“ฉันยังไม่มีแฟนนี่” ซูเหมียวเหมียวเผลอตอบออกไป
“แล้วเขาเป็นใครล่ะ!” ถงเหมยฮวาชี้ไปทางลู่ซิวหย่วน รู้สึกเหมือนจะร้องไห้อยู่รอมร่อ
เธอคิดว่าแค่เรื่องเรียนสู้ซูเหมียวเหมียวไม่ได้ก็พอแล้ว ไม่นึกเลยว่าเรื่องหาคู่ก็ยังสู้ไม่ได้อีก ช่างทำร้ายจิตใจกันจริง ๆ
“เขาเหรอ?” ซูเหมียวเหมียวเพิ่งนึกได้ จึงมองตามนิ้วของถงเหมยฮวาไป
เป็นลู่ซิวหย่วน
ชั่วขณะหนึ่ง สมองของซูเหมียวเหมียวว่างเปล่าไปนิด แต่ไม่นานก็กลับมาเป็นปกติ
“เขาไม่ใช่แฟนฉันนะ” ซูเหมียวเหมียวพูด
แววตาของลู่ซิวหย่วนหม่นลงชั่วครู่เมื่อได้ยินคำพูดของซูเหมียวเหมียว แต่ก็กลับมาเป็นปกติในพริบตา
“เขาไม่ใช่แฟนเธอเหรอ?” ถงเหมยฮวาแปลกใจเล็กน้อย
“อืม นี่คือสหายลู่ซิวหย่วน เรารู้จักกันมาก่อน” ซูเหมียวเหมียวแนะนำ
“แค่...รู้จักกันเหรอ?” ถงเหมยฮวากวาดตามองซูเหมียวเหมียวกับลู่ซิวหย่วนอย่างอยากรู้อยากเห็น
เมื่อกี้ตอนเข้าใจผิดว่าพวกเขาเป็นแฟนกัน เธอแทบอยากตาย พอได้ยินว่าทั้งสองไม่ได้เป็นอะไรกัน ความรู้สึกแทบอยากตายก็พลันเปลี่ยนเป็นตื่นเต้นดีใจ
“ใช่ครับ สหายซูเคยช่วยชีวิตผมไว้หลายครั้ง” ลู่ซิวหย่วนยอมให้ถงเหมยฮวาจ้องมองอย่างไม่สะทกสะท้าน
“อ๋อ ยังมีบุญคุณช่วยชีวิตกันด้วยเหรอ” ถงเหมยฮวารู้สึกตื่นเต้นกว่าเดิม
ซูเหมียวเหมียวรู้สึกว่าคำพูดของถงเหมยฮวาฟังดูแปลก ๆ กำลังจะถามอะไรสักอย่าง คนกลุ่มนั้นที่อยู่ไกลออกไปก็เริ่มรอไม่ไหวแล้ว