“ลุงหวัง ไปส่งหัวหน้ากองพลกลับเถอะค่ะ” ซูเหมียวเหมียวไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง เพียงพูดเสียงเรียบ
หวังหงเจี๋ยเองก็ไม่ชอบวิธีหลอกลวงของหัวหน้ากองพล กำลังจะเอ่ยปาก แต่หัวหน้ากองพลกลับสะบัดแขนเสื้อ
“ไม่ต้องให้พวกคุณไปส่ง ฉันกลับเองได้!” หัวหน้ากองพลหันหลังเดินจากไปทันที
เขาไม่เชื่อหรอกว่า ถ้าไม่มีซูเหมียวเหมียวแล้ว เรื่องหลังจากนี้เขาจะจัดการไม่ได้
ก็แค่ปลูกสมุนไพรไม่ใช่หรือ หรือทั้งกองพลมีแค่ซูเหมียวเหมียวคนเดียวที่ทำเรื่องนี้ได้?
เมื่อเห็นหัวหน้ากองพลเดินจากไปด้วยความโมโห สติของหวังหงเจี๋ยก็กลับคืนมาเล็กน้อย
เมื่อกี้พวกเขาเหมือนจะทำให้หัวหน้ากองพลโมโหจนหนีกลับไป เรื่องแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นในกองพลมาก่อนเลย
หวังหงเจี๋ยเริ่มกระวนกระวายใจ กำลังจะถามซูเหมียวเหมียว ก็เห็นเธอมองเขาพร้อมรอยยิ้ม
“ลุงหวัง อยากเป็นหัวหน้ากองพลไหมคะ?”
เสียง “ครืน” ดังขึ้น หวังหงเจี๋ยรู้สึกเหมือนสมองถูกกระแทกจนปวดตุบ ๆ
คนอื่น ๆ ในตระกูลฮั่วต่างพากันหันมามองซูเหมียวเหมียว
“เหมียวเหมียว เธอ...พูดว่าอะไรนะ?” หวังหงเจี๋ยใช้เวลาครู่ใหญ่กว่าจะหาเสียงตัวเองเจอ
“ดูจากท่าทีของหัวหน้ากองพลเมื่อกี้ ต่อไปคงร่วมมือกันได้ไม่ค่อยราบรื่น เพื่อไม่ให้มีปัญหายุ่งยากตามมาทีหลัง หนูคิดว่าลุงเหมาะจะเป็นหัวหน้ากองพลที่สุดค่ะ” ซูเหมียวเหมียวคิดเรื่องนี้ไว้ก่อนแล้ว
ถ้าหัวหน้ากองพลยอมคุยกับเธอดี ๆ แผนขั้นต่อไปก็เดินหน้าต่อได้ แต่ถ้าเขาไม่ยอม ก็ต้องจัดการเขาก่อน