“พวกเราเคารพการตัดสินใจของเหมียวเหมียว” ถังชุนหลานกล่าวอย่างหนักแน่น
“ดีเลยครับ” เสิ่นอวี้ซานดีใจ “คุณป้า วางใจได้ครับ ผมจะพยายามทำให้เหมียวเหมียวยอมรับผมให้ได้”
ได้ยินคำพูดนั้น แววตาของถังชุนหลานก็ฉายความประหลาดใจขึ้นมาหลายส่วน
เขาดีใจอะไรขนาดนั้น?
เมื่อกี้เธอพูดอะไรที่ทำให้เขาดีใจขนาดนั้นด้วยเหรอ?
ถังชุนหลานไม่เคยหาคู่ดูตัวให้ลูกสาวมาก่อน จึงไม่รู้ว่าคำพูดเมื่อครู่นี้ในหูของฝ่ายชายหมายความว่า ‘ฉันยอมรับตัวคุณแล้ว ขอแค่คุณทำให้ลูกสาวฉันยอมรับได้ ต่อไปคุณก็เป็นลูกเขยของฉัน’
แต่ถังชุนหลานไม่ได้คิดแบบนั้นเลย เธอแค่อยากบอกเสิ่นอวี้ซานว่า ต่อให้เอาใจเธอก็ไม่มีประโยชน์ ครอบครัวของพวกเขาไม่ยึดถือเรื่องพ่อแม่เป็นผู้กำหนดทุกอย่าง การตัดสินใจขึ้นอยู่กับความต้องการของลูก ๆ เป็นหลัก แต่เธอไม่รู้เลยว่าทำให้เกิดความเข้าใจผิดขึ้นมาแบบนี้
ตอนนี้เสิ่นอวี้ซานไปหาซูเหมียวเหมียวแล้ว
“คุณซู ผมต้องกลับแล้วครับ”
“อืม” ซูเหมียวเหมียวพยักหน้า
หมอนี่จะกลับก็กลับไปสิ ยังอุตส่าห์วิ่งมาบอกเธอทำไมด้วย?
“ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมจะพยายามให้เต็มที่” เสิ่นอวี้ซานมองเธออย่างจริงจัง
หา?
ซูเหมียวเหมียวยิ่งงงเข้าไปใหญ่ พยายามอะไรของเขา?
พยายามทำงานเหรอ?
“งั้นก็สู้ ๆ นะ” ซูเหมียวเหมียวตอบรับอย่างขอไปที
อย่างไรต่อไปเธอก็ต้องซื้อกล้าสมุนไพร และยังต้องร่วมมือกับเขาอยู่ดี
“ได้ครับ!” ดวงตาของเสิ่นอวี้ซานเป็นประกาย เขายิ้มกว้างตลอดทางที่กลับไป