกมาไม่ได้เลย
แต่เธอเป็นคนที่ยอมไม่มีดีกว่ามีแบบขาด ๆ เกิน ๆ ถ้าสุดท้ายยาไม่ได้ผลอย่างที่คาดหวัง เธอก็ยอมไม่วางขายเสียยังดีกว่า
ถ้าถงเหมยฮวารู้ว่าซูเหมียวเหมียวคิดแบบนี้ เธอคงตบหน้าตัวเองแรง ๆ สักสองฉาด จะเสียเวลาไปปลอบอัจฉริยะประหลาดแบบนี้ทำไม ไม่สู้ปลอบประโลมจิตใจอันบอบบางของตัวเองดีกว่า