“ลุงหวัง ไม่เห็นต้องทำเป็นพิธีรีตองขนาดนี้เลย” ซูเหมียวเหมียวฝืนยิ้มออกมา น้ำเสียงแหบพร่ากว่าปกติอยู่หลายส่วน
“ต้องทำสิ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ ตอนนี้คนในหมู่บ้านเราคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะยังเหลือคนอยู่ได้อีกกี่คน เงินนี่เก็บไว้ดี ๆ นะ ไว้วันหน้าหมู่บ้านมีรายได้แล้ว ฉันจะเป็นตัวแทนของคนทั้งหมู่บ้านมาขอบคุณเธออีกที” หวังหงเจี๋ยพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
ซูเหมียวเหมียวได้ยินดังนั้นก็ยิ้มแล้วพยักหน้า “ได้ค่ะ”
“งั้นฉันไปทำงานที่แปลงยาก่อนนะ” เมื่อเห็นซูเหมียวเหมียวรับเงินไว้แล้ว หวังหงเจี๋ยถึงค่อยวางใจจากไป
ซูเหมียวเหมียวมองตามแผ่นหลังของเขาอยู่ตลอด จนกระทั่งร่างนั้นลับหายไปอย่างสิ้นเชิง เธอถึงค่อยก้มมองซองจดหมายในมือ
เงินหนึ่งพันหยวน แต่กลับรู้สึกหนักกว่าที่เคยได้รับมาเสียอีก
“หัวหน้าหมู่บ้านเป็นคนดีมากเลยนะ” ถังชุนหลานเอ่ยอย่างซาบซึ้ง
“อืม” ซูเหมียวเหมียวรับคำ
“ชาวบ้านหมู่บ้านสือหม่าโถวก็ดีกันทุกคน” ถังชุนหลานพูดต่อ
“ใช่ค่ะ”
“……”
ฮั่วซินหย่วนไปคราวนี้ถึงสี่วัน ตอนเขากลับมา ทุกคนกำลังเตรียมเลิกงานกลับไปกินมื้อเที่ยงพอดี จึงเห็นรถบรรทุกคันใหญ่ที่คุ้นตาขับเข้ามาทางหัวหมู่บ้าน
“ต้องเป็นพี่สามของเธอกลับมาแน่ ๆ” ถังชุนหลานดีใจมาก
“ไป ช่วยกันขนของลงเร็ว” พอหวังหงเจี๋ยเห็นว่าต้นกล้ายากลับมาแล้ว ก็ไม่สนใจเรื่องกินข้าว เรียกทุกคนให้รีบมุ่งหน้าไปทางปากหมู่บ้าน