“อาจารย์ของฉันเสียไปหลายปีแล้ว” ซูเหมียวเหมียววางหลอดทดลองลงบนที่วางหลอด
คำพูดนี้ของเธอไม่ได้ถือว่าโกหก ตอนนั้นห้องทดลองถูกระเบิด นักทดลองที่สอนเธอทุกคนเสียชีวิตหมด
“ขอโทษนะ” จางหย่งเหนียนไม่คิดว่าจะได้คำตอบแบบนี้ จึงรีบกล่าวขอโทษ
เดิมทีเขาคิดว่าจะได้แลกเปลี่ยนความรู้กับอาจารย์ของซูเหมียวเหมียวสักหน่อย
“ไม่เป็นไรค่ะ” ซูเหมียวเหมียวส่ายหน้า
“ถ้าต่อไปอยากทำการทดลองอะไร ก็ให้เหมยฮวาพาไปได้นะ” จางหย่งเหนียนกำชับ
“ได้ค่ะ” ซูเหมียวเหมียวพยักหน้า
ถงเหมยฮวากลับทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ฝีมือของซูเหมียวเหมียวแบบนั้นจะต้องให้เธอพาสอนตรงไหนกัน กลับเป็นเธอต่างหากที่ควรให้ซูเหมียวเหมียวสอน
จางหย่งเหนียนกำชับเสร็จก็ออกไป ถงเหมยฮวาถึงได้หายใจโล่งอกเสียที
“เธอกลัวศาสตราจารย์จางเหรอ?” ซูเหมียวเหมียวมองถงเหมยฮวาอย่างสงสัย
จางหย่งเหนียนดูเป็นคนใจดีและเข้าถึงง่ายออก
“อย่าดูแต่อาจารย์จางที่ยิ้มแย้มอยู่ตลอดนะ ตอนดุขึ้นมานี่อย่างกับปีศาจ” พอนึกถึงเรื่องที่ตัวเองเคยเจอ ถงเหมยฮวาก็อดตัวสั่นไม่ได้
“น่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ?” ซูเหมียวเหมียวยิ้มขำ
“เดี๋ยวก็รู้เอง” ถงเหมยฮวามองเวลา “ถึงเวลาอาหารแล้ว เดี๋ยวฉันพาไปกินข้าวก่อนนะ ไอ้หนุ่มอวิ๋นเฟยเฉินนั่นยังไม่รู้ว่าจะกลับมาเมื่อไหร่”
“ได้” ซูเหมียวเหมียวไม่ได้ปฏิเสธ
ถงเหมยฮวาถอดเสื้อกาวน์ออก แล้วพาซูเหมียวเหมียวไปโรงอาหารของมหาวิทยาลัยโม่
“เธอน่าจะยังไม่มีบัตร วันนี้ฉันเลี้ยงเอง อาหารโรงอาหารของมหาวิทยาลัยเราอร่อยสุด ๆ” ถงเหมยฮวาจูงซูเหมียวเหมียวไปต่อแถว