หลังหวังหงเจี๋ยจากไป ซูเหมียวเหมียวก็กลับเข้าห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดสะอาด
เสื้อผ้าหน้าผมเป็นภาพลักษณ์ของคน จะไปคุยธุระทั้งที อย่างน้อยก็ต้องดูเรียบร้อยหน่อย
“น้องเล็ก จะออกไปข้างนอกอีกแล้วเหรอ พาฉันไปด้วยได้ไหม” ฮั่วซินหย่วนมองซูเหมียวเหมียวตาปริบ ๆ
ซูเหมียวเหมียวยังไม่ทันเอ่ยปาก ฮั่วเหวินป๋อก็ส่งสายตาปรามไปก่อน
“น้องเล็กมีธุระสำคัญต้องไปทำ นายจะตามไปวุ่นวายทำไม”
“ฉันไปด้วยจะได้คอยคุ้มกันน้องเล็กไง” ฮั่วซินหย่วนไม่ค่อยพอใจ
ทำไมทุกคนถึงเอาแต่พูดว่าเขาตามไปวุ่นวายกันนะ?
ทั้งที่งานที่น้องเล็กมอบหมายให้ เขาก็จัดการได้เรียบร้อยทุกอย่าง
ฮั่วเหวินป๋อกำลังจะพูดอะไรต่อ แต่ซูเหมียวเหมียวกลับเอ่ยขึ้นก่อน
“พี่สามอยากไปก็ให้ไปด้วยกันเถอะ”
“น้องเล็กนี่ดีกับฉันที่สุดเลย!” ฮั่วซินหย่วนรีบขยับเข้าไปยืนข้างซูเหมียวเหมียวทันที
ฮั่วเหวินป๋อมองท่าทางภาคภูมิใจของเขาแล้วขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว
“น้องเล็ก ไม่ต้องตามใจเขาขนาดนั้นก็ได้”
“ไม่ได้ตามใจสักหน่อย ครั้งนี้ฉันจะเข้าเมืองไปพบผู้ใหญ่ ให้พี่สามไปพบด้วยก็ดีเหมือนกัน จะเป็นประโยชน์ต่อการพัฒนาของครอบครัวเราในภายหน้า” ซูเหมียวเหมียวไม่ได้พูดตรง ๆ เกินไป แต่เชื่อว่าคนฉลาดอย่างฮั่วเหวินป๋อต้องเข้าใจแน่
เป็นอย่างที่คิด พอได้ยินเธอพูดเช่นนี้ ฮั่วเหวินป๋อก็ไม่คัดค้านอีก เพียงแต่สีหน้ากลับเคร่งขรึมขึ้นหลายส่วน
เขาจ้องฮั่วซินหย่วนแล้วกำชับอย่างละเอียด “ในเมื่อน้องเล็กตกลงพานายไป ฉันก็ไม่พูดมากแล้ว แต่ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไร นายต้องฟังน้องเล็ก เรื่องไหนควรพูด เรื่องไหนไม่ควรพูด ก็ต้องรู้จักคิดให้ดี”