“เตรียมพร้อมหมดแล้ว” ฮั่วซินหย่วนตบห่อสัมภาระใบใหญ่ข้างตัวเบา ๆ
“ระหว่างทางระวังตัวด้วยนะ ถ้าเจอเรื่องอะไรขึ้นมา ต้องคำนึงถึงความปลอดภัยของตัวเองก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากัน” ถึงซูเหมียวเหมียวจะพูดเรื่องพวกนี้ไปแล้วครั้งหนึ่งเมื่อคืน แต่ตอนนี้ก็ยังอดกำชับซ้ำเป็นรอบที่สองไม่ได้
“รู้แล้ว เธอรออยู่บ้านเถอะ รับรองว่าฉันจะเอาต้นกล้าสมุนไพรที่ดีที่สุดและแข็งแรงที่สุดกลับมาให้!” แววตาฮั่วซินหย่วนเป็นประกาย
“ได้เลย!” ซูเหมียวเหมียวยิ้มพลางพยักหน้า
หลังมื้อเช้า ทุกคนก็ไปส่งฮั่วซินหย่วนที่หน้าบ้าน
ฮั่วหมิ่นเสวียจะปั่นจักรยานไปส่งเขาที่อำเภอ แล้วค่อยปั่นจักรยานกลับมา
ซูเหมียวเหมียวคิดว่าฮั่วซินหย่วนเพิ่งออกจากบ้านเป็นครั้งแรก ถังชุนหลานกับคนอื่น ๆ คงเป็นห่วง เธอจึงหันกลับไปเตรียมปลอบใจ แต่กลับเห็นถังชุนหลานหาวหวอด
“ในที่สุดก็ไปสักที ฟ้ายังเช้าอยู่เลย ฉันกลับไปนอนต่ออีกหน่อยนะ แม่ ไม่ต้องเรียกกินมื้อเช้าหรอก” ถังชุนหลานพูดจบก็หมุนตัวเดินเข้าห้องไปอย่างไม่อาลัยอาวรณ์
“ได้ แม่ก็จะไปนอนต่อเหมือนกัน” ฮูหยินผู้เฒ่าฮั่วพยักหน้า แล้วหันมาบอกซูเหมียวเหมียว “เหมียวเหมียว หนูก็ไปนอนต่อเถอะ ยังอีกพักใหญ่กว่าจะถึงเวลาไปทำงาน”
ซูเหมียวเหมียว “……”
จนถังชุนหลานกับฮูหยินผู้เฒ่าฮั่วเดินจากไป ซูเหมียวเหมียวถึงค่อยได้สติกลับมาเล็กน้อย
ที่แท้เธอก็คิดมากไปเองเรื่องที่ทุกคนจะเป็นห่วง
พอนึกถึงท่าทางซาบซึ้งและอาลัยอาวรณ์ของพี่สามเมื่อครู่อีกครั้ง ก็ไม่รู้ว่าถ้าเขาเห็นภาพนี้แล้วจิตใจจะพังทลายหรือเปล่า